Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἦταν ἕνας ψαράς, ἕνας ἁπλός, ἕνας συνηθισμένος ἄνθρωπος. Ἦταν αὐτός μέ τόν ζωηρό χαρακτήρα πού, χωρίς νά τό καταλαβαίνει, «ἔπαιρνε φόρα», ὅπως ἔγινε καί μετά τόν Μυστικό Δεῖπνο, πού εἶπε στόν Χριστό: Εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται ἐν σοίἐγώ οὐδέποτε σκανδαλισθήσομαι. Ὁπότε προφήτευσε ὁ Κύριος καί τοῦ εἶπε: «Αὐτή τή νύχτα, πρίν λαλήσει ὁ πετεινός, θά μέ ἀρνηθεῖς τρεῖς φορές». Ὅπως καί ἔγινε. Ἀρνήθηκε τόν Χριστό αὐτός πού νόμιζε ὅτι ἦταν μέγας καί τρανός. Παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τήν περίπτωση τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, νά ποῦμε ὅτι οἱ σημερινοί χριστιανοί ἔχουμε καί αὐτό: πηγαίνουμε στόν Χριστό, τόν ἀκολουθοῦμε, πιστεύουμε σ᾿ αὐτόν, ἀλλά τελικά, καθώς νομίζουμε ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε ταλέντα καί χαρίσματα, πᾶμε νά προβάλουμε τόν ἑαυτό μας. Ἄν ἀληθινά σέ δεχθεῖ ὁ Χριστός, θά σέ ἀφήσει νά συντριβεῖς, ὅπως ἄφησε τόν ἀπόστολο Πέτρο, γιά νά ταπεινωθεῖς.

Τόν ἀπόστολο Παῦλο ὁ Χριστός τόν ἔκανε ἀπόστολο· ὄχι ἁπλῶς τοῦ ἔδωσε τόν τίτλο, ἀλλά τόν ἔφτιαξε ἔτσι, ὥστε νά φθάσει στό σημεῖο νά λέει: Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός. Τό τί πέρασε, γιά νά φθάσει ἐκεῖ! Ἀκολούθησε ὅμως τόν Χριστό.
Αὐτό πρέπει νά τό λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας καί ὄχι ἁπλῶς νά γιορτάζουμε τούς ἀποστόλους ἔτσι πού νά τούς τοποθετοῦμε στήν καλή θέση πού εἶναι, ἐνῶ ἐμεῖς ἀρκούμαστε ἁπλῶς νά ζήσουμε καί νά χαροῦμε τό ἕνα, τό ἄλλο, καί κάνουμε τίς ἁμαρτίες μας.
Νά ἀκολουθήσουμε καί ἐμεῖς τόν Χριστό, ὅπως τόν ἀκολούθησαν ἐκεῖνοι. Νά παραδοθοῦμε στά χέρια του, νά αἰσθανθοῦμε ὅτι μᾶς ἀνέλαβε ὁ Χριστός. Καί θά τό αἰσθανθοῦμε αὐτό, καθώς θά ἀφεθοῦμε σ᾿ αὐτόν καί δέν θά κάνουμε πίσω οὔτε θά τρομάξουμε ὅ,τι κι ἄν ἐπιτρέψει. Καί ὁ Κύριος θά μᾶς μάθει τό μάθημα καί θά μᾶς φτιάξει καί ἐμᾶς ἀληθινούς χριστιανούς.

