Πνευματικα
Μηνυματα
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών

Ἔχει σημασία νά σκεφτεῖς νά δώσεις τόν ἑαυτό σου στόν Θεό τότε ἀκριβῶς πού εἶναι οἱ καλύτερες ὧρες σου. Κάποιες ὧρες πού θά βρεῖς ὅτι εἶναι οἱ πιό κατάλληλες –πού δέν θά ψευτοδώσεις τόν ἑαυτό σου, ἀλλά θά μπορεῖς νά τόν δώσεις ὅλο– νά γονατίσεις, νά προσευχηθεῖς, νά μελετήσεις, νά κλάψεις, νά μετανοήσεις, νά μείνεις μέ τόν Θεό. Καί ὅταν ὁ Θεός δεῖ ὅτι ἔχει νά κάνει μέ μιά ψυχή πού μπορεῖ νά συνεννοηθεῖ μαζί της καί νά τῆς ἔχει ἐμπιστοσύνη, δίνει μετά ἤ δέν δίνει τή χάρη του, τή βοήθειά του; Τή χαριτώνει ἤ δέν τή χαριτώνει; Τήν εὐλογεῖ ἤ δέν τήν εὐλογεῖ; Καί δίνει πλούσια· γεμίζει τήν ὕπαρξή της μέ τό ἔλεός του. Μένει τότε ὁ Θεός κατά ἕναν τρυφερό τρόπο μέσα στήν ψυχή αὐτή καί τήν παρηγορεῖ, τή στηρίζει, τήν καθαρίζει, τή λαμπρύνει, τή χαριτώνει, τή χαροποιεῖ, γλυκαίνει τούