Ἀκούσαμε στό εὐαγγέλιο ὅτι ὁ Χριστός κάλεσε τόν Φίλιππο. Πῆγε μετά ὁ Φίλιππος στόν Ναθαναήλ καί τοῦ λέει: «Βρήκαμε τόν Μεσσία. Εἶναι ἀπό τή Ναζαρέτ». Καί ἐκεῖνος λέει: «Ἀπό τή Ναζαρέτ μπορεῖ νά βγεῖ κανένα καλό;» –τήν εἶχαν σέ τέτοια ἀνυποληψία τήν κωμόπολη αὐτή. Καί ὅμως, ἀπό ἐκεῖ ἦρθε τό καλό, ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στή φάτνη· οὔτε σέ παλάτια πῆγε οὔτε ἦρθε νά ἐντυπωσιάσει τόν κόσμο. Καί ὁ Φίλιππος δέν ἄρχισε τά ἐπιχειρήματα, ἀλλά τοῦ εἶπε: ἔρχου καί ἴδε. Αὐτό εἶναι Ἐκκλησία, αὐτό εἶναι Ὀρθοδοξία.
Καί ἐμεῖς νά καταδεχτοῦμε νά πᾶμε μέ τόν Χριστό, πού κατάγεται ἀπό μιά ταπεινή κωμόπολη, νά πᾶμε μαζί του στή φάτνη, στήν ταπεινή του ζωή. Νά βροῦμε τόν ταπεινό Χριστό πού σταυρώθηκε γιά νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία· ἕνα ἔργο πού κάνει διά τῆς Ἐκκλησίας του καί θά τό κάνει μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων.

Πολύ εὐλογημένες οἱ ἡμέρες τῆς Σαρακοστῆς. Χαρά Θεοῦ! Ἀλλά μόνα τους αὐτά δέν μποροῦν νά κάνουν τίποτε. Ἔχουμε τόσο ἐγωισμό, πού ὅ,τι κι ἄν ἀκούσουμε, τελικά τό μετασχηματίζουμε. Πῶς εἶναι ὁ μετασχηματιστής πού παίρνει τό ρεῦμα καί τό μετασχηματίζει, ἔτσι καί τό κατεστημένο πού ἔχουμε μέσα μας δέν ἀφήνει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά μᾶς ὠφελήσει. Χρειάζεται ἐσύ ὡς λογικό πλάσμα νά καταφύγεις στόν Θεό, νά ἔχεις συνεννόηση μαζί του. Τότε τά καταλαβαίνεις ὅλα, σέ ὠφελοῦν ὅλα. Εἴμαστε μακάριοι πού ζοῦμε ἀκόμη. Ἄν εἴχαμε πεθάνει, ποιός ξέρει ποῦ θά πήγαινε ἡ ψυχή μας. Καί τώρα ἔχουμε τή δυνατότητα νά ποῦμε στόν Θεό: «Ἁμαρτήσαμε. Συγχώρησέ μας. Δέν ξέραμε τί κάναμε. Τά εἴχαμε χαμένα. Καλά πού μᾶς ἔδωσες ζωή ὥς αὐτή τήν ὥρα, καί μᾶς περιμένεις νά μετανοήσουμε, νά μᾶς συγχωρήσεις, νά μᾶς καθαρίσεις, νά μᾶς ἁγιάσεις, νά μᾶς χαροποιήσεις». Αὐτή εἶναι ἡ ζωή!

