Ὅταν ὁ ἀρχάγγελος εἶπε στήν Παναγία ὅτι θά γεννήσει τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἐκείνη ἐξέφρασε τήν ἀπορία: Πῶς ἔσται μοι τοῦτο ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω; Ἐξ ὅσων γνωρίζει ἡ Παναγία, δέν μπορεῖ νά γίνει αὐτό. Ὅταν συνειδητοποιήσεις τί συμφορά ἔχει γίνει ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας μέσα σου καί μέ πολύ κόπο προσπαθήσεις νά κάνεις κάτι, θά δεῖς ὅτι δέν γίνεται τίποτε. Πῶς, ἄνθρωπέ μου, θά σωθεῖς, πού εἶσαι ὅλος μιά πληγή, μιά ἀσθένεια ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας; Καί ὁ ἀρχάγγελος λέει στήν Παναγία: Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο θά μορφώσει μέσα σου τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου, ἀκριβῶς γιά νά γίνει αὐτό τό ἔργο στήν καθεμιά ψυχή. Κατά κάποιον τρόπο αὐτά τά λόγια λέει ὁ ἀρχάγγελος στόν καθένα. Δίνει ὁ ἄνθρωπος τή συγκατάθεσή του, ἀλλά θά ἔρθει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί θά κάνει τό ὅλο ἔργο: θά σώσει τόν ἄνθρωπο πού εἶναι δηλητηριασμένος ἀπό τήν ἁμαρτία.

Ἀκοῦμε στό πρῶτο τροπάριο τοῦ Μεγάλου Κανόνος: Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν τάς τοῦ ἀθλίου μου βίου πράξεις; Ποίαν ἀπαρχήν ἐπιθήσω, Χριστέ, τῇ νῦν θρηνῳδίᾳ; Ἀλλ᾿ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δός παραπτωμάτων ἄφεσιν. Δέν τό ἔχουμε συνηθίσει, ἀλλά χρειάζεται νά ἐμφανιζόμαστε ἔτσι ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, διότι ἔτσι εἴμαστε: ἁμαρτωλοί. Μή φοβηθοῦμε, μήν κάνουμε πίσω. Διότι μέσα στά λόγια αὐτά ἔχουμε καί τό ὅτι ὁ Κύριος, ὡς εὔσπλαχνος, ὄχι ἁπλῶς δέχεται καί σώζει τούς ἁμαρτωλούς, ἀλλά γι’ αὐτό ἦρθε στή γῆ, ἔγινε ἄνθρωπος καί μένει αἰώνια Θεάνθρωπος: γιά νά σώσει τούς ἁμαρτωλούς, ὅλους χωρίς ἐξαίρεση. Βλέπετε, εἶναι ἅγιος ὁ ὑμνογράφος καί τά γράφει ὡς ἅγιος, καί ὅμως γράφει λέξεις, φράσεις πού ταιριάζουν γιά μένα, γιά σένα, γιά τόν καθένα. Σέ ποιόν δέν ταιριάζουν αὐτά τά λόγια; Ὅταν τά μελετήσουμε, ὅταν τά πιστέψουμε, βρίσκουμε ὅτι ταιριάζουν πέρα γιά πέρα καί γιά μᾶς.

Δέν πρέπει νά πηγαίνουμε στόν Θεό μέ τήν ἀπαίτηση ὅτι πρέπει νά πᾶνε τά πράγματα ὅπως ἐπιθυμοῦμε. Θά πιστεύουμε στόν Θεό καί θά ἔχουμε τήν ἐμπιστοσύνη μας σ᾿ αὐτόν καί τή βεβαιότητα ὅτι εἶναι κοντά μας, ἄσχετα πῶς θά πᾶνε τά πράγματα· κι ἄν ἀκόμη μᾶς συμβεῖ τό μεγαλύτερο κακό, κι ἄν ἀκόμη ἔρθουν τά πράγματα ἔτσι πού οὔτε τό ἔβαζε ὁ νοῦς μας. Αὐτό θά πεῖ χριστιανός, αὐτό θά πεῖ πιστός. Δέν εἶναι ἀστεῖα, δέν εἶναι παιχνίδια ἡ χριστιανική ζωή, οὔτε εἶναι τόσο φθηνή.
Ἡ χριστιανική ζωή εἶναι νά τά παίξουμε ὅλα γιά ὅλα καί νά παραδοθοῦμε ὁλοκληρωτικά στόν Κύριο. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα τί θά κάνει ὁ Χριστός εἶναι δική του δουλειά. Ἀλλά μισά πράγματα, μισές δουλειές, μισό δόσιμο ἀπό μέρους μας, δέν τά δέχεται αὐτά ὁ Θεός. Γιά νά γίνει καί σέ μᾶς τό θαῦμα, θά παραδοθοῦμε ὁλοκληρωτικά στόν Χριστό.

Ὁ Θεός ἔπλασε τά λογικά του ὄντα, τούς ἀγγέλους καί τούς ἀνθρώπους, γιά τήν αἰώνια χαρά· νά τό ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας αὐτό. Ὅλος ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἐμπνέεται ἀκριβῶς ἀπό τή χαρά πού προσφέρει ὁ Θεός. Οἱ πιστοί, ἡ Ἐκκλησία, καθώς δέχονται τήν ἀγάπη καί τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ –στήν προκειμένη περίπτωση ὅλα δόθηκαν διά μέσου τῆς Παναγίας– ξεσποῦν σέ χαιρετισμούς πρός τήν Παναγία.
Ὅλο αὐτό εἶναι μέσα στή χαρά πού ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά τούς δικούς του· γι᾿ αὐτούς οἱ ὁποῖοι θά ὑπακούσουν στό θέλημά του καί θά κάνουν τό ἀντίθετο ἀπό αὐτό πού ἔκανε ὁ Ἀδάμ, πού παρήκουσε καί ἔχασε τή χαρά καί τήν ὅλη γιορτή τοῦ παραδείσου. Οἱ πιστοί ὑπακούουν στόν νέο Ἀδάμ, τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος ὑπάκουσε στόν Θεό Πατέρα ὡς ἄνθρωπος καί εἰσῆλθε στόν οὐρανό, κάθισε στά δεξιά τοῦ Θεοῦ καί εἰσάγει τούς πιστούς στόν αἰώνιο παράδεισο, στήν αἰώνια χαρά, στήν αἰώνια γιορτή.

