Ἔχει πεῖ γιά τόν π. Συμεών ὁ μητροπολίτης Λεμεσοῦ: «Ἦταν τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἄνθρωπος ὁ π. Συμεών, ὅπως καί τό ὅλο πνεῦμα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἡ πνευματική ἀτμόσφαιρα ἦταν γιά τήν προσευχή. Ἐκεῖ κινοῦνταν τά θέματα τότε. Καί ἐμένα μέ βοήθησε πάρα πολύ αὐτό. Ὁ π. Συμεών ἦταν ἐπιστήμονας. Ἦταν καί μορφωμένος ἄνθρωπος, καλός πνευματικός καί στίς ὁμιλίες πού ἔκανε μιλοῦσε συνεχῶς ἐκείνη τή χρονιά γιά τήν ἀξία τῆς εὐχῆς. Καί ἔβλεπες τούς φοιτητές πού πήγαιναν κατά ἑκατοντάδες ἐκεῖ, ὅλοι μέ τό κομποσκοινάκι στό χέρι καί ἀγωνιζόμενοι στήν προσευχή. Αὐτό μοῦ φαινόταν ἐμένα πολύ ἑλκυστικό. Ὁ π. Συμεών περισσότερο ἔδινε δύναμη καί βάρος στό αἴσθημα τῆς μετάνοιας, ὅτι πρέπει νά λέμε τήν εὐχή μέ ἁπλότητα, ἀποβλέποντας στό νόημα τῶν λόγων· ἔτσι ἔλεγε, στό νόημα τῶν λόγων. Ἐγώ πῆρα φωτιά ἀπό ὅλα αὐτά πού μᾶς ἔλεγε, καθώς ἤμουν καί νεαρός...»

Συνέχεια ἀπό τόν ἅγιο Λεμεσοῦ: «Τό καταφύγιό μου σέ πνευματικό ἦταν ὁ π. Συμεών. Παρόλο πού λίγα λεπτά διέθετε στήν ἐξομολόγηση, ἦταν πολύ σημαντικές ἐκεῖνες οἱ συναντήσεις, διότι ἦταν πολύ σαφής καί σοφός. Μᾶς ὑπεδείκνυε ἀκριβῶς τόν δρόμο πού ἔπρεπε νά ἀκολουθοῦμε. Καί μάλιστα κατάλαβα ὅτι γνώριζε πολλά γιά τή νοερά προσευχή. Διότι ἐγώ τότε ἐπάνω στόν ζῆλο μου ἔκανα καί ὑπερβολές καί παρουσίασα τέτοια φαινόμενα, τά ὁποῖα ἔπρεπε κάποιος νά τά ξέρει γιά νά μοῦ ἀπαντήσει. Καί σέ ὅ,τι τόν ρωτοῦσα, αὐτός ἀπαντοῦσε ἐπακριβῶς. Ἦταν γνώστης, ἔμπειρος τῆς προσευχῆς. Τό κατάλαβα καί μετά· ὅταν ἄκουγα ἀπό τόν Γέροντά μου (τόν Γέροντα Ἰωσήφ Βατοπαιδινό) διάφορα πράγματα, θυμόμουν ὅτι ὁ π. Συμεών μᾶς τά ἔλεγε αὐτά, τά ἤξερε. Τά ἔμαθε, διότι ἕνα διάστημα ὡς νεαρός πού ἔμεινε κατάκοιτος, ἔδωσε ἔμφαση στήν προσευχή καί ἀπέκτησε τήν ἐμπειρία τῆς νοερᾶς προσευχῆς».