Σέ κάθε ἐποχή ὡς χριστιανός πρέπει νά περάσει θάνατο κανείς. Στά χρόνια τῶν διωγμῶν δέν ἄντεχαν ὅλοι στά μαρτύρια, ὄχι γιατί ἦταν ἀδύναμοι. Ἔτσι καί σήμερα, τό βαθύτερο μυστικό μαρτύριο πού πρέπει νά περάσεις δέν τό ἀντέχεις, γιατί δέν θέλεις νά ταπεινωθεῖς. Εἶσαι χριστιανός μέ τό σπαθί σου, ἄς ποῦμε. Εἴσαι χριστιανός μέ τίς «ἀρετές» σου, τάχα· μέ τήν πεποίθηση ὅτι ἐσύ τά καταφέρνεις, ἐσύ μπορεῖς.
Γιά, νά αἰσθανθεῖς βαθιά μέσα σου: «Θεέ μου, ἄλλο πλάσμα δέν εἶναι ἁμαρτωλό σάν ἐμένα». Ἀλλά νά τό αἰσθανθεῖς αὐτό γλυκά-γλυκά· μέ τήν ἔννοια νά χαίρεσαι πού ὁ Θεός σέ βοήθησε νά τό νιώθεις ἔτσι, καί ὄχι νά ἀναστατωθεῖς, καθώς εἶχες καλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου. Λίγο φώτισε ὁ Θεός νά δεῖς ὅτι δέν εἶσαι καθόλου ἔτσι ὅπως νόμιζες, καί ἐσύ ἀναστατώνεσαι, ἀντί νά εὐχαριστεῖς τόν Θεό: «Πώ πώ, Θεέ μου, τί εἶμαι μέσα μου καί ἐγώ νόμιζα…» Αὐτό εἶναι ταπείνωση.

Ὁ ἄνθρωπος, καί ὁ καλός ἀκόμη χριστιανός, μπορεῖ νά κοπιάζει, νά πηγαίνει στίς ἀκολουθίες, σέ συνάξεις, νά προσπαθεῖ, ἀλλά τελικά γιά νά ὑπηρετήσει τή φιλαυτία του. Γι᾿ αὐτό καί ψάχνει νά βρεῖ κάποιο γλυκάδι, κάτι πού τόν εὐχαριστεῖ καί στά πνευματικά ἀκόμη. Φίλαυτος ὅπως εἶναι, συνήθισε ἔτσι: «Αὐτό μέ εὐχαριστεῖ, ἐκεῖνο μοῦ ἀρέσει». Γιά παράδειγμα, κοινωνεῖς μέ τή σκέψη: «Ἄ, καλό εἶναι νά κοινωνήσω· θά ἔρθει ἔτσι καί θά μέ γλυκάνει ὁ Κύριος». Ἐσύ ὅμως εἶσαι κοσμικός πέρα γιά πέρα. Κοινωνεῖς, ἀλλά κατά τά ἄλλα δέν ἀγαπᾶς τόν Κύριο.
Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριο, δέν νοιάζεσαι ἄν θά σέ γλυκάνει. Ξέρεις ὅτι ὁ Κύριος εἶναι χρηστός –Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι χρηστός ὁ Κύριος– καί αὐτό σοῦ ἀρκεῖ. Ἀπαρνεῖσαι τόν ἑαυτό σου, παραδίδεσαι στόν Χριστό, ταπεινώνεσαι ὅσο παίρνει περισσότερο. Καί βλέπει ὁ Χριστός ὅτι ἔχεις πράγματι διάθεση νά λυτρωθεῖς ἀπό τή φιλαυτία, καί σέ λυτρώνει.

Τά πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν ἐννοῶν ὁ τάλας τρέμω τήν φοβεράν ἡμέραν τῆς κρίσεως. «Θεέ μου, Θεέ μου, ἐγώ εἶμαι γιά τήν κόλαση», σάν νά λέει ὁ ὑμνωδός. «Πλήρως ἀποτυχημένος μέχρι σήμερα, ἀλλά ἐσύ δέν μέ ἀπέρριψες, δέν ἔθεσες τέλος στή ζωή μου, ὥστε νά χαθῶ αἰώνια. Μέ ἀφήνεις καί ζῶ. Μέ ἔπλασες ἐσύ, μέ ἀναπλάθεις καί ὅλη ἡ φροντίδα σου εἶναι νά μέ σώσεις. Καί παραδίδομαι στό ἔλεός σου». Τί ἄλλο καλύτερο;
Προσέξτε ὅμως! Ἡ μετάνοια νά εἶναι ἀληθινή. Ὄχι: «Μετανοῶ λιγάκι τώρα καί βλέπουμε αὔριο». Ὄχι, ὄχι! Ὅσο τό καταλαβαίνεις, πλήρως νά μετανοεῖς. Ἀλλιῶς, εἶναι σάν νά παίζεις μέ τόν Θεό. Ὅταν μετανοοῦμε ἀληθινά, αἰσθανόμαστε –ὄχι ὡς καρπό πού μαζέψαμε ἐμεῖς, ἀλλά ὡς δῶρο τῆς χάριτος– τό ἔλεος, ὅλη τή συγχώρηση πού δίνει ὁ Θεός. Καί ἀκόμη πιό πολύ ταπεινωνόμαστε. Καί καθώς μένουμε στήν ταπείνωση, δέν φεύγει ἡ χάρη καί προκόπτουμε πνευματικά.

