Σήμερα, ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα. Εἶναι ἡ συγκλονιστικότερη ἡμέρα. Ὁ Χριστός ὄχι ἁπλῶς ἔγινε ἄνθρωπος καί κήρυξε τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἑκουσίως θυσιάστηκε καί θανάτωσε τήν ἁμαρτία –ὅλο τό κακό πού ἦρθε ἕνεκα τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου– καί ἀναστήθηκε. Καί ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα νά κάνει αὐτή τήν ἐργασία στόν καθένα πού θά θελήσει νά πιστέψει στόν Χριστό, νά τόν ἀκολουθήσει, νά γίνει μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν ἐκεῖνο τό ὁποῖο μόρφωσε τόν Χριστό στήν κοιλία τῆς Παναγίας. Τήν ἀνθρώπινη φύση τήν ἔδωσε ἡ Παναγία ἐκ Πνεύματος Ἁγίου στόν Χριστό, πού εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἁπλῶς, χρειαζόταν ἀπό τήν Παναγία νά πεῖ: Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμά σου καί ἔγινε τό θαῦμα. Αὐτό νά ποῦμε καί ἐμεῖς, καί τό Ἅγιο Πνεῦμα θά μορφώσει πνευματικά τώρα τόν Χριστό στόν καθένα μας.

Διά τοῦ βαπτίσματος ἔχουμε τόν ἀρραβώνα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μας. Μέ τό νά μᾶς δώσει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, μᾶς καπάρωσε ὁ Θεός, μᾶς ἐμνηστεύθη, καί ἐμεῖς τό δεχτήκαμε· δέν μᾶς ἐξανάγκασε νά τό κάνουμε. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα εἴμαστε ὁ καθένας καί ὅλοι μαζί ἡ νύμφη τοῦ Χριστοῦ καί ὁ Χριστός εἶναι ὁ Νυμφίος. Δέν τά προσέχουμε αὐτά, καί τελικά ἀδικοῦμε τόν ἑαυτό μας. Γι᾿ αὐτό, νά μήν ἡσυχάσουμε, ἀδελφοί μου, ἐάν δέν γίνει αὐτό. Νά προσευχηθοῦμε, νά κλάψουμε, νά ταπεινωθοῦμε μέ τή βεβαιότητα ὅτι μᾶς ἄνοιξε ὁ Θεός τόν δρόμο καί εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά μποῦμε σ᾽ αὐτόν καί νά μαθητεύσουμε. Καί θά βρεῖ τρόπο τό Πνεῦμα τό Ἅγιο νά μᾶς φωτίσει νά δοθοῦμε περισσότερο, νά ἀφοσιωθοῦμε, ὥστε λίγο-λίγο, μέρα μέ τήν ἡμέρα νά κάνει τό ἔργο πού θέλει: νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία, νά μᾶς ἁγιάσει, νά μᾶς θεώσει. Διότι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία ἁγίων καί ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κοινωνία ἁγίων.

Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἕνα εἶδος πολυτελείας πού δίνεται σέ ὁρισμένους. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ σέ ὅλους θέλει νά δοθεῖ, σέ ὅλους θέλει νά ἔλθει. Διότι δέν μπορεῖς νά εἶσαι χριστιανός χωρίς αὐτό. Ἐκεῖνο πού φαίνεται πώς λείπει ἀπό μᾶς εἶναι ὅτι δέν τά ἐννοήσαμε ἔτσι τά πράγματα, δέν τά πιστέψαμε ἔτσι, καί ἡ ψυχή μας δέν ποθεῖ, δέν διψᾶ, δέν ἐπιθυμεῖ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά μήν ἔχουμε λοιπόν καμιά ἀμφιβολία ὅτι, ἄν τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἀναπαύεται μέσα μας, εἶναι γιατί δέν τό δεχόμαστε, ἄσχετα τί λέμε μέ τά λόγια μας. Ἡ καρδιά μας ἄλλα ζητάει καί φυσικά αὐτά τά ἄλλα πού ζητάει τά ἔχει. Ἁμαρτίες ζητάει, αὐτές ἔχει· ἐγκόσμια πράγματα, ἔστω καλά ἀλλά ἀνθρώπινα καί τοῦ κόσμου τούτου ζητάει, αὐτά ἔχει. Νά ζητήσουμε συγγνώμη ἀπό τόν Θεό γιά τή στάση μας αὐτή. Ἔτσι ἀναπαύεται ἡ ψυχή. Ἔτσι ἔρχεται καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού ἀναπαύει τόν ἄνθρωπο.

Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, μᾶς λένε οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς. Τουλάχιστον μιά φορά τήν ἑβδομάδα συνάζονταν στόν ναό, πρωτίστως γιά νά τελέσουν τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά κοινωνήσουν. Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε χριστιανοί ἀκοινώνητοι. Ἀλλά καί πάλι, ἄν δέν γίνονται ὅλα τά ἄλλα, ἁπλῶς μέ τό νά κοινωνήσουμε, δέν ὠφελούμαστε. Δηλαδή πρέπει καί νά συμπροσευχόμαστε καί νά ἔχουμε αἴσθηση ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια, ὅτι μᾶς ἑνώνει ὁ Χριστός καί ἔχουμε συνεπῶς κοινωνία μεταξύ μας.
Στίς ἡμέρες μας παρατηρεῖται ὅτι ὁ καθένας μένει μονάδα· ἁπλῶς ἔχει μιά κάποια καλημέρα μέ τούς ἄλλους, ἀλλά δέν ἔχει ἀληθινή κοινωνία. Ὅταν ἔχεις κοινωνία μέ τόν Χριστό, ἔχεις καί μέ τόν ἄλλο, πού καί αὐτός ἔχει μέσα του τόν Χριστό.