Ἄν ψάλλουν οἱ ψάλτες, τό κάνουν ἐπειδή δέν μποροῦμε ὅλοι νά ψάλλουμε. Ψάλλουν ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ, ἐκ μέρους τῶν ἐκκλησιαζομένων. Δέν ψάλλουν γιά νά μᾶς εὐχαριστήσουν, γιά νά ἀκούσουμε καί νά εὐχαριστηθοῦμε, ὥστε αὐτό νά προσέξουν. Ὄχι. Ὅλοι μαζί ψάλλουμε τούς ὕμνους πρός τόν Θεό, πρός τόν Χριστό, πρός τήν Παναγία, πρός τούς ἁγίους. Καί ἐπειδή εἶναι δύσκολα τά μέλη, δύσκολη ἡ ψαλτική –καί ἄν ἐπιχειρούσαμε ὅλοι μαζί νά ψάλλουμε, ἰδιαίτερα τούς ἄγνωστους ὕμνους, θά γινόταν χάβρα– γι᾿ αὐτό ψάλλουν οἱ ψάλτες. Οὔτε ἐκεῖνοι νά ψάλλουν μέ τήν ἔννοια νά μᾶς εὐχαριστήσουν οὔτε ἐμεῖς νά ἐπιδιώκουμε ἁπλῶς νά εὐχαριστηθοῦμε: «Τί ὡραῖα μᾶς ἔψαλαν ἀπόψε!» Ἀπευθύνουμε καί ἐμεῖς τήν ψαλμωδία, τά λόγια αὐτά, τά νοήματα αὐτά, τίς αἰτήσεις αὐτές ἤ τή δοξολογία μας πρός τόν Θεό, τήν Ἁγία Τριάδα, τόν Κύριο, πρός τήν Παναγία, τούς ἁγίους.

Ὁ ἅγιος Κυπριανός ἦταν μάγος καί ἔκανε μαγικές ἐνέργειες. Καί ἀσφαλῶς εἶχε κάποιες ἐπιτυχίες, μέχρι πού συνάντησε τήν ἁγία Ἰουστίνη πού πίστευε στόν Χριστό.
Νά ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας ὅτι τά σατανικά πράγματα ἐνεργοῦν μόνο σ᾿ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν τόν Χριστό. Κάνουμε μεγάλο λάθος, ὅταν ἐμεῖς οἱ χριστιανοί κυνηγοῦμε τούς ὅποιους ἐχθρούς –τόν διάβολο καί τόν ὅποιο κακό ἄνθρωπο. Ἀκόμη καί ὡς πρός τήν ἁμαρτία πού εἶναι μέσα μας, τό θέμα δέν εἶναι τόσο νά ξεριζώσουμε τά πάθη. Αὐτά κυριολεκτικῶς μαραίνονται, σαπίζουν καί γίνονται ἀνύπαρκτα, ὅταν ἔχεις τόν Χριστό. Ἀλλά πρέπει νά παραδεχθεῖς τί εἶσαι, νά ταπεινωθεῖς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί νά πεῖς μέ μετάνοια πολλή καί μέ πόνο ψυχῆς χωρίς δικαιολογίες: «Θεέ μου, γιά νά ἐπιτρέψεις ἐγώ νά ἔχω τόση ἁμαρτία καί τόσα πάθη, ἔχεις τόν λόγο σου. Ἔχω εὐθύνη μεγάλη». Τότε ἔρχεται ἡ χάρη καί τά μαραίνει αὐτά.

Ὅταν ὁ Χριστός δικαζόταν, τόν ρώτησε ὁ Πιλάτος: «Ἀπό ποῦ εἶσαι;» Καί ὁ Κύριος δέν ἔλεγε τίποτε. Τότε τοῦ λέει ὁ Πιλάτος: «Δέν μιλᾶς σ᾿ ἐμένα, πού ἔχω τήν ἐξουσία νά σέ σταυρώσω ἤ νά σέ ἀπολύσω;» Καί τοῦ εἶπε ὁ Χριστός: Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ᾿ ἐμοῦ εἰ μή ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν.
Ἄς τό προσέξουμε αὐτό. Ποιός ζεῖ ἔτσι τή χριστιανική ζωή; Ἐμεῖς, ὅταν ὁ ἄλλος μᾶς ἀδικήσει, ποῦ νά ἔχουμε αὐτή τή νηφαλιότητα, καί νά μᾶς κατέχει αὐτή ἡ ἀλήθεια! Ὄχι ὅτι θά ποῦμε σ᾿ αὐτόν: «Δίκαια συμπεριφέρεσαι». Ἀλλά μέσα μας νά μή μᾶς πειράξει αὐτό, νά μήν πάρουμε τή θέση τοῦ θύματος. Νά ἔχουμε τή συναίσθηση ὅτι δέν θά γινόταν τίποτε, ἄν δέν τό οἰκονομοῦσε ὁ Θεός ἄνωθεν. Ποιός ἀπό μᾶς δέχεται ὅ,τι ἔχει οἰκονομήσει ὁ Θεός νά πάθουμε, νά ὑποστοῦμε; Πράγματα τά ὁποῖα μᾶς ταπεινώνουν, μᾶς πονοῦν, μᾶς βγάζουν ἀπό τό πρόγραμμά μας, νά τά δεχτοῦμε: «Νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου!»

