Ἔπεσε στήν ἁμαρτία ἡ Μαρία, ἡ ἀνεψιά τοῦ ἁγίου Ἀβραμίου. Καί ἅμα πέσει κανείς, χάνεται. Ἀλλά μέσα στό ὅλο μυστήριο τῆς σωτηρίας γιά τόν καθένα, ἐκ τῶν ὑστέρων φαίνεται ὅτι καλά πού ἔπεσε, διότι τελικά βγῆκε σέ καλό· ἀλλιῶς, δέν θά ἄφηνε ὁ Θεός νά πέσει. Ἡ Μαρία ἐδῶ ὄχι μόνο βρέθηκε σέ ἀδυναμία καί ἁμάρτησε, ἀλλά αὐτό ἔγινε ἀφορμή νά πάει σέ ἕναν κακόφημο οἶκο καί νά ἁμαρτάνει ἀσύστολα. Καί ὁ θεῖος της, μόλις τό ἔμαθε, ντύθηκε στρατιωτικά, πῆγε, τή βρῆκε καί τήν ἔπεισε νά φύγει ἀπό ἐκεῖ καί νά ἐπιστρέψει πάλι στό ἀσκητήριό της. Καί ἡ Μαρία ἁγίασε. Μερικές ψυχές, ὅσο καλή διάθεση καί πείρα κι ἄν ἔχουν καί ὅσο ἀγώνα κι ἄν κάνουν, τελικά παίρνουν τά πράγματα ἀρνητικά, ὅταν συμβεῖ νά ἁμαρτήσουν θανάσιμα. Βέβαια, δείχνουν ὅλα ὅτι εἶσαι χαμένος, ἄν δέν ἐπιστρέψεις στόν Θεό. Καί ἐσύ ἐπιστρέφεις στόν Θεό. Μεῖνε ἐκεῖ λοιπόν σταθερός, καί θά γίνει τό θαῦμα τό μεγάλο.

Δέν ἔχω τήν παραμικρή ἀμφιβολία, ἀδελφοί μου, ὅτι ὅλα, καί τίς ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, τά ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Ὅπως ἐπιτρέπει τίς ἀρρώστιες, π.χ., νά κρυολογήσεις ἤ νά σπάσεις τό πόδι σου, ἔτσι ἐπιτρέπει καί αὐτά στόν σύγχρονο ἄνθρωπο, καθώς μέ τή ζωή πού κάνει, τά εὐνοεῖ. Ὅμως, ὁ Θεός ἐπιτρέπει τό αἴσθημα μειονεξίας, τή μελαγχολία, τή σχιζοφρενική κατάσταση τελικά γιά τή σωτηρία μας. Ἐκεῖνος στόν ὁποῖο συμβαίνουν αὐτά, χρειάζεται πρῶτα-πρῶτα νά συμβουλευθεῖ, νά ρωτήσει καί νά ἔχει τό κουράγιο νά καταλάβει σέ ποιά κατάσταση εἶναι.
Δέν πειράζει πού τυχόν ἔχεις τέτοια βιώματα μέσα σου. Αὐτά φέρνουν πολύ καλό. Ὁπότε, δέν τρομάζει κανείς. Ἥσυχα-ἥσυχα κάθεται καί ἀκούει πῶς ἔχουν τά πράγματα, καταλαβαίνει, ἀποκτᾶ αὐτογνωσία, μαθαίνει γιά ποιόν λόγο εἶναι ἔτσι καί τί στάση νά τηρήσει, πῶς νά κάνει τήν ὑπομονή του. Καί μετά αὐτά βγαίνουν ὄντως σέ καλό.

Πολύ δρόμο ἔχουμε νά κάνουμε καί δέν ἔχουμε τήν πολυτέλεια νά καθυστεροῦμε· ἀκόμη καί φυσιολογικό νά εἶναι τό τέλος μας, καί πάλι δέν προφταίνουμε. Κάποιος μοῦ ἔγραφε: «Δύο ζωές μοῦ χρειάζονται· μία γιά νά ξεριζωθοῦν τά ἀρρωστημένα στοιχεῖα καί μία γιά νά κάνω τόν πνευματικό μου ἀγώνα». Πάντως, ὁ Θεός ἔχει τόν τρόπο καί τά ἀρνητικά ἀκόμη νά ἀξιοποιηθοῦν, ὥστε νά γίνουν ὅλα σέ μία ζωή. Ἀρκεῖ νά ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, νά ἔχει ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί νά κάνει ὑπακοή. Καί βέβαια, ὑπακοή καί θέλημα δέν μποροῦν νά συνυπάρχουν. Δέν γίνεται νά αἰχμαλωτίζεσαι κάθε τόσο ἀπό τό θέλημά σου. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ἀξιοποίησες τήν ὑπακοή. Μέ τήν ὑπακοή, τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ταπείνωση, ὅλα τά ἀρνητικά βιώματα μποροῦν νά βγοῦν σέ καλό. Ἐκεῖ πού νομίζει, ἑπομένως, κανείς ὅτι τοῦ χρειάζονται δύο ζωές, ὅταν ἀξιοποιεῖ τή μία ζωή, τοῦ χρειάζεται τελικά μισή ζωή.

Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς λέει: «Ἄν στείλεις τόν Λάζαρο, θά πιστέψουν τά ἀδέλφια μου». Ὁ Κύριος ὅμως βάζει στό στόμα τοῦ Ἀβραάμ τήν ἀπάντηση: Εἰ Μωυσέως καί τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν οὐδ᾿ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.
Ὅλοι θά θέλαμε νά ἐρχόταν κάποιος γνωστός ἀπό τήν ἄλλη ζωή ἤ νά γίνουν κάποια θαύματα, ὥστε νά ἐντυπωσιάσουμε, λίγο νά ἐνισχυθοῦμε, νά μποροῦμε νά σταθοῦμε καί ἀπέναντι στούς ἄλλους πού πολεμοῦν τόν χριστιανισμό, νά ἔχουμε ἐπιχειρήματα. Ἔτσι νομίζουμε. Σάν νά εἶναι ὁ καημός μας αὐτός: «Ἄχ, δέν θά κάνει τίποτε ὁ Θεός;» Δέν εἶναι αὐτό τό θέμα. Ὁ καθένας μας χωρίς ἐξαίρεση, διά τῆς πίστεως καί διά τῆς χάριτος, μπορεῖ –εἶναι θέμα βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου– νά γνωρίσει ὅλες τίς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου, καί αὐτές πού θά συναντήσουμε μετά θάνατον. Νά τίς πιστέψεις σάν νά πῆγες καί νά ἦρθες. Ἔτσι γίνεσαι ἄξιος τοῦ Θεοῦ.

Τήν ὥρα πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά σοῦ συμβεῖ κάτι, θά ζήσεις μέσα σου μακελειό ὁλόκληρο. Αὐτό δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα κάτι πού σέ ζόρισε, σέ παίδεψε, σέ ἔθλιψε. Ἄν προσέξεις καλύτερα καί ἄν τό ἀξιοποιήσεις αὐτό, βλέπεις ὅτι: «Ἄν δέν εἶχε ἔρθει αὐτό τό πράγμα, ἐγώ θά ἤμουν σέ ἄγνοια. Δέν θά εἶχα τή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μου πού ἔχω τώρα. Δέν θά εἶχα τό βίωμα πού ἔχω τώρα μετά ἀπό τό πάθημα αὐτό, καθώς, ἤθελα δέν ἤθελα, ταπεινώθηκα, ἔνιωσα τόν Θεό καλύτερα· ἤθελα δέν ἤθελα, ἦρθε μιά μετάνοια στήν ψυχή μου· μοῦ στράγγισε αὐτό τό πάθημα τήν ψυχή μου καί βγῆκε ὅλο τό δηλητήριο ἀπό μέσα». Αὐτό εἶναι προκοπή. Διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Δέν εἴμαστε ἀγγελούδια, καί ἁπλῶς ἀφήνει ὁ Θεός νά πάθουμε. Ἐκεῖ, παθαίνοντας θά πέσουν τά λέπια ἀπό πάνω μας· κυρίως-κυρίως θά πάρουμε ἀπόφαση νά ἀφήσουμε τό ἐγώ, ὅλο αὐτό πού ἀντιστρατεύεται τόν Θεό.

Λέει τό ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Γεωργίου: Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής καί τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος… Νά προσέξουμε αὐτή τήν ἀλήθεια: ὅτι ὁ Κύριος πρωτίστως γίνεται γιά τόν καθένα καί στόν καθένα αὐτό ἀκριβῶς τό ὁποῖο χρειάζεται. Ἀλλά καί οἱ ἅγιοι τοῦ Κυρίου τό ἴδιο. Νά συνειδητοποιήσουμε ὁ καθένας μας τί εἴμαστε καί ἀπό τί ἔχουμε ἀνάγκη· καί νά περιμένουμε.
Αἰσθάνεσαι ἀδύναμος, περιφρονημένος καί παραπεταμένος; Γιά σένα αὐτό θά γίνει ὁ Κύριος, ὁ ἅγιος Γεώργιος καί ὁ κάθε ἅγιος: ὑπερασπιστής. Αἰσθάνεσαι αἰχμάλωτος, εἴτε ἀνθρώπων εἴτε τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῶν παθῶν σου; Ἐλευθερωτής θά γίνει. Αἰσθάνεσαι ἀσθενής, εἴτε σωματικά εἴτε πολύ περισσότερο ψυχικά; Θά σέ θεραπεύσει· θά γίνει ἰατρός. Νά νιώσουμε ὁ καθένας τόν ἅγιο, καί διά μέσου τοῦ ἁγίου καί τόν ἴδιο τόν Κύριο, νά γίνεται αὐτό πού χρειάζεται ὁ καθένας μας.

Πολλοί ἔχουν περί πολλοῦ τήν ἐξυπνάδα τους, τίς ἱκανότητες, τά ταλέντα τους: τό ταλέντο στή μουσική, στή ζωγραφική, στή λογοτεχνία, στά μαθηματικά· διάφορα ταλέντα. Ὅταν στραφεῖς πρός τόν Χριστό, καί κινηθεῖ ὅλη ἡ ψυχή σου μέ ἐλεύθερη τή βούληση πρός τόν Χριστό, τότε ὅλα αὐτά θά νιώθεις ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε καί θά γελᾶς μέ τόν ἑαυτό σου πού τά εἶχε περί πολλοῦ. Θά δεῖς ὅμως καί πόση ἀξία ἔχουν ὅλα αὐτά. Ἀλλά τώρα θά τά αἰσθάνεσαι ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ, πού δέν εἶναι δικά σου· εἶναι γιά ὅλους, ὅπως καί τῶν ἄλλων τά χαρίσματα εἶναι καί δικά σου. Τό κακό δέν εἶναι τά χαρίσματα, ἀλλά ἡ ζωή τοῦ ἐγώ γύρω ἀπό τήν ὁποία περιστρέφονται τά χαρίσματά μας. Ἡ ζωή πού ὁ Θεός ἐπιθυμεῖ νά ζοῦν τά παιδιά του δέν εἶναι ζωή ἀπαρνήσεως αὐτῶν πού ἐκεῖνος ἐμφύτευσε ἀλλά ἡ μεταφορά τους ἀπό τόν ἄξονα τοῦ ἐγώ σέ ἄξονα ἔξω ἀπό τό ἐγώ: τόν Χριστό.