Πολλοί ἔχουν περί πολλοῦ τήν ἐξυπνάδα τους, τίς ἱκανότητες, τά ταλέντα τους: τό ταλέντο στή μουσική, στή ζωγραφική, στή λογοτεχνία, στά μαθηματικά· διάφορα ταλέντα. Ὅταν στραφεῖς πρός τόν Χριστό, καί κινηθεῖ ὅλη ἡ ψυχή σου μέ ἐλεύθερη τή βούληση πρός τόν Χριστό, τότε ὅλα αὐτά θά νιώθεις ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε καί θά γελᾶς μέ τόν ἑαυτό σου πού τά εἶχε περί πολλοῦ. Θά δεῖς ὅμως καί πόση ἀξία ἔχουν ὅλα αὐτά. Ἀλλά τώρα θά τά αἰσθάνεσαι ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ, πού δέν εἶναι δικά σου· εἶναι γιά ὅλους, ὅπως καί τῶν ἄλλων τά χαρίσματα εἶναι καί δικά σου. Τό κακό δέν εἶναι τά χαρίσματα, ἀλλά ἡ ζωή τοῦ ἐγώ γύρω ἀπό τήν ὁποία περιστρέφονται τά χαρίσματά μας. Ἡ ζωή πού ὁ Θεός ἐπιθυμεῖ νά ζοῦν τά παιδιά του δέν εἶναι ζωή ἀπαρνήσεως αὐτῶν πού ἐκεῖνος ἐμφύτευσε ἀλλά ἡ μεταφορά τους ἀπό τόν ἄξονα τοῦ ἐγώ σέ ἄξονα ἔξω ἀπό τό ἐγώ: τόν Χριστό.

Βγαίνει ὁ ἥλιος καί λιώνει τούς πάγους. Ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ ἥλιος σκληραίνει τίς λάσπες. Ἔτσι, δέν παύει νά ἔχει ἀγάπη ὁ Θεός καί νά ἐκδηλώνεται πρός τόν καθένα ὡς ἀγάπη. Ἀλλά ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ζεσταίνει καί σώζει ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιστεύουν σ᾿ αὐτόν, καί αὐτή ἡ ἴδια ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γίνεται φωνές, βροντές, ἀστραπές, σεισμοί γιά τούς ἄλλους, ὅπως γράφεται στήν Ἀποκάλυψη.
A
Ἕνα ἀπό τά μυστικά τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἶναι: καθώς λές «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καθόλου τό μυαλό σου νά μήν ἔχει κάποια εἰκόνα, κάποια παράσταση, ἀλλά νά μένει ἡ καρδιά σου κολλημένη στό νόημα τῶν λέξεων. Ἔτσι, καθώς ἀφήνεσαι μέ ὅλη τήν ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται ἡ χάρη. Πόση χάρη θά λάβεις, πότε καί πῶς θά τή λάβεις, ὁ Χριστός τό ξέρει.

Νά μή συνδέουμε τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως μέ τό νά λύσουμε τά προβλήματά μας. Νά τό πάρουμε ἀπόφαση νά γίνουμε μαθηταί τοῦ Χριστοῦ. Καί ἅμα ἀκολουθεῖς τόν Χριστό, μήν ἀπογοητεύεσαι. Ἄς φαίνεται ὅτι σάν νά μή σέ προσέχει, σάν νά μή λαμβάνεις αὐτό πού θά ἤθελες, ἄς φαίνεται σάν νά σέ ἀδικεῖ. Νά μή σκανδαλιστεῖς καθόλου. Ἀκολούθησέ τον, καί θά ἔρθει ἡ ἡμέρα πού θά εὐλογηθεῖς, πολύ θά εὐλογηθεῖς. Πόσοι καί πόσοι θά λένε, ὅταν βρεθοῦν στόν ἄλλο κόσμο –μερικοί τό λένε ἀπό ἐδῶ: «Σέ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού δέν μέ λυπήθηκες καί ἐπέτρεψες νά πάθω ἐκεῖνο, νά πάθω τό ἄλλο, καί συνῆλθα, κατάλαβα τί μοῦ γίνεται, φωτίστηκα καί βρῆκα τόν δρόμο». Ὅταν κανείς, ὅ,τι κι ἄν συμβαίνει, προσέχει νά ταπεινωθεῖ καί νά μετανοήσει –πού ἡ μετάνοια δέν ἔχει τέλος– τότε ὡριμάζει, καί ἐκεῖ ἀκριβῶς γίνεται τό θαῦμα.

Πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἁγία Τριάδα, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας, μᾶς φώτισε καί μᾶς ἐνέπνευσε νά βάλουμε προστάτες μας, ἐδῶ στήν ὅλη πνευματική προσπάθεια πού κάνουμε, τούς τρεῖς Θεολόγους. Ἔχουμε μάλιστα καί ἕνα ἀρκετά εὐρύχωρο ἐκκλησάκι ἀφιερωμένο στούς τρεῖς Θεολόγους, καί ἴσως εἶναι τό μοναδικό ἐκκλησάκι πού ὑπάρχει στόν κόσμο ἀφιερωμένο σ᾿ αὐτούς.
Ὁ καθένας ἑορτάζεται στή δική του ἡμερομηνία. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης στίς 8 Μαΐου καί στίς 26 Σεπτεμβρίου, ὁ ἅγιος Γρηγόριος στίς 25 Ἰανουαρίου καί ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος στίς 12 Μαρτίου καί στίς 12 Ὀκτωβρίου. Καθιερώσαμε ὅμως ἐμεῖς ἐδῶ ἀπό χρόνια νά τούς ἑορτάζουμε καί τούς τρεῖς μαζί τό πρῶτο Σάββατο τοῦ Νοεμβρίου, ὅπως οἱ τρεῖς Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι ἑορτάζονται καί ξεχωριστά καί μαζί. Τήν ἀκολουθία τῆς κοινῆς ἑορτῆς τους τήν ἔγραψε ὁ ἅγιος Γεράσιμος ὁ Μικραγιαννανίτης, ὁ ὑμνογράφος.