Τήν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου καί τό ὑπέρλαμπρον τό τῆς ἁγνείας σου ὁ Γαβριήλ καταπλαγείς… Τί νά πρωτοθαυμάσει ὁ ἀρχάγγελος; Αὐτό πού προσφέρει ἡ Παναγία ἤ αὐτό πού προσφέρει ὁ Θεός στήν Παναγία; Ἡ Παναγία ἀπό τήν ἀνθρώπινη πλευρά προσφέρει τήν ἀρετή της, τήν ἁγνότητά της, τήν ὡραιότητά της, τήν ταπείνωσή της, τήν προθυμία της, τήν ὑπακοή της, τήν ἀφοσίωσή της. Καί εἶναι χαριτωμένη ὡς ἄνθρωπος. Ὅμως, ἐπειδή ἀκριβῶς τήν ἔχει διαλέξει ὁ Θεός ὡς νύμφην ἀνύμφευτον, γιά νά δώσει τήν ἀνθρώπινη φύση στόν Χριστό, καί νά εἶναι ἔτσι ὁ Χριστός Θεός καί ἄνθρωπος, ἔρχεται στήν Παναγία ἡ χάρη πλέον ὡς ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Καί γίνεται ἔτσι ἡ Παναγία Κεχαριτωμένη. Καί ἀξίζει νά τρέξουμε, νά κουραστοῦμε καί νά ζητήσουμε τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας, γιά νά μᾶς ἀγγίξει καί ἐμᾶς αὐτή ἡ χάρη, αὐτή ἡ λαμπρότητα, αὐτό τό φῶς, αὐτή ἡ οὐράνια ἀρετή.

Ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ παράδεισος, εἶναι ὁ Χριστός· ὄχι μόνο ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστός, ἀλλά συναντιόμαστε καί ἑνωνόμαστε μέ τόν Χριστό, μπαίνουμε στόν παράδεισο. Θά ἦταν εὐχῆς ἔργον κάθε μέρα ὁ χριστιανός, μόλις ξυπνήσει, πρῶτα νά πάει στή θεία Λειτουργία, καί ὕστερα –ὡς ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος μετέσχε τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μπῆκε στόν παράδεισο καί ἔγινε ἄνθρωπος παραδεισένιος, πυρφόρος καί θεοφόρος– νά πάει νά κάνει τόν κανόνα πού ἔχει νά κάνει σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, ἕως ὅτου ὁριστικά νά εἰσέλθει εἰς τάς ἀγκάλας τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος δυσκολεύεται, συναντάει ἐμπόδια ἕνεκα τοῦ ὅτι, πονηρός ὤν, θέλει καί τόν παράδεισο, ἀλλά ξεγελιέται καί ἀπό ὅλα τά ἄλλα· ἔτσι ἐν πολλοῖς ὁ παράδεισος εἶναι ἄπιαστος. Ὅλο θέλει νά μπεῖ κανείς καί ὅλο ἀπ᾿ ἔξω εἶναι. Πολύ ἁπλά εἶναι τά πράγματα, πολύ θαυμαστά, ὅλα ἕτοιμα εἶναι ἀπό τόν Θεό, ἄν πάρουμε τή σωστή στάση.