Ὁτιδήποτε παρουσιάζεται μπροστά μας –μιά δυσκολία, ἕνα ἐμπόδιο– ἐμεῖς σάν νά τό περιμένουμε αὐτό· νά μή στενοχωρούμαστε. Νά τό παίρνουμε ὅτι εἶναι ὁ κανόνας μας. Ὅπως δηλαδή ἔχεις κανόνα ἀπό τόν πνευματικό σου νά κάνεις πενήντα μετάνοιες. Δυσκολεύεσαι δέν δυσκολεύεσαι, λές: «Θά κάνω πενήντα μετάνοιες». Ἔτσι καί ἡ ζωή μας, ἐφόσον εἶναι στά χέρια τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἕνας κανόνας. Κάνουμε τόν κανόνα μας, ἄσχετα ἄν εἶναι δύσκολα τά πράγματα, ἄν ὑπάρχουν ἐμπόδια, ἄν δέν ἔρχονται τά πράγματα ὅπως ἐμεῖς τά περιμέναμε. Ὅλα αὐτά εἶναι ἕνας κανόνας στή ζωή, ὅταν ζοῦμε ἀγόγγυστα, ἀλλά συγχρόνως μέ τή συναίσθηση ὅτι κάνουμε τόν κανόνα μας. Ἡ προσευχή μας νά μήν εἶναι νά γλιτώσουμε ἀπό τόν κανόνα πού ἔχει ὁρίσει ὁ Θεός γιά τόν καθένα μας σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο. Ἡ προσευχή μας νά εἶναι νά ἀνοίγουν τά μάτια τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νά βλέπουμε τή δωρεά τοῦ Θεοῦ καί νά τή δεχόμαστε.

Θά ἦταν καλό νά λέμε στά παιδιά: «Θά σᾶς κάνει καλό, παιδιά, νά ἀκούσετε τόν πατέρα σας, τή μητέρα σας, τόν παππού σας, τή γιαγιά σας, πού πέρασαν δύσκολα χρόνια –καθώς ἔτσι τά ἐπέτρεψε ὁ Θεός– καί εἶχαν καί ἐκεῖνα τόν σκοπό τους. Ἔχετε νά μάθετε πολλά, ὅταν τούς ἀκοῦτε. Ὅπως θά ἔρθουν ἄλλοι ἀργότερα καί θά ἀκοῦν ἐσᾶς τά παιδιά, πού τότε θά εἶστε μεγάλοι». Νά εἴμαστε ἔτσι σάν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα ὅλοι, καί νά περνάει ἀπό τόν ἕνα στόν ἄλλο καί ἡ χαρά καί ἡ λύπη, νά περνοῦν ὅλα τά βιώματα.
A
Παλαιότερα, μικρά παιδιά ὅταν ἤμασταν, ἀνά πᾶσαν στιγμήν νιώθαμε ὅτι ὁ πατέρας μας ἦταν ὁ πατέρας μας, ἡ μάνα μας ἦταν ἡ μάνα καί ἐμεῖς τά παιδιά τους, χωρίς νά σημαίνει ὅτι περίμεναν τεμενάδες. Σάν νά μήν ἔμπαινε τίποτε ἀνάμεσά μας. Ὑπῆρχε σεβασμός καί ἀγάπη. Καί χαιρόμασταν τή ζωή. Αὐτά δέν εἶναι λόγια· ἔτσι τό βιώναμε.

Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ. Χρησιμοποιεῖ ἐδῶ ὁ Κύριος αὐτή τήν εἰκόνα, διότι οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν ὅτι τό πιό χαρμόσυνο γεγονός στόν κόσμο αὐτόν εἶναι ὁ γάμος, ἀλλά καί διότι ὄντως ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι γάμος τῆς Ἐκκλησίας ὡς νύμφης τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Χριστό, ἀλλά καί τῆς καθεμιᾶς ψυχῆς μέ τόν Νυμφίο Χριστό. Τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτός ὁ θεῖος γάμος θά τό γνωρίσουμε ὅσο εἶναι δυνατόν ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, ὅταν ἀρχίσει μέσα μας νά ἐργάζεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί νά μορφώνει μέσα στήν ψυχή μας τόν Νυμφίο Χριστό. Πλήρως ὅμως θά γνωρίσουμε αὐτόν τόν οὐράνιο γάμο, ὅταν μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά εἰσέλθουμε στή βασιλεία του τήν οὐράνια. Πάντως, εἶναι γάμος. Εἶναι ἀπόλυτη κοινωνία τῆς ψυχῆς μέ τόν Κύριο, ἀπόλυτη ἕνωση μέ τόν Χριστό καί χαρά ἀπόλυτη καί οὐράνια.

Ἡ ὁσία Κασσιανή συνέγραψε τό πολύ γνωστό τροπάριο πού ψάλλεται τή Μεγάλη Τρίτη τό βράδυ καί ἀναφέρεται στή μετάνοια τῆς πόρνης, πού ἄλειψε μέ μύρο τά πόδια τοῦ Κυρίου λίγο πρό τοῦ πάθους. Αὐτό τό τροπάριο καλό εἶναι ὁ καθένας νά τό μελετήσει, μία πρός μία τίς λέξεις.
Εἶναι μεγάλη ἡ πράξη τῆς μετανοίας. Δέχεται ὁ Θεός, συγχωρεῖ τόν ἁμαρτωλό. Καί φυσικά ἡ ἀληθινή μετάνοια εἶναι κάτι ὁριστικό, κάτι πού τό πῆρες ἀπόφαση καί δέν ξαναγυρίζεις πίσω. Δέν ὑπάρχει χειρότερο ἀπό τό νά γυρίζει κανείς ἐπί τό ἴδιον ἐξέραμα, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Πέτρος. Ἄλλο τώρα ὅτι πάνω στόν ἀγώνα του κανείς, ὡς ἄνθρωπος πού εἶναι, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός λίγο νά ξεφύγει ἔτσι, λίγο ἀλλιῶς, γιατί διαφορετικά θά ὑπερηφανευθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ὄχι ὅμως νά γυρίζει στήν ἁμαρτία γιά τήν ὁποία μετενόησε καί ἔλαβε συγχώρηση, καί ἄνοιξε ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας.

