Πνευματικα
Μηνυματα
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών

Ὁ Κύριος τά γνωρίζει ὅλα. Ἐν γνώσει τοῦ τί θά συμβεῖ, καλεῖ τόν καθένα καί τόν βάζει σέ κάποιον δρόμο, σέ κάποιο θέλημά του. Οἱ ἅγιοι, ἀπό τήν ἀρχή καί καθ᾿ ὁδόν καί μέχρι τέλους, ἔτσι πίστευαν καί καθόλου δέν ἐμπιστεύονταν στίς δικές τους δυνάμεις, σοφίες καί ἐξυπνάδες ἀλλά στόν καλοῦντα Θεό. Αὐτός πού τούς κάλεσε, πού τούς ἔβαλε στόν δρόμο αὐτό –γνωρίζοντας ποιός εἶναι ὁ δρόμος αὐτός– ἤξερε τί ἔκανε. Καί οἱ ἅγιοι δέν ἔκαναν καθόλου πίσω· δέν ἔπαιξαν μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, μέ τή βουλή του, μέ τό σχέδιό του. Δέν ἔκαναν πίσω γιά νά πᾶνε νά βροῦν τήν ἡσυχία τους κάπου ἀλλοῦ, οὔτε διερωτήθηκαν μήπως ὁ Θεός τούς καλεῖ κάπου ἀλλοῦ. Ἐκεῖνος πού εἶναι ἀποφασισμένος νά μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό ἔχει διαγράψει τόν ἑαυτό του καί κάθε μέρα ἀποθνήσκει γιά τόν Χριστό· κάθε μέρα περιμένει αὐτόν τόν τελικό θάνατο τοῦ ἑαυτοῦ του. Δέν ἐπηρεάζεται ἀπό δυσκολίες καί ἐμπόδια, εἴτε ἀπό ἔξω ἔρχονται εἴτε ἀπό μέσα.

Ὅπως ξέρετε, οἱ πρῶτοι χριστιανοί λέγονταν ἅγιοι, διότι μπῆκαν στόν δρόμο τῆς ἁγιότητος καί ἔγιναν ἅγιοι. Καί γέμισε ἡ Ἐκκλησία ἁγίους· καί ἔχουμε τόσους –χιλιάδες καί ἑκατομμύρια– ἁγίους. Ἑπομένως γιά μᾶς, στή ζωή μας ὡς χριστιανῶν, οἱ ἅγιοι εἶναι τό μέτρο. Σ᾿ αὐτούς θά προσβλέπουμε καί μέ βάση τή δική τους ζωή θά συμμορφώνουμε τή δική μας. Ἐμεῖς τώρα ἔχουμε καί αὐτό τό προνόμιο, ἄς πῶ ἔτσι: δέν εἶναι μόνο ὅτι ὑπάρχει τό Εὐαγγέλιο καί πρέπει νά τό προσέξουμε καί νά πιστεύουμε ὅτι αὐτά πού λέει γίνονται καί πρέπει νά γίνουν καί θά γίνουν, ἀλλά ἔχουμε καί τούς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἐφάρμοσαν τό Εὐαγγέλιο. Δηλαδή ἔχουμε παραδείγματα· ὄχι ἁπλῶς μιά θεωρία. Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔζησαν σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο καί ἔτσι ἁγίασαν. Δέν ἔκαναν αὐτό πού κάνει ὁ σημερινός ἄνθρωπος, πού κόβει τό Εὐαγγέλιο στά μέτρα του γιά νά βολευτεῖ. Κατά τά ἄλλα, θεωρεῖ τόν ἑαυτό του καλό χριστιανό.

Ἄλλο εἶναι νά παραδέχεσαι ἁπλῶς ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός καί πότε-πότε νά κάνεις καί καμιά προσευχή, ἀλλά τελικά νά σέ τρώει ἡ δική σου φροντίδα, ἡ δική σου ἀγωνία καί σάν νά ζεῖς σέ ἕνα σκοτάδι, χωρίς νά ξέρεις τί σοῦ γίνεται καί νά πελαγώνεις ἔτσι, καί ἄλλο εἶναι νά ἐμπιστευθεῖς πλήρως καί ἀπολύτως τόν ἑαυτό σου στόν Θεό. Νά ἐμπιστευθεῖς ὄχι ἀόριστα, ὄχι ὅπως σοῦ φαίνεται ἐσένα, ὅπως σοῦ ἀρέσει, ὅπως σοῦ ταιριάζει ἐσένα, ἀλλά ὅπως τό ἔκαναν οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι μέσα στήν Ἐκκλησία· νά ἐμπιστευθεῖς δηλαδή τόν ἑαυτό σου στόν Θεό διά μέσου τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας». Καί ἐμεῖς εἴμαστε οἱ συγγενεῖς τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε οἱ δικοί του –ὁ καθένας μας εἶναι ὁ δικός του– καί ἔτσι μᾶς ψάχνει ὁ Θεός. Δέν ψάχνει νά βρεῖ ποιοί τοῦ κάνουν, ποιοί δέν τοῦ κάνουν, ἀλλά τόν καθένα τόν βλέπει καί τόν ψάχνει σάν δικό του. Ἔτσι μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός!