Θά πρέπει κανείς νά παρακολουθεῖ τή συνείδησή του, ὥστε νά μήν ἔχει τίποτε μέ κανέναν ἄνθρωπο. Μᾶς ἔθιξε ὁ ἄλλος· νά μή μείνει κανένα ἀγκάθι μέσα μας. Μᾶς περιφρόνησε ὁ ἄλλος· νά μή μείνει καμιά σκιά μέσα μας. Μᾶς ἀγνόησε ὁ ἄλλος· τίποτε! Μέσα μας νά ὑπάρχει μόνο ἡ ἀγάπη γιά ὅλους. Εἶναι αὐτό πού λέει ὁ Κύριος στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή: Ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν. Ὁ ἄνθρωπος –ὁ μοναχός, ὁ χριστιανός, ὁ ὁποιοσδήποτε– νά ἐπιμελεῖται τή συνείδησή του, νά φροντίζει ὥστε νά μήν τόν ἐλέγχει ἡ συνείδησή του ὡς πρός τή σχέση του μέ τόν πλησίον του. Καί πλησίον εἶναι ἡ γυναίκα σου, ὁ ἄνδρας σου, τά παιδιά σου, οἱ φίλοι, οἱ γνωστοί σου, οἱ γείτονες. Πλησίον δέν εἶναι μόνο ὁ ξένος· εἶναι καί ὁ πιό κοντινός σου ἄνθρωπος. Ἐάν προσπαθεῖς νά συμπεριφέρεσαι σωστά σέ ὅλο τόν κόσμο καί δέν ἀφήνεις τή συνείδησή σου νά σέ ἐλέγχει γιά κάτι, τότε εἶσαι στόν δρόμο τῆς σωτηρίας.

Ἔχουμε πολλούς ἀμυντικούς μηχανισμούς πού προστατεύουν τό ἐγώ. Δημιουργεῖται ἔτσι μιά χρόνια ἄρρωστη κατάσταση, καί γίνεται ἀναίσθητος κανείς. Προσεύχεται, κάνει θρησκευτικά καθήκοντα, ἀλλά δέν ὠφελεῖται. Γιατί; Διότι ὅλος ὁ δυναμισμός πού ἔχει μέσα του –πού εἶναι ἡ ἐλεύθερη βούληση, ἡ σκέψη, ἡ κίνηση τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό– ὅλα αὐτά εἶναι αἰχμαλωτισμένα ἀπό τούς μηχανισμούς ἀμύνης ὑπέρ τοῦ ἐγώ. Τό βλέπουμε στήν πράξη. Ἄν δέν ἀποφασίσεις νά πάθεις, θά μείνεις ὅπως εἶσαι. Ἡ ἁγία Χαριτίνη παρηγοροῦσε τόν αὐθέντη της καί τοῦ ἔλεγε νά μή λυπᾶται, ἀλλά νά χαίρει γιά τήν ἴδια πού θά μαρτυροῦσε. Ἔχει γενναῖο φρόνημα, διότι ἀκριβῶς εἶναι ὁλοπρόθυμη νά προσφερθεῖ θυσία στόν Θεό. Σήμερα ἔχουν οἱ χριστιανοί τέτοιο πνεῦμα; Πόσες φορές κανείς μέσα στήν καθημερινή ζωή χρειάζεται ἀκριβῶς νά δεχθεῖ νά κάνει μιά θυσία. Νά πεῖ: «Ἄχ, Θεέ μου, ἄς στερηθῶ καί ἐγώ κάτι».