Σαράντα ἑπτά χρόνια ἀγωνίστηκε ἡ ὁσία Μαρία στήν ἔρημο καί ἔφθασε κάποτε σέ κατάσταση τέτοια, ὥστε νά περπατάει ἐπάνω στόν Ἰορδάνη ποταμό. Εἶχε μέσα της τήν οὐράνια κατάσταση, καί διά τοῦ σώματός της ἀκτινοβολοῦσε καί κατά θαυμαστό τρόπο ἐκδηλωνόταν. Καί ὅταν ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, πού τήν εἶδε ἔτσι σκελετωμένη, τῆς πρόσφερε μουσκεμένη φακή νά φάει, ἐκείνη πῆρε τρία σπυριά, ὄχι γιά νά φάει, ἀλλά ἀπό ἀγάπη, νά μήν τοῦ χαλάσει τήν καρδιά. Εἶχε ἄλλη τροφή· εἶχε φθάσει σέ ἄλλα μέτρα.
Θά πεῖτε βέβαια: «Μποροῦμε ἐμεῖς νά φθάσουμε ἐκεῖ;» Αὐτό τό ξέρει ὁ Θεός. Ἐκεῖνο πού ξέρουμε ἐμεῖς εἶναι ὅτι δέν ζεῖ μόνο μέ τροφή ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά ζεῖ καί μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νά τό πιστέψουμε αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος παρασύρεται καί νομίζει ὅτι ἡ ζωή του εἶναι πῶς θά ἀπολαύσει, πῶς θά εὐχαριστηθεῖ, καί ὅτι, μόλις λείψουν αὐτά, πεθαίνει. Ἄσε νά πεθάνεις, γιά νά ἔρθει ἡ ζωή ἡ ἀληθινή!

Τί θέλει ὁ Θεός; «Νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου». Αὐτό λυτρώνει τόν ἄνθρωπο, δέν τόν σκλαβώνει οὔτε τόν κάνει δυστυχή. Τόν κάνει πανευτυχή. Διότι ὁ Θεός εἶναι ὁ πλάστης μας. Μπορεῖ νά μᾶς σώσει καί ἔχει σκοπό νά μᾶς σώσει. Ἔτσι, ἦρθε ὁ Χριστός, καί καλεῖ τόν κόσμο αὐτόν πού ζεῖ στήν ἁμαρτία –ὅσους θέλουν νά σωθοῦν. Ἀλλά νά μποῦμε στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς θέλουμε νά ζήσουμε πολλά χρόνια, νά χαροῦμε τάχα τή ζωή. Λάθος! Νά ζήσουμε ὅσο γίνεται περισσότερο, ἀκριβῶς γιά νά μήν τυχόν φύγουμε ἀπό αὐτόν τόν κόσμο πρίν νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Νά τό ἀφήσουμε στόν Θεό αὐτό· ξέρει ὁ Θεός πόσο χρειάζεται νά ζήσουμε καί θά μᾶς φροντίσει. Τά ἀνθρώπινα, βέβαια, θά τά κάνουμε. Τά χαπάκια μας θά τά πάρουμε, στούς γιατρούς θά πᾶμε. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ὅμως ὅλη τήν ἔγνοια τήν ἔχει ὁ Θεός. Καί τά ἔχει σχεδιάσει ἔτσι ὁ Θεός, ὥστε ἀπό ὅλα νά ὠφελούμαστε.

Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνογράφος. Ὅσοι πλησιάζουν νά πάρουν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά πιστεύουν ὅτι εἶναι παρών ὅλος ὁ οὐρανός, οἱ ἅγιοι καί οἱ ἄγγελοι, πού στήνουν χορούς θεϊκούς, πνευματικούς, καί χαίρουν καί εὐφραίνονται. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι αὐτό τό συμπόσιο, ἀλλά εἶναι καί ἡ θύρα διά τῆς ὁποίας εἰσέρχεται κανείς ἐκεῖ. Καί οἱ μέλλοντες νά κοινωνήσουν τρέμουν: «Πῶς θά εἰσέλθω στή λαμπρή γιορτή τῶν ἁγίων;» Βλέπουν ὅτι δέν εἶναι κατάλληλα ἑτοιμασμένοι. Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ὀξύμωρο σχῆμα, μιά ἀντινομία. Ὅταν νιώθεις ἀνάξιος, τότε εἶσαι κατάλληλος νά μπεῖς σ᾿ αὐτή τή γιορτή, τότε ἔχεις τό κατάλληλο ἔνδυμα γιά νά εἰσέλθεις στούς γάμους. Ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, μόνο μέ αὐτόν τόν τρόπο μπορεῖ νά μπεῖ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ: μέ τό νά δεῖ τήν ἁμαρτία του, νά τήν ὁμολογήσει καί νά καταφύγει στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Μάρθα καί ἡ Μαρία ἦταν ἀδελφές τοῦ Λαζάρου. Ἀγαποῦσαν τόν Χριστό καί τόν φιλοξενοῦσαν στό σπίτι, ἀλλά δέν εἶχαν συνειδητοποιήσει πλήρως ποιός ἦταν ὁ Χριστός. Βλέπετε, καί ὁ πιό κοντινός ἄνθρωπος, ἄν ἁπλῶς ἀνθρώπινα εἶναι κοντινός…
Ὅπως ἐμεῖς, μπαίνουμε, βγαίνουμε στίς ἐκκλησίες, ἀσχολούμαστε μέ προσευχές, μέ βιβλία, ἀκοῦμε κηρύγματα, ἀλλά αὐτά ἔχουν μᾶλλον ἐξωτερικό χαρακτήρα· ὄχι βαθύτερο καί ἀληθινότερο χαρακτήρα. Καλά εἶναι ὅλα αὐτά, ἀλλά ἐάν δέν ἀνοίξει ἡ καρδιά σου, νά ἀρχίσεις νά αἰσθάνεσαι τόν Χριστό, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ… Ἐάν δέν ἀρχίσεις νά τόν πιστεύεις, ὅτι αὐτός εἶναι ἡ ζωή καί ἡ ἀνάστασις, αὐτός εἶναι τό πᾶν γιά τόν καθένα μας –ὄχι θεωρητικά καί ἀόριστα– εἶσαι ξένος πρός αὐτόν, δέν ἔχεις καλή ἐπικοινωνία μαζί του. Νά, μιά τέτοια σχέση νά ἀποκτήσουμε μέ τόν Χριστό.

Ὁ Κύριος εἰσέρχεται σήμερα στήν ἱερή πόλη Ἰερουσαλήμ ὡς βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά καθήμενος ἐπί πώλου ὄνου, ταπεινός καί πράος. Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος γενόμενος ἄνθρωπος ἐκένωσεν ἑαυτόν, κατά κάποιον τρόπο ἄδειασε τόν ἑαυτό του ἀπό τή θεότητα, ἀφήνει τώρα νά φανερωθεῖ κάπως ἡ θεότητά του, νά φανερωθεῖ ὅτι αὐτός εἶναι ὁ βασιλεύς, αὐτός κανονίζει τά πάντα. Εἶναι μέν ἄνθρωπος, ταπεινός ἄνθρωπος, εἶναι αὐτός πού θά τόν κάνουν τίς ἡμέρες αὐτές ὅ,τι θέλουν, ἀλλά ὅμως εἶναι καί ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ. Καί μέ τήν πράξη του αὐτή ὁ Κύριος ἀκριβῶς θέλει νά μᾶς πεῖ καί νά μᾶς δείξει ὅτι «θά μέ καταλάβετε, θά μέ πιστέψετε, θά μέ ἀκολουθήσετε, ἐάν ἔτσι ταπεινωθεῖτε». Δέν εἶσαι ταπεινός, ὅταν εὔκολα ὀργίζεσαι, εὔκολα ἐκρήγνυσαι, εὔκολα θυμώνεις. Ἄν ἔχεις ὅμως λίγη καλή διάθεση, λίγο φιλότιμο, ἔρχεται ἀμέσως μέσα στήν ψυχή σου αὐτή ἡ ἁγία κατάσταση τῆς ταπεινώσεως.