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά καί ὁ κάθε πιστός λαμβάνει καί ἔχει μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀκριβῶς ὅπως ἔγινε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, πού ἦλθε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί μοιράσθηκε «ἐν πυρίναις γλώσσαις» σέ ὅλους τούς παρόντες ἐκεῖ καί ἰδιαίτερα στούς ἀποστόλους. Ἔτσι κάθε χριστιανός εἶναι πραγματικά χριστιανός, ἄν ἔχει καί προσωπικά μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα. Δέν ἀρκεῖ ἁπλῶς νά εἶσαι μαζί μέ ἄλλους μέσα στήν Ἐκκλησία. Δέν ἀρκεῖ νά θέλει ὁ Θεός νά μᾶς δώσει τό Πνεῦμα του· πρέπει νά πεισθεῖ καί ὁ ἄνθρωπος. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας ἐδῶ στή γῆ. Γι᾿ αὐτό ὑπάρχουμε. Βέβαια, ἔχουμε τίς δουλειές μας, τά προβλήματά μας, ἀλλά ἡ ὅλη ζωή μας, ἡ πορεία μας ἔχει αὐτόν τόν σκοπό: τελικά λίγο-λίγο νά πεισθεῖ πλήρως ὁ ἑαυτός μας νά παραδοθεῖ στόν Χριστό ἄνευ ὅρων. Τότε σέ προσλαμβάνει ὁ Κύριος καί σέ γεμίζει μέ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἡ ἑπόμενη στιγμή εἶναι μέλλον, καί δέν τό ξέρουμε. Ἡ προηγούμενη στιγμή εἶναι παρελθόν. Παρόν εἶναι ἡ καθεμιά στιγμή πού ζοῦμε. Γιά τόν χριστιανό, σάν νά μήν ὑπάρχει παρελθόν, μέλλον· σάν νά εἶναι μόνο τό παρόν. Ἐδῶ στό παρόν συγκεντρώνονται ὅλα. Τό ἑκάστοτε παρόν ἔχουμε στή διάθεσή μας. Ὅ,τι ἔχουμε νά κάνουμε, νά τό κάνουμε τώρα· ἀργότερα δέν θά ἔχουμε καιρό. Ἐφόσον ζοῦμε ἀκόμη, εἴμαστε ὑποψήφιοι σωτηρίας. Νά ξεσηκωθοῦμε λοιπόν, νά ξυπνήσουμε, νά κατανυγοῦμε, νά ἔρθει δίψα γιά σωτηρία μέσα μας. Καί ἔρχεται τό ξεγύμνωμα τῆς ψυχῆς, ἡ συντριβή, καθώς βλέπεις πώς δέν ἔχεις βίωμα σωτηρίας. Τότε αὐθόρμητα σοῦ ἔρχεται νά πεῖς ὅ,τι εἶπαν ἐκεῖνοι πού ἄκουσαν τόν ἀπόστολο Πέτρο τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς: «Τί ποιήσoμεν;» Τί νά κάνουμε γιά νά γίνουμε κοινωνοί τῆς χάριτος; «Τί ποιήσω;» νά πεῖ ὁ καθένας. Καί θά λάβει ἀπάντηση: «Μετανόησε».

Ὅλα ὅσα συμβαίνουν στούς ἀνθρώπους ἔχουν μέσα τους τό μυστήριο τῆς σωτηρίας. Ὅλα γίνονται, γιά νά ἐκδηλωθεῖ μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί νά σωθεῖ τελικά ὁ ἄνθρωπος. Ἄν ἐπιτρέπεται, νά πῶ τό ἑξῆς: Καθώς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄντως ἀγάπη –δέν ἐκδικεῖται ὁ Θεός– δέν ἀποκλείεται, ἄν μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά πᾶμε στή βασιλεία του, νά συναντήσουμε πολλούς –ὄχι λίγους– οἱ ὁποῖοι ἦταν ἐκεῖ στήν Πόλη, ὅταν ἔγινε ἡ ἅλωση, καί ἔπαθαν ὅ,τι ἔπαθε ὁ καθένας, καί νά μᾶς ποῦν: «Τό εἴδαμε καθαρά. Ἐάν δέν εἶχε γίνει αὐτό τό κακό –ποῦ νά διηγηθεῖ κανείς τί ὑπέστη ὁ καθένας– ἐμεῖς δέν θά ἤμασταν ἐδῶ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε τό κακό πού ἔγινε, περάσαμε ὅ,τι περάσαμε, χάσαμε τήν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπειά μας, φτάσαμε στά ἔσχατα καί ὡς ἔθνος καί ὡς λαός, ἀλλά τελικά σώθηκε ἡ ψυχή μας». Ἔτσι εἶναι τά τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ὅπως τά βλέπουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι.

Ὁ ἄνθρωπος πού προχωρεῖ πρός τόν Θεό μέ κοινό νοῦ καί μέ μιά ἐντιμότητα, καθώς ἀρχίζει νά γίνεται τό θαῦμα τῆς ἀλλαγῆς μέσα στήν ψυχή του, βλέπει ὅτι τό ἔκανε ὁ Θεός. Ὡστόσο ὅμως ὁ Θεός στηρίχθηκε σ᾿ αὐτό τό λίγο τοῦ ἀνθρώπου. Τό χρειάζεται αὐτό. Νά, ἐδῶ τώρα ὁ χῶρος ἔχει φῶς. Γιά νά φτάσει ἐδῶ τό φῶς, χρειάζεται τό καλωδιάκι. Τό καλωδιάκι αὐτό καθεαυτό δέν βγάζει σπίθα φωτός, καί δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε, ἀλλά εἶναι ἀπαραίτητο, γιά νά φτάσει ἡ σπίθα τοῦ ρεύματος ἐδῶ. Ἄν δέν εἶναι αὐτό, δέν ἔρχεται ἐδῶ ὁ ἠλεκτρισμός μόνος του. Ἔτσι, χρειάζεται ἕνα κάτι ἀπό τήν πλευρά τοῦ ἀνθρώπου καί ἀπό κεῖ καί πέρα ὅλο τό ἔργο τό κάνει ὁ Θεός. Κοινό νοῦ νά ἔχεις καί προπαντός μήν κάνεις τόν ἔξυπνο. Κάθισε κάτω καί δές τά πράγματα μέ εἰλικρίνεια. Ὅσο κι ἄν ἔχει χαλάσει ὁ ἑαυτός σου, ἔχει μιά κάποια τιμιότητα μέσα του. Αὐτή νά δείξεις στόν Θεό, γιά νά δεῖ μέ ποιόν ἔχει νά κάνει, ὥστε νά σέ ἀναλάβει νά σέ φτιάξει καινούργιο.

No event found!
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Ομιλιες τρεχουσας περιοδου
  • 114. Κυριακή τοῦ Πάσχα 08/04/2018 Δεσποτικές Εορτες
    29:46 28/04/2003
  • 115. Πῶς ζοῦμε τό Πάσχα πνευματικά 14/04/2018 Δεσποτικές Εορτες
    21:56 20/04/2001
  • 116. Κυριακή τοῦ Θωμᾶ 15/04/2018 Δεσποτικές Εορτες
    14:35 07/05/2000
  • 118. Κυριακή τῶν Μυροφόρων 22/04/2018 Κυριακοδρομιο
    16:33 14/05/2000
  • 121. Κυριακή τοῦ Παραλύτου 29/04/2018 Κυριακοδρομιο
    24:25 25/04/2010
  • 126. Κυριακή τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων 20/05/2018 Κυριακοδρομιο
    32:13 08/06/2003
Ομιλιες π. Συμεων
Κατα ειδικη θεματολογια
ΣΘ
Αγ. Συμεων Ν. Θεολογος
ΜΟ
ΠΔ
Παλαια Διαθηκη
Π.Τ
ΜΥ
Μυστηριο Θ. Ευχαριστιας
ΕΞ
Μυστ. Εξομολογησεως
ΛΤ
Λειτουργικα
ΑΓ
ΚΥ
Κυριακοδρομιο
ΚΔ
Καινη Διαθηκη
ΘΕ
Θεομητορικες Εορτες
ΔΕ
Δεσποτικές Εορτες
ΨΥ
ΠΕΜΠΤΗΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΗΔΕΥΤΕΡΑΤΡΙΤΗΤΕΤΑΡΤΗ 24252627282930 ΜΑΪΟΥΜΑΪΟΥΜΑΪΟΥΜΑΪΟΥΜΑΪΟΥΜΑΪΟΥΜΑΪΟΥ Συναξαριστης

Συμεών ὁσίου τοῦ ἐν τῷ Θαυμαστῷ ὄρει

Ἡ Γ΄ εὕρεσις τῆς τιμίας κεφαλῆς Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου

Ψυχοσάββατον Κάρπου καί Ἀλφαίου ἀποστόλων ἐκ τῶν Ο΄, Ἀλεξάνδρου νεομάρτυρος

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Θεοδοσίας παρθενομάρτυρος, Θεοδοσίας Κωνσταντινουπολιτίσσης

Ἰσαακίου ἡγουμένου Μονῆς Δαλμάτων, Ἐμμελείας μητρός Μ. Βασιλείου

No event found!