Νά γίνει μάθημά μας, παράδειγμά μας ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἡ ὁποία, μόλις τῆς ἔδειξε ὁ Θεός τί πρέπει νά κάνει, τό ἔκανε. Δέν δίστασε καθόλου. Τό εἶπε καί τό ἔκανε. Πῆγε στήν ἔρημο, ὅπου ἔζησε σαράντα ἑπτά ὁλόκληρα χρόνια, χωρίς νά ἴδῃ ἄνθρωπον, μόνον δέ τόν Θεόν εἶχε θεατήν της. Καί τόσον ἠγωνίσθη, ὥστε ἀνέβη ὑπεράνω τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.
Πόσες φορές στήν ἔρημο ἦρθε ὁ πειρασμός! Ἐκεῖ ἔγινε τό μακελειό τό μεγάλο, πού ὅλα αὐτά τά ὁποῖα εἶχε ζήσει καί εἶχε γευθεῖ, ὅλες οἱ πρότερες πράξεις της καί ἡ ἀκόλαστη ζωή της ἔρχονταν μέσα στή σκέψη της, μέσα στήν καρδιά της γιά νά τή συντρίψουν, καί αὐτή ἀγωνιζόταν, ἀγωνιζόταν. Καί ἁγίασε!
Ὁ βίος τῆς ὁσίας ἐνθαρρύνει τόν κάθε ἁμαρτωλό νά πιστέψει ὅτι, ἐάν μετανοήσει, καί αὐτόν θά τόν δεχθεῖ ὁ Θεός, καί αὐτός θά συγχωρηθεῖ, καί αὐτός θά ἀλλάξει, θά σωθεῖ καί θά ἁγιασθεῖ.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης στό βιβλίο του Κλῖμαξ ἀναφέρει ὅτι πέρα ἀπό τό μοναστήρι τοῦ ὄρους Σινᾶ ὑπῆρχε ἕνα ἀσκητήριο. Ἐκεῖ κατέφευγαν ὅσοι ἔνιωθαν τήν ψυχή τους πολύ βαριά ἕνεκα ἁμαρτιῶν καί ἤθελαν νά δείξουν τή μετάνοιά τους στόν Θεό μέ τό νά κάνουν ὅ,τι περισσότερο μποροῦσαν. Ἔλεγαν στήν προσευχή τους: «Θεέ μου, ἀκόμη κι ἄν χρειάζεται νά τρελαθῶ προκειμένου νά σωθῶ, ἄς τρελαθῶ». Ἐδῶ εἶναι πού τά παίζει κανείς ὅλα γιά ὅλα.
Ὑπάρχουν χριστιανοί πού ψυχολογικά βρίσκονται σέ μιά κατάσταση τέτοια, πού φοβοῦνται μήν πάθουν τίποτε καί ζοῦν μέ ἕνα συνεχές ἄγχος. Ἐάν ποῦν: «Ἄς πάθω ὅ,τι κι ἄν ἔρθει, ἀφοῦ εἶμαι στά χέρια τοῦ Χριστοῦ», θά περάσει ἡ ἀρρώστια. Μόνο ἄν πιαστεῖς ἀπό τόν Χριστό θεραπεύεσαι. Μπορεῖ νά μήν εἶναι ἀμέσως ἀπόλυτη ἡ θεραπεία. Θά ἔλθει ὅμως ἕνα βίωμα θεραπείας, λίγο σήμερα, αὔριο περισσότερο, καί τελικά θεραπεύεσαι.

Εἶναι ὅ,τι καλύτερο νά συνειδητοποιεῖ κανείς ὅτι ὕστερα ἀπό λίγο μπορεῖ νά φύγει στόν ἄλλο κόσμο. Τότε ἀκριβῶς εἶναι πού ξεμπερδεύεται ἡ ψυχή καί ἀπαγκιστρώνεται ἀπό ὅλα τά πράγματα μέ τά ὁποῖα εἶναι δεμένη καί μένει μόνη μέ μόνο τόν Θεό. Μετανοεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καί ἔτσι λυτρώνεται, σώζεται. Νιώθει ὁ ἄνθρωπος τό μεγάλο καλό πού φέρνει ὁ πόνος, καθώς αἰσθάνεται πράγματι τόν παράδεισο νά ἔρχεται μέσα του, καί λέει: «Τίποτε ἄλλο δέν ὠφελεῖ τόσο τήν ἀνθρωπότητα ὅσο ὁ πόνος». Ὅταν λέμε πόνο, ἐννοοῦμε τήν ἀσθένεια, τήν ὅλη σωματική φθορά τοῦ ἀνθρώπου καί τόν θάνατο. Ἄν δέν ἦταν αὐτά, ἀνήμερα θηρία θά ἤμασταν ὅλοι, ζούγκλα θά ἦταν ἡ κοινωνία. Ἀλλά εἶναι αὐτά, καί ὅλο καί μᾶς ἡμερεύουν ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ χριστιανός μάλιστα μπορεῖ νά τά πάρει ἔτσι τά πράγματα, πού νά ἀξιοποιήσει, νά ἐκμεταλλευθεῖ πνευματικά τόν πόνο, ὥστε συνέχεια νά εἶναι μέσα στόν παράδεισο.