Μερικές φορές ἐπιτρέπει ὁ Θεός κάποιος, κάποια νά χάσουν τά μυαλά τους, νά πάθουν ἄνοια. Τώρα τούς μαζεύουν αὐτούς τούς ἀνθρώπους οἱ συγγενεῖς, τούς προστατεύουν, ὑπάρχουν καί ἱδρύματα, ἀλλά παλιά ἦταν ἐκτεθειμένοι στή χλεύη τῶν ἀνθρώπων. Θυμᾶμαι κάποιο γεροντάκι, λίγο ἄρρωστος ἦταν, τόν ἔπιαναν ἀμέσως τά κλάματα, καί γελοῦσαν τά παιδιά, τόν κορόιδευαν. Αὐτός εἶχε μιά κάποια συναίσθηση, ἀλλά ἔχουμε ἄλλες καταστάσεις, πού κάποιοι εἶναι ἐντελῶς σέ ἄνοια καί γίνονται περίγελως τῶν ἄλλων. Ὅμως εἶναι ἐνδεχόμενο νά εἶναι ὑπέρ τῆς ψυχῆς τους αὐτό. Τό ὅτι δηλαδή ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά τούς χλευάζουν ἤ καί νά τούς βασανίζουν, νά τούς τιμωροῦν, δέν τό ἀφήνει ὁ Θεός νά πάει χαμένο. Κάπου τά ἀξιοποιεῖ ὅλα αὐτά. Δέν ξέρουμε πῶς ὁ Θεός σώζει τόν καθένα. Σ᾿ αὐτές τίς περιπτώσεις, καθώς δέν δουλεύει πολύ ἡ λογική ἤ μπορεῖ νά μήν ὑπάρχει καθόλου ἡ λογική, τούς σώζει δωρεάν.

Ἀφοῦ πέρασε ἡ περίοδος τοῦ Πεντηκοσταρίου, ξαναρχίζει, τρόπον τινά, ὁ κύκλος τοῦ ἔτους. Καί εἶναι μιά καλή εὐκαιρία νά κάνουμε μιά ἀληθινή ἀρχή. Μάλιστα, εἶναι ὅ,τι χρειάζεται καί τό ὅτι ἑορτάζουμε τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος εἶναι μείζων πάντων τῶν γεννηθέντων ἐκ γυναικός. Ὁ τίμιος Πρόδρομος εἶναι ὄντως μέγιστος, εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἄνοιξε τόν δρόμο καί μᾶς ὁδηγεῖ στόν δρόμο, πού εἶναι, βέβαια, ὁ Κύριος. Καί ἐμεῖς θά περάσουμε ἀπό τόν τίμιο Πρόδρομο γιά νά βροῦμε τόν Χριστό. Ἀφοῦ λέμε ὅτι βάζουμε ἀρχή, τελείωσαν οἱ ὑπεκφυγές, αὐτό τό ἀνεύθυνο καί κυρίως τό νά εἶσαι αἰχμάλωτος τοῦ ἐγώ. Ἦρθε ἡ ὥρα νά κάνουμε ὑπακοή. Δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος. Καί δέν εἶναι τό θέμα τόσο ὅτι πρέπει νά εἶναι κανείς ἅγιος ἤ νά ἔχει προκόψει, ὅσο τό νά ἔχει διάθεση νά ὑπακούσει. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα, ἀναλαμβάνει ὁ Θεός καί μᾶς ὁδηγεῖ.

Ὅταν ἕνας πεθάνει, δέν τόν κοινωνοῦμε. Λάβετε φάγετε λέει ὁ Κύριος στό Εὐαγγέλιο. Δηλαδή, πρέπει νά εἶναι ζωντανός κανείς γιά νά δεχθεῖ. Ἔτσι γενικότερα, ὁ ἄνθρωπος δέν θά θεραπευτεῖ πνευματικά, ἄν δέν κάνει χρήση αὐτῆς τῆς δυνατότητος πού ἔχει, καθώς δέν εἶναι πεθαμένος. Ἐντάξει, εἶναι ἁμαρτωλός, τσακισμένος, ἀμαυρωμένος, πληγωμένος, βρώμισαν οἱ πληγές του, ἀλλά δέν εἶναι πεθαμένος. Ὅπως ἕνας πού εἶναι στό χειρότερο χάλι μέσα στό νοσοκομεῖο, μπορεῖ ὅμως νά βγάλει μιά φωνούλα: «Γιατρέ, ἔλα καί σ᾿ ἐμένα! Ἀδελφή, ἔλα». Καί ὁ Θεός περιμένει νά ζητήσει ὁ ἄνθρωπος. Ἔχει καθένας τή στοιχειώδη δυνατότητα νά ταπεινωθεῖ λίγο, νά ὑπομένει λίγο, νά ἀγαπήσει, νά προσευχηθεῖ. Καί ἔρχεται ἡ ἄκτιστη χάρη ἀπό τόν Θεό καί βρίσκει ὑπόστρωμα τό ὅτι ὁ ἄνθρωπος φωνάζει: «Ἔλα, Θεέ μου!», τό ὅτι νιώθει τήν ἀναξιότητά του καί τρέχει στόν Θεό. Καί αὐτή ἡ χάρη μεταμορφώνει τόν ἄνθρωπο.

Ὁ καθένας μας ζεῖ μέσα σ᾿ αὐτή τήν κοινωνία καί ἐπηρεάζεται, ὅπως ἐπηρεάζεται, καί εἶναι δύσκολο νά προφυλαχτεῖ. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει κάποια στιγμή νά ἔρθουν ἔτσι τά πράγματα, πού οὔτε παίρνουν εἴδηση οἱ ἄλλοι ἀπό τριγύρω τί παθαίνεις. Καί ἄν δυσανασχετεῖς: «Μοῦ συμβαίνει αὐτό, ἐκεῖνο. Γιατί ὁ Θεός νά τό ἐπιτρέψει;», βουλιάζεις ἐκεῖ, ἄκρη δέν βρίσκεις. Ἐνῶ, ἄν τό πάρεις ἀλλιῶς: «Δέν μπορεῖ, ὁ Θεός εἶναι ἐλεήμων, δέν τυραννεῖ τόν ἄνθρωπο. Κάτι κρύβει αὐτή ἡ ὑπόθεση», μετά βλέπεις ὅτι αὐτό πού ἐπέτρεψε νά πάθεις ἦταν ὅ,τι καλύτερο.
Ὅσο καλή διάθεση κι ἄν ἔχεις, δέν τόν βρίσκεις τόν δρόμο τῆς σωτηρίας, δέν σέ ἀφήνει ἡ ὑπερηφάνεια, τό ἐγώ μέσα σου. Ταρακουνήθηκες; Ἄνοιξε ὁ δρόμος, ἔχεις μιά καλή ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό, μπαίνεις πιά στόν νοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὄχι ὅτι γίνεσαι κανένας σπουδαῖος, ἀλλά ὁ Κύριος σέ βοηθᾶ νά προχωρεῖς στόν δρόμο τῆς σωτηρίας.

Ὁ Κύριος διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος… Bέβαια, δέν τούς θεράπευσε ὅλους, δέν χόρτασε ὅλους, δέν ἔλυσε τά προβλήματα τῶν ἀνθρώπων. Τό κύριο πρόβλημα γιά τόν καθένα εἶναι νά σωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία. Καί σωτηρία παρέχει μόνο ὁ Κύριος· αὐτό εἶναι τό κύριο ἔργο του. Ἀπό τόν ἄνθρωπο θέλει μετάνοια τέτοια πού μεταφράζεται σέ ἀνάλογες πράξεις. Ὡστόσο, θεράπευσε ἀρρώστους καί ἄλλα θαύματα ἔκανε, γιά νά ξέρουμε ὅτι εἶναι κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου καί ὅλα τά μπορεῖ. Θά μποροῦσε νά εἶχε περάσει ἀπό τόν κόσμο αὐτόν ὁ Χριστός χωρίς νά ρίξει μιά ματιά στούς πονεμένους, στούς δαιμονισμένους, στούς ἀσθενεῖς, στούς πεινασμένους;
Τό κύριο ἔργο καί γιά μᾶς τούς ἴδιους καί γιά τούς ἄλλους εἶναι νά ἀνοίξει ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας. Ἀλλά χρειάζεται ὅμως, συμπονώντας καί συμπάσχοντας μέ τούς ἄλλους, νά τούς φροντίζουμε ὅσο μποροῦμε, νά φροντίζουμε ὅσους μποροῦμε.

Ἀκούσαμε στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὅτι ἕνας ἑκατόνταρχος παρακάλεσε τόν Κύριο: «Ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος, παράλυτος καί ὑποφέρει». Καί ἁπλά ὁ Χριστός ἀπαντᾶ: «Ἐγώ θά ἔρθω καί θά τόν θεραπεύσω». Δέν εἶναι ἀπαιτητικός ὁ ἑκατόνταρχος. Λέει ἁπλῶς τόν πόνο του μέ πολλή πίστη στόν Χριστό, μέ ἀπόλυτη, μέ φοβερή πίστη: «Ὅλα τά ἔχεις στήν ἐξουσία σου. Πές καί θά γίνει». Πῶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει συνεννόηση μέ τόν Θεό!
Καί ἐμεῖς, ἄσχετα τί ἤμασταν ὥς αὐτή τή στιγμή, ἀπό ἐδῶ καί πέρα νά αἰσθανθοῦμε ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος καί ἁπλά-ἁπλά δέχεται καί νιώθει τόν καθένα μας. Καί καθώς τοῦ φανερώνουμε μέ τήν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου τόν πόνο μας, τόν καημό μας, τήν ὅποια κατάστασή μας, ὁ Κύριος ἁπλά μᾶς ἀπαντᾶ: «Ἐγώ θά τό τακτοποιήσω».

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἦταν ἕνας ψαράς, ἕνας ἁπλός, ἕνας συνηθισμένος ἄνθρωπος. Ἦταν αὐτός μέ τόν ζωηρό χαρακτήρα πού, χωρίς νά τό καταλαβαίνει, «ἔπαιρνε φόρα», ὅπως ἔγινε καί μετά τόν Μυστικό Δεῖπνο, πού εἶπε στόν Χριστό: Εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται ἐν σοίἐγώ οὐδέποτε σκανδαλισθήσομαι. Ὁπότε προφήτευσε ὁ Κύριος καί τοῦ εἶπε: «Αὐτή τή νύχτα, πρίν λαλήσει ὁ πετεινός, θά μέ ἀρνηθεῖς τρεῖς φορές». Ὅπως καί ἔγινε. Ἀρνήθηκε τόν Χριστό αὐτός πού νόμιζε ὅτι ἦταν μέγας καί τρανός. Παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τήν περίπτωση τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, νά ποῦμε ὅτι οἱ σημερινοί χριστιανοί ἔχουμε καί αὐτό: πηγαίνουμε στόν Χριστό, τόν ἀκολουθοῦμε, πιστεύουμε σ᾿ αὐτόν, ἀλλά τελικά, καθώς νομίζουμε ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε ταλέντα καί χαρίσματα, πᾶμε νά προβάλουμε τόν ἑαυτό μας. Ἄν ἀληθινά σέ δεχθεῖ ὁ Χριστός, θά σέ ἀφήσει νά συντριβεῖς, ὅπως ἄφησε τόν ἀπόστολο Πέτρο, γιά νά ταπεινωθεῖς.