«Κάποια γυναίκα πού ὑπέφερε ἀπό αἱμορραγία δώδεκα χρόνια … πῆγε πίσω ἀπό τόν Ἰησοῦ, ἄγγιξε τήν ἄκρη τοῦ ρούχου του, καί ἀμέσως ἡ αἱμορραγία της σταμάτησε. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε: ‘‘Κάποιος μέ ἄγγιξε, γιατί ἔνιωσα νά βγαίνει ἀπό μέσα μου δύναμη’’».
Πολλές φορές εἶναι δυνατόν νά ἔχει ἕνας χριστιανός τήν αἴσθηση ὅτι, καθώς προσεύχεται, καθώς μετανοεῖ, καθώς πηγαίνει μέ πίστη στόν Χριστό, σάν νά ἔρχεται κάτι πολύ συγκεκριμένο, ἔτσι ὅπως λέει ἐδῶ γιά τή γυναίκα αὐτή, δύναμη ἀπό τόν Χριστό. Εἰσέρχεται, εἰσβάλλει συγκεκριμένη δύναμη ἀπό τήν ἐπικοινωνία μέ τόν Χριστό στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ταπεινοῦ χριστιανοῦ πού δέν ἐπιτρέπει ποτέ μέσα του ἀμφιβολίες καί ἐπιφυλάξεις: «Ἔ, τώρα ὁ Χριστός δέν ἀκούει», ἀλλά ἀφήνεται μέ πολλή πίστη καί ἐλπίδα στόν Χριστό. Καί τό νιώθει ὁ ἄνθρωπος, τό ζεῖ, τό βιώνει ὅτι πράγματι ἡ πίστη στόν Χριστό σώζει, θεραπεύει.

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε καί κατηγορήθηκε πάρα πολύ καί στήν Αἴγυπτο, στήν Ἀλεξάνδρεια, καί στήν Ἑλλάδα, ἰδιαίτερα στήν Αἴγινα, ὅπου ἵδρυσε μοναστήρι. Ἐπιτρέπει ὁ Θεός καί στόν ἅγιο ἄνθρωπο νά ἔλθουν πράγματα πού θά τόν ζορίσουν ἔτσι, ὥστε νά ξεπεράσει ὁτιδήποτε τόν ἐμποδίζει, γιά νά φτάσει στό τέλος τῆς ἁγιότητος.
Ἐμεῖς καμιά φορά, ἄν κάπως ἀπειλούμαστε, ἄν ἀπό κάτι κινδυνεύουμε, χαλοῦμε τόν κόσμο. Κάποιος μπορεῖ ἁπλῶς νά μᾶς προσβάλει, καί γινόμαστε ἄνω κάτω. Πάει νά μᾶς συκοφαντήσει λίγο, νά μᾶς ἀδικήσει, νά μᾶς περιφρονήσει, νά μή μᾶς δώσει πολλή σημασία, καί χαλοῦμε τόν κόσμο. Μπορεῖ βέβαια ἐξωτερικά, ἐπειδή ντρεπόμαστε, νά μήν τό δείξουμε, ἀλλά ἐσωτερικά μπορεῖ νά χαλάσουμε τόν κόσμο. Νά ἀρχίσουμε καί ἐσωτερικά, μέσα μας βαθιά νά σκεφτόμαστε καί νά βιώνουμε ὅπως οἱ ἅγιοι, γιά νά εἶναι καί ἐξωτερικά ἡ ζωή μας ὅμοια μέ ἐκείνων.

Στό Ἅγιον Ὄρος συχνά, ὅταν κάνουν ἀγρυπνία, εἶναι ὁλονύκτια ἡ ἀγρυπνία καί μπoρεῖ νά διαρκέσει ἀκόμη καί δεκαπέντε ὧρες. Ὁλονύκτια ἀγρυπνία σημαίνει νά βροῦμε τρόπο ὅλη τή νύχτα νά ἀγρυπνήσουμε, νά μήν κοιμηθοῦμε, νά περάσουμε προσευχόμενοι. Ὁ σκοπός δέν εἶναι μόνο νά προλάβουμε νά ποῦμε ὅ,τι ἔχει προβλέψει ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά αὐτά ὅλα νά τά ποῦμε ὅσο γίνεται σέ μεγαλύτερο χρόνο καί φυσικά νά τά ποῦμε ὅσο γίνεται πιό ἄνετα. Τό θέμα, λοιπόν, εἶναι νά προσευχηθοῦμε ὅσο γίνεται περισσότερο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτό πάλι δέν σημαίνει νά τά ποῦμε καί νά τά ξαναποῦμε, ὥστε νά τά ἀκούσει ὁ Θεός, γιατί ἀλλιῶς δέν τά ἀκούει. Ἀλλά ἐμεῖς, λέγοντας αὐτά πού θέλει ὁ Θεός, σπρώχνουμε τόν ἑαυτό μας πρός τόν Θεό· καί βλέπει ὁ Θεός τήν καλή μας διάθεση, βλέπει ὅτι δέν ἔχουμε ἁπλῶς διάθεση, πόθο, ἀλλά στήν πράξη εἴμαστε ἀφοσιωμένοι σ᾿ αὐτόν, καί μᾶς εὐλογεῖ.