Μέ τή γέννηση τῆς Θεοτόκου ἀρχίζει νά ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου. Αὐτό τονίζουν καί τά τροπάρια. Λέει ἕνα ἀπό αὐτά: Ἡ ἀπαρχή τῆς ἡμῶν σωτηρίας… Καί γνωρίζουμε ὅτι σέ ὅλα τά θέματα εἶναι πολύ σημαντικό νά βάλει κανείς ἀρχή. Ἡ ἀρχή εἶναι τό ἥμισυ τοῦ παντός. Νά ἐξετάσουμε, λοιπόν, ἐάν βάλαμε ἀρχή. Νά μελετήσουμε τήν ὅλη ὑπόθεση: Βάλαμε ἤ δέν βάλαμε ἀρχή; Ξεκινήσαμε ἤ δέν ξεκινήσαμε; Νιώθουμε μέσα μας τή χάρη τοῦ Θεοῦ νά ἐργάζεται, γιά νά φέρει εἰς πέρας τό ὅλο ἔργο τῆς σωτηρίας μέσα στήν ψυχή μας, ἤ δέν γίνεται ἔτσι; Ξεκινάει ὁ Θεός τό ἔργο τῆς σωτηρίας μας μέ τό νά ἐκλέξει, ἄν θέλετε, τήν ἁγία Ἄννα καί τόν Ἰωακείμ νά γίνουν προπάτορες, νά γεννήσουν τήν Παναγία τή Μητέρα του, ἀπό τήν ὁποία θά γεννηθεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Πόσο ἐμεῖς ἀνταποκρινόμαστε στή δωρεά αὐτή;

Ἡ πηγή τῆς ζωῆς ἐκ τῆς στείρας τίκτεται, μᾶς λέει ἕνα τροπάριο τῆς ἑορτῆς. Καθόλου νά μή φοβηθοῦμε ἐάν διαπιστώνουμε ὅτι τόσο νεκρή εἶναι ἡ ψυχή μας, τόσο δέν ἔχουμε προσόντα, τόσο φτώχεια ὑπάρχει μέσα μας, ὡσάν νά εἶναι στείρα ἡ ψυχή μας. Τί περιμένει κανείς ἀπό μιά στείρα ψυχή; Ὅπως μιά γυναίκα στείρα δέν μπορεῖ νά γεννήσει, ἐκτός ἄν ὁ Θεός κατά θαυμαστό τρόπο ἐπέμβει. Νά, ὅμως πού ἀκριβῶς ὁ Θεός κάνει ἐκεῖνο πού θέλει νά κάνει μέσα ἀπό τέτοια θαυμαστά ἔργα. Ἑπομένως, ὅσο πιό πολύ νεκρός –ἄν ἐπιτρέπεται νά ποῦμε– εἶναι κανείς, ὅσο πιό στεῖρος εἶναι, τόσο πιό κατάλληλος εἶναι νά καρπογονήσει αὐτή ἡ στειρότητα· δηλαδή ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ νά ἀρχίσει νά καρπογονεῖ μέσα ἀπό αὐτή τή στείρα ψυχή. Ὅσο, λοιπόν, κι ἄν νιώθουμε ὅτι εἴμαστε ἄγονοι καί στεῖροι, τόσο νά πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεός θά μᾶς δώσει χάρη καί ὅτι αὐτή ἡ χάρη θά ἀρχίσει νά καρπογονεῖ λαμπρῶς!

Ἐφόσον οἱ θλίψεις καί ὅλα τά παθήματα στόν κόσμο αὐτόν εἶναι συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, θέλουμε δέν θέλουμε θά τά περάσουμε. Βέβαια, δέν σημαίνει ὅτι ὅποιος περάσει θλίψεις θά σωθεῖ. Δέν μᾶς ἁγιάζουν ἁπλῶς οἱ θλίψεις, μᾶς βοηθοῦν ὅμως, τώρα πού ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Χριστός καί πέρασε μέσα ἀπό ὅλα αὐτά καί τά καθαγίασε. Ἄν πιστεύουμε στόν Χριστό, ὅσο περισσότερο παιδευτοῦμε, ὅσο περισσότερο πάθουμε, τόσο βεβαιότερη εἶναι ἡ σωτηρία μας, διότι περνώντας μέσα ἀπό ὅλα αὐτά συμπάσχουμε μέ τόν Χριστό, πεθαίνουμε μαζί μέ τόν Χριστό. Ἔτσι καί ἀνασταινόμαστε μαζί μέ τόν Χριστό. Δέν εἶναι θέμα προγράμματος οἱ θλίψεις, νά τίς προγραμματίσουμε καί νά περάσουμε περισσότερες ἤ λιγότερες. Αὐτά τά ξέρει ὁ Θεός. Ἐμεῖς νά τά δεχθοῦμε ὅλα μέ εὐγνωμοσύνη. Καί νά μήν εἶναι ἡ ζωή μας ἁπλῶς: «Ἄχ, ἦρθε αὐτό. Τί θά κάνουμε; Ἄχ, ἦρθε τό ἄλλο. Τί θά κάνουμε;»