Ὁ Ἰωσήφ ὁ πάγκαλος ζεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη καί ἔχει τήν αἴσθηση ὅτι, ὅπου κι ἄν πάει, μαζί του εἶναι ὁ Θεός. Ζεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, προσέχει, δέν ἁμαρτάνει. Τόν ἐμπιστεύεται ὁ Θεός καί θά ἐπιτρέψει τόσα καί τέτοια νά πάθει, πού σάν νά πέφτουν ὅλα τά κακά τοῦ κόσμου ἐπάνω του. Ἀλλά ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δέν φοβᾶται, δέν ἀνησυχεῖ, δέν ἐπηρεάζεται.
Οἱ χριστιανοί δέν τό ἔχουμε αὐτό, πού θά ἔπρεπε νά τό ἔχουμε στόν ὕψιστο βαθμό, καί δέν δικαιολογούμαστε νά εἴμαστε ἀλλιῶς. Ἑπομένως, ἤ θά εἶναι κανείς σάν τόν Ἰωσήφ τόν πάγκαλο, ἤ μένει, ἀδελφοί μου, ἡ μετάνοια. Δέν ὑπάρχει ἄλλο τίποτε. Ἤ εἶσαι τοῦ Θεοῦ, ὑπακοῦς στόν Θεό, κάνεις τό θέλημά του καί σέ ὁδηγεῖ ὁ Θεός, ἤ κάποια στιγμή ἔρχεσαι σέ μετάνοια. Διότι, ἄν δέν εἶσαι ἔτσι, ζεῖς ἔξω ἀπό τόν Θεό, μακριά ἀπό τόν Θεό καί κάνεις τά δικά σου, ἄσχετα ἐάν δέν φαίνεται αὐτό.

Τά τροπάρια σήμερα ἀναφέρονται στόν Νυμφίο Χριστό καί στή νύμφη ψυχή. Ὁ ἀπώτερος σκοπός πού ἔπλασε ὁ Θεός τόν κόσμο καί τόν ἀνέπλασε καί κάνει διαρκῶς ὅ,τι κάνει, εἶναι νά ἑνωθεῖ ἡ κάθε ψυχή μέ τόν Χριστό. Γι᾿ αὐτό ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος, ἑνώθηκε μέ τήν ἀνθρώπινη φύση, πέρασε ἡ ἄκτιστη θεϊκή ἐνέργεια στόν ἄνθρωπο καί τόν ἁγίασε. Τόσο μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος, ὥστε γίνεται ἕνα μέ ἐμᾶς. Ἐμεῖς σάν νά μήν τό θέλουμε αὐτό. Κολλήσαμε ἐδῶ στή γῆ, ἐπηρεασμένοι ἀπό τά ὅποια ἀγαθά ἔχει αὐτή ἡ ζωή. Καί βρίσκουμε χίλιες δυό προφάσεις, ὅτι εἶναι δύσκολα αὐτά, ὅτι δέν μποροῦμε… Πές, ἄνθρωπέ μου, τουλάχιστον τήν ἀλήθεια: «Ναί, Θεέ μου, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι σάν νά μᾶς ἀρέσουν ἄλλα πράγματα, σάν νά μή μᾶς ἀρέσεις ἐσύ». Τίποτε ἄλλο νά μήν κάνουμε, μόνο νά ὁμολογήσουμε αὐτή τήν ἀλήθεια. Ἀλλά νά μή μείνουμε σ᾿ αὐτό. Νά ἐπιθυμήσουμε ἐκεῖνο πού θέλει ὁ Θεός, ὅπως θέλει ὁ Θεός.