Ἡ Μαρία, ὅταν ἦρθε ἐκεῖ πού ἦταν ὁ Ἰησοῦς, ἔπεσε στά πόδια του καί τοῦ ἔλεγε: «Κύριε, ἄν ἤσουν ἐδῶ, δέν θά πέθαινε ὁ ἀδελφός μου». Δηλαδή διορθώνει τόν Κύριο, τόν συμβουλεύει: «Ἄν ἔκανες ἔτσι, ἄν ἔκανες ἀλλιῶς…» Καί ὅμως, αὐτό εἶναι πού κάνει τόν Χριστό νά εἶναι φίλος σου: ἡ ἐμπιστοσύνη πού τοῦ δείχνουμε.
Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή, ὅπως εἶπε στή Μάρθα ὁ Κύριος· αὐτός εἶναι τό πᾶν. Μόνο πού πρέπει στή σχέση μας μέ τόν Χριστό νά μάθουμε νά περιμένουμε. Ὅποιος ἑρμηνεύσει τά πράγματα ἔτσι πού νά νομίζει πώς ὅ,τι θέλει θά τοῦ τό κάνει ὁ Χριστός, καί πασχίζει νά γίνει τό δικό του θέλημα, κάνει λάθος.
Λοιπόν, νά περιμένουμε καί νά κάνουμε ἀκριβῶς ὅ,τι μᾶς δείξει ὁ Κύριος, καί ὄχι νά σπεύδουμε ἐμεῖς ἀμέσως νά τόν διορθώσουμε, τάχα σάν πιό ἔξυπνοι καί ὅτι τά ξέρουμε καλύτερα.

Δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι μέσα μας τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά μήν τό νιώθουμε. Ἐμεῖς ἀρκούμαστε σέ μερικά τυπικά, ἐξωτερικά πράγματα πού μᾶς βολεύουν καί δέν βιώνουμε τό θαῦμα ὅτι ζοῦμε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Ἡ ζωή μας –τά λόγια μας, οἱ πράξεις μας– δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τήν πραγματικότητα ὅτι μέσα μας εἶναι ὁ Χριστός ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Νά ἀνησυχήσουμε. Αὐτό τό καλοβόλεμα δέν εἶναι καλό. Νά βροῦμε τήν ὅλη ἀλήθεια καί νά βάλουμε τόν ἑαυτό μας ἐκεῖ, νά τόν στριμώξουμε νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Νά μήν τοῦ δώσουμε ἀνάπαυση, ἄν δέν γίνει αὐτό. Νά ξεκόψουμε ἀπό αὐτό τό τέλμα, ἀπό τό ὅτι ἁπλῶς ἀκοῦμε μερικά πράγματα, βολευτήκαμε καί νομίζουμε ὅτι εἴμαστε στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μέ τίποτε δέν μποροῦμε νά ἔχουμε μέσα μας τήν ἁγία ζωή, χωρίς τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Ἄς κάνουμε ἀρχή σήμερα, ἀδελφοί μου, νά βάλουμε τόν ἑαυτό μας νά σκέπτεται καί νά ἐνεργεῖ πρός τήν κατεύθυνση αὐτή.

Οἱ πρῶτοι χριστιανοί ἔλαβαν τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ἡμέρα πού βαπτίσθηκαν, καί συγχώρησε ὁ Θεός τίς ἁμαρτίες τους. Καί ἀρχίζουν πλέον τή νέα ζωή. Γι᾿ αὐτό, καθώς τούς δίνει τή δύναμη καί τήν ἔμπνευση ἡ χάρη, πρέπει νά τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ μέ πολλή ἀγάπη, μέ πολύ ζῆλο, ὥστε, ἕως ὅτου νά φύγουν ἀπό τόν κόσμο, νά φθάσουν στό καθ᾿ ὁμοίωσιν· γιατί αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὑπάρχει κανείς σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο. Ἐμεῖς ἔχουμε λάβει τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τό βάπτισμα, μέ τό χρίσμα, ἀλλά ὅποιος εἶναι λίγο ἔντιμος δέν θά δυσκολευτεῖ νά παραδεχθεῖ: «Θεέ μου, ἐγώ μέχρι σήμερα ὄχι μόνο δέν ἔζησα παρακινούμενος ἀπό τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔτσι πού νά τηρῶ τίς ἐντολές σου, ὥστε νά φτάσω στό καθ᾿ ὁμοίωσιν, ἀλλά ἀδιαφόρησα, καί ἡ ζωή μου πολλές φορές ἦταν τέτοια, πού ἔδιωξα τή χάρη. Μετανοῶ καί βάζω καινούργια ἀρχή».