Σχετικά μέ τίς ἀρρώστιες πού περνοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἄλλοι ἀρρωσταίνουν στά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τους, ἄλλοι στό τέλος. Κάποιοι ἄνθρωποι σέ ὅλη τους τή ζωή οὐδέποτε ἀρρώστησαν οὔτε πῆραν φάρμακα, καί στό τέλος τῆς ζωῆς τους σάν νά ἦρθαν ὅλα μαζεμένα. Καί ὁρισμένοι σέ ὅλη τους τή ζωή περνοῦν ἀρρώστιες ἀπό λίγο· καί στά παιδικά χρόνια καί στά νεανικά καί στά πρῶτα χρόνια τῆς ἐνηλικιώσεως καί ἀργότερα καί μέχρι τέλους.
Ἄν κάποια ἀσθένεια δέν χρειάζεται νά μείνει, θά τήν πάρει ὁ Θεός. Γιά ὅ,τι μένει, πρέπει πάλι καί πάλι νά παρακαλοῦμε τόν Θεό· τόσο γιά τίς ψυχασθένειες ὅσο καί γιά τίς σωματικές ἀσθένειες. Νά παρακαλοῦμε γιά ὅλα πολλές φορές. Ὄχι γιατί θέλει ὁ Θεός πολλές φορές νά τόν παρακαλοῦμε, ἀλλά γιατί ἐμεῖς χρειάζεται νά τό κάνουμε αὐτό, ὥστε νά τοῦ δείξουμε τήν πίστη μας. Καί ἡ εὐχή τῆς πίστεως σώσει τόν κάμνοντα.

Kατά κανόνα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Παναγία εἶναι πάντα μέ τόν Χριστό· ὄχι βέβαια ἐπειδή αὐτή καθ᾿ ἑαυτήν ἡ Παναγία δέν ἔχει τήν ἀρετή της καί τή λαμπρότητά της. Ἦταν τό μοναδικό πλάσμα πού βρῆκε ὁ Θεός στή γῆ γιά νά τήν κάνει μητέρα του καί νά ἐμφανιστεῖ ὡς ἄνθρωπος. Ὅμως ὅλα αὐτά ἔγιναν, ἀκριβῶς γιά νά συντελεστεῖ τό μέγα μυστήριο τῆς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας: νά γίνει ἄνθρωπος ὁ Θεός. Οἱ Καθολικοί κάνουν καί ἐδῶ ὑπερβολές καί, τρόπον τινά, ξεκόβουν τήν Παναγία ἀπό τόν Χριστό. Γιά μᾶς, ἡ Παναγία εἶναι ἡ μοναδική πού ὑπηρέτησε, ἀπό τήν ἀνθρώπινη πλευρά, στό μυστήριο τῆς σωτηρίας, γι᾿ αὐτό εἶναι πάντοτε μαζί μέ τόν Χριστό. Ἑπομένως, καταφεύγοντας στήν Παναγία, καταφεύγουμε στό μυστήριο αὐτό τῆς σωτηρίας μας. Καταφεύγοντας στό μυστήριο τῆς σωτηρίας, ἐπικαλούμαστε τήν Παναγία, τήν παρακαλοῦμε καί πηγαίνουμε μαζί μέ αὐτήν ἐκεῖ.

Ἡ ψυχή μας πρέπει νά εἶναι γεμάτη εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, σέ ὅποια κατάσταση κι ἄν βρίσκεται. Ὁ ἄνθρωπος πού προσέχει τί δέν ἔγινε στήν ψυχή του ἀκόμη καί βρίσκει αἰτία γιά νά παραπονεθεῖ στόν Θεό, δέν μπορεῖ φυσικά νά εὐγνωμονεῖ. Ἀκόμη κι ἄν δέν ἔχουμε ἰδέα γιά τό τί εἶναι χριστιανική ζωή, πάλι πρέπει νά εὐγνωμονοῦμε.
Τόν ἄνθρωπο πού βρίσκεται σέ τέτοια κατάσταση πού δέν μπορεῖ νά μετανοήσει, ἀλλά εὐγνωμονεῖ τόν Θεό, ὁ Θεός θά τόν σώσει. Τό βίωμα τῆς μετανοίας δέν εἶναι εὔκολο. Μπορεῖ διανοητικά νά θέλουμε νά σωθοῦμε, ἀλλά κάτι μέσα μας βαθιά ὑπάρχει, μιά ἀντίσταση, πού λέει ὄχι. Ἐδῶ νά προσέξουμε. Ὁτιδήποτε μᾶς κάνει νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν Θεό εἶναι κακό καί δέν πρέπει νά τό δεχόμαστε. Τά πάντα, ἡ ἁμαρτία μας, ἡ ἀμετανοησία μας, στόν Θεό πρέπει νά ἐναποτεθοῦν μέ ἐμπιστοσύνη καί εὐγνωμοσύνη, καί θά βρεῖ τρόπο ἐκεῖνος.

Στό θέμα τοῦ γάμου, χωρίς νά διδαχθοῦν ἰδιαίτερα οἱ δύο σύντροφοι, περίπου καταλαβαίνουν πότε πάει ὁ γάμος καλά καί πότε δέν πάει. Ἄν ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ἀρχίσει νά ἀδιαφορεῖ, σάν νά ζεῖ σέ ἄλλον κόσμο καί σάν νά ἔχει ἄλλες δουλειές καί ἄλλα ἐνδιαφέροντα, ὁ ἕτερος θά παραξενευτεῖ. Θά πεῖ: «Καλά, ἐσύ τόσο μυαλό δέν ἔχεις, νά ξέρεις τί σημαίνει γάμος καί νά ἀνταποκρίνεσαι στά καθήκοντά σου;» Ἤ δηλαδή δέν εἶναι στά καλά του ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν ἔχει καμιά αἴσθηση τοῦ γάμου ἤ ἄλλα πράγματα ἐπιζητεῖ, ἄλλα πράγματα τόν ἱκανοποιοῦν καί ὄχι ὁ γάμος, πού εἶναι, ἄς ποῦμε, ἡ οὐσία τῆς κοινῆς ζωῆς τοῦ ζεύγους.
Σκεφτεῖτε τώρα στή σχέση μας μέ τόν Θεό πόσο περισσότερο πρέπει νά εἶναι ἔτσι τά πράγματα. Δηλαδή, ἅπαξ καί γίναμε χριστιανοί καί μπήκαμε στήν Ἐκκλησία, ἀπό ἐκεῖ καί πέρα, αὐτό πρέπει νά εἶναι τό ἅπαν. Ἑπομένως, ὅσο κι ἄν προσπαθοῦμε, λίγο εἶναι.

«Οἱ δαίμονες βγῆκαν καί πῆγαν στό κοπάδι τῶν χοίρων. Καί ὅλο τό κοπάδι ὅρμησε καί γκρεμίστηκε στή λίμνη. Τότε οἱ βοσκοί ἔφυγαν, πῆγαν στήν πόλη καί ἀνάγγειλαν ὅλα τά συμβάντα καί ὅ,τι ἔγινε μέ τούς δαιμονισμένους. Βγῆκε τότε ὅλη ἡ πόλη νά συναντήσει τόν Ἰησοῦ, καί ὅταν τόν εἶδαν, τόν παρακάλεσαν νά φύγει ἀπό τήν περιοχή τους», ἀκούσαμε στήν εὐαγγελική περικοπή.
Ἄν παρ᾿ ἐλπίδα ἐπέτρεπε ὁ Χριστός κάτι πού νά μᾶς φοβίσει, νά μᾶς ταρακουνήσει, τό λιγότερο θά κακιώναμε μαζί του. Ἐνῶ ὅ,τι συμβαίνει, τό ἐπιτρέπει ὁ Κύριος γιά νά μᾶς βοηθήσει νά τόν βροῦμε, νά τόν ἀγαπήσουμε, νά πιστέψουμε ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Θεός μας. Θεός ἀγαθός, ἐλεήμων, εὔσπλαχνος, καί θέλει νά μᾶς πεῖ: «Δέν σώζεσθε μόνοι σας, μήν ξεγελιέστε, μήν προσπαθεῖτε, μήν κουράζεστε ἄδικα· ἐγώ θά σᾶς σώσω». Καί ὅμως, βγῆκε ὅλη ἡ πόλη καί τόν παρακάλεσαν νά φύγει. Αὐτοί εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι!