Μεταξύ κάποιων μή καλῶν πραγμάτων σήμερα ἀπό μέρους γενικότερα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καί τό ὅτι μερικές φορές δέν φθάνει ἡ Ἐκκλησία στό σημεῖο νά δώσει στόν ἄλλο νά καταλάβει ὅτι πλανᾶται. Παλιά δέν τό ἔκανε τυχαῖα ἡ Ἐκκλησία, τό ὅτι ἀφόριζε κάποιους, τό ὅτι ἔβαζε ἐπιτίμιο στούς ἁμαρτάνοντας. Τότε ἦταν ἀδιανόητο νά ἁμαρτήσει κανείς. Ἐμεῖς, ἄν ἔτσι ἐνεργήσει ἡ Ἐκκλησία, θεωροῦμε ὅτι εἶναι αὐστηρή ἡ Ἐκκλησία, ὅτι δέν ἔχει ἀγάπη. Δέν εἶναι ἔτσι. Αὐτά εἶναι ἄρρωστα πράγματα. Χρειάζεται νά ταρακουνηθεῖ κανείς. Καί ὅποιος ἔχει κάτι τό ἀληθινό μέσα του, μιά τιμιότητα, καθώς θά ταρακουνηθεῖ, θά συνέλθει, θά μετανοήσει, θά σωθεῖ. Ὅποιος θέλει νά χαθεῖ, θά χαθεῖ. Πῶς λέει ὁ Κύριος; «Αὐτούς πού μοῦ ἔδωσες τούς φύλαξα, καί κανένας ἀπό αὐτούς δέν χάθηκε, ἐκτός ἀπό τόν υἱό τῆς ἀπωλείας». Εἶναι μεγάλο μυστήριο νά σωθεῖς, ὅπως μεγάλο μυστήριο εἶναι νά χαθεῖς.

Πολλές φορές οἱ χριστιανοί εὐλογούμαστε ἀπό τόν Θεό. Τό κακό εἶναι ὅτι μετά κανείς εἶναι ἀπρόσεκτος μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, ὅπως τό λέει στή σημερινή παραβολή τοῦ σπορέως. Δηλαδή, στήν ἀρχή ἐνθουσιάζεται καί ὕστερα ξεχνιέται. Ὅπως ὁ σπόρος πού πέφτει πάνω σέ χῶμα πού ἀπό κάτω ἔχει πέτρα· ἀμέσως φυτρώνει τό βλαστάρι, ἀλλά δέν μπορεῖ νά βγάλει ρίζες καί ξεραίνεται. Ἤ πέφτει ἐκεῖ πού εἶναι καί πολλά ζιζάνια, καί βγαίνουν καί τά ζιζάνια μαζί καί τό πνίγουν. Πάρα πολύ ζημιώνουμε τόν ἑαυτό μας μέ τό νά εἴμαστε ἀπρόσεκτοι. Πῆρες μιά εὐλογία; Φύλαξέ την! Κακό μεγάλο πού ὁ σημερινός ἄνθρωπος δέν θέλει λίγο νά ἀποτραβηχτεῖ, νά συμμαζευτεῖ στόν ἑαυτό του, λίγο νά σοβαρευτεῖ καί νά κρατήσει αὐτόν τόν θησαυρό μέσα του. Αὐτός εἶναι ὁ σπόρος πού θά ἀποδώσει μετά καρπό, ἄλλος τριάντα, ἄλλος ἑξήντα καί ἄλλος ἑκατό φορές περισσότερο.

Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος κάθε φορά μετά τή θεία Κοινωνία ζοῦσε ἕνα θαῦμα. Τί γινόταν μέσα στήν ψυχή του ἐμεῖς ἰδέα δέν ἔχουμε, γιατί τά συνηθίσαμε ὅλα αὐτά, ἔγιναν μιά ρουτίνα, ἕνα κατεστημένο. Ἔλεγε, λοιπόν, ὁ ἅγιος: «Βλέπω τά πόδια μου, καί εἶναι πόδια Χριστοῦ, βλέπω τό σῶμα μου, βλέπω τά μέλη μου, καί ἰδού, ὅλα εἶναι μέλη Χριστοῦ. Καί τά εὐλαβοῦμαι καί δέν ξέρω ποῦ νά τά βάλω». Ἔβλεπε τά χέρια του, ὅμως δέν αἰσθανόταν ὅτι εἶναι δικά του χέρια, ἀλλά ὅτι τά ἔχει μεταμορφώσει ὁ Χριστός, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ θεία Κοινωνία.
Τέτοια ἔλεγε ὁ ἅγιος. Καί λίγο πολύ ὅλοι οἱ ἅγιοι τό ἔνιωθαν αὐτό. Ἐνῶ ἀπό τό ἕνα μέρος, καθώς πλησίαζαν τό ἅγιο Ποτήριο, μιλοῦσαν γιά τήν ἁμαρτωλότητά τους καί τήν ἀναξιότητά τους, ἀπό τό ἄλλο μέρος ζοῦσαν αὐτό τό θαῦμα: ὄντως ἔπαιρναν αὐτή τή ζωή πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, τό Σῶμα καί τό Αἷμα του. Ὄχι ἁπλῶς τίς δωρεές του.

Ὁ κάθε ἄνθρωπος, γιά νά ἀνταποκριθεῖ στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, δέν πρέπει νά κάνει μέσα του συμβιβασμούς καί νά ἔχει θελήματα. Αὐτό τό βλέπουμε στούς νεομάρτυρες. Ὅλοι σχεδόν εἶχαν ἀλλαξοπιστήσει. Καί μετά συνῆλθαν καί ἀποφάσισαν νά ἐπιστρέψουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅμως δέν τακτοποιοῦσαν τό θέμα αὐτό τῆς μεγάλης τους ἁμαρτίας ἁπλῶς μέ τό νά ποῦν: «Ἔ, νά, μετενόησα, τό ἀναγνώρισα, τό ὁμολόγησα, ξαναγύρισα στήν Ἐκκλησία». Ἤθελαν νά κάνουν κάτι παραπάνω –καί δέν ὑπῆρχε κάτι περισσότερο ἀπό τό μαρτύριο– γιά νά δείξουν τήν ἀγάπη τους στόν Κύριο, ὁ ὁποῖος τούς ἀγάπησε καί πέθανε γι᾿ αὐτούς δύο φορές, ἄν ἐπιτρέπεται νά ποῦμε. Διότι βαπτίσθηκαν καί τούς συγχώρησε· καί τώρα ἔπρεπε πάλι νά τούς συγχωρήσει τή μεγάλη ἁμαρτία. Καί ὁ Κύριος, φιλάνθρωπος ὤν, συγχωρεῖ τόν καθένα, ἀλλά ἐφόσον θά μετανοήσει καί θά κάνει πράξεις ἄξιες τῆς μετανοίας.

Μή διστάζουμε νά τακτοποιηθοῦμε μέ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο. Ἰδιαίτερα οἱ γονεῖς καμιά φορά θεωροῦν ὅτι δέν πρέπει νά ποῦν «συγγνώμη» στό παιδί τους. Ὄχι! Καί αὐτό ἀκόμη τό μικρούλικο, ἄν κατάλαβες ὅτι τό ἀδίκησες, ὅτι δέν τοῦ φέρθηκες καλά, νά πεῖς: «Συγγνώμη, π αιδί μου». Δέν θά σοῦ πάρει τόν ἀέρα τό παιδί. Πιό καλά θά νιώσει καί αὐτό, πιό λυτρωμένο. Διότι ἀλλιῶς, τοῦ ἀφήνεις ἐνοχή καί ἔχει μέσα του ἀντίδραση. Ἀλλά καί ἐσύ εἶσαι τακτοποιημένος. Ἔτσι μπορεῖς νά τακτοποιηθεῖς μέ τόν πλησίον σου: μέ τό «συγγνώμη». Διότι εἶναι σχεδόν ἀδύνατο νά μήν κάνουμε σφάλματα, νά μή γρατσουνίσουμε τόν πλησίον μας. Ὁμολόγησε ὅμως: «Ἔκανα λάθος». Βέβαια, δέν πρέπει νά πεῖς στό παιδί σου: «Παιδί μου, πολύ ἐγωιστικά φέρθηκα», διότι μπορεῖ νά τοῦ κάνεις ζημιά. Ἀλλά πές: «Συγγνώμη, παιδί μου, δέν σοῦ μίλησα καλά». Ἔτσι πρέπει νά κάνουμε πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν.

Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή πίστη, πολλή ἀγάπη στόν Θεό καί νά δεῖ κανείς τό θέμα τοῦ γάμου καί τήν ὅλη ζωή μέσα στό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε ἀδυναμίες, ἐλαττώματα· δέν ξεγλιτώνουμε μέ τίποτε ἀπό αὐτά. Εἴμαστε σκλάβοι στά ἐλαττώματά μας. Ὅμως, ὁ Θεός τά κανονίζει ἔτσι καί ξεπερνᾶς καί τά ἐλαττώματα καί τίς ἀδυναμίες καί τόν παλαιό ἄνθρωπο, ξεπερνᾶς τή φιλαυτία σου καί γίνεσαι τοῦ Θεοῦ. Μέσῳ τοῦ γάμου γιά τούς περισσότερους, εἰδικότερα γιά ἕναν μοναχό μέσῳ τῆς ὑπακοῆς ἀπευθείας, ἀφοσιώνεται κανείς στόν Θεό καί ξεπερνάει τήν ἁμαρτία.
Δέν εἶναι ἡ ζωή, γιά νά τήν ἀπολαύσουμε. Ἡ ζωή εἶναι, γιά νά ἀπολαύσουμε τόν Θεό. Εἴτε ἔχει τά εὐχάριστά της εἴτε τά μή εὐχάριστα, εἶναι γιά νά βροῦμε τόν Θεό. Καί τότε ὅλα τά κτίσματα τοῦ Θεοῦ τά ἀπολαμβάνει κανείς, ἀλλά μέσα στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀληθινή πίστη, πού ε??χε ὁ ἅγιος Λογγίνος μέσα στήν ψυχή του, ὅταν ὁμολόγησε μπροστά στόν σταυρό τοῦ Κυρίου: «Δέν μπορεῖ! Αὐτός πού ἀποθνήσκει εἶναι Υἱός Θεοῦ!», εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία τοῦ ἄνοιξε τόν οὐρανό, τή θύρα τοῦ παραδείσου. Καί ἡ γεύση τῆς χάριτος βγάζει ὕστερα τόν ἄνθρωπο ἀπό τά συνηθισμένα. Τόσο μεθάει ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ, πού μήν τυχόν χάσει τό μαρτύριο. Ὁ ἅγιος φιλοξένησε καί περιποιήθηκε τούς στρατιῶτες πού πῆγαν νά τόν συλλάβουν καί μέ πολλή χαρά ἄκουσε τήν εἴδηση ὅτι πρόκειται νά τόν θανατώσουν. Μάλιστα τούς παρηγόρησε, γιατί λυπήθηκαν πολύ, ὅταν ἔμαθαν ποιός εἶναι. Μπορεῖ κανείς νά τά καταλάβει μέ τό λογικό αὐτά; Καί ὅμως εἶναι ἀλήθειες. Ἅμα ἔχεις καί ἐσύ αὐτό πού εἶχε μέσα του ὁ ἅγιος, αὐτή τή γεύση, αὐτή τήν ἐμπειρία, τήν οὐράνια αἰχμαλωσία, σκέφτεσαι μετά τίποτε ἄλλο; Μόνο μήν τυχόν χάσεις τό μαρτύριο, μήν τυχόν χάσεις τόν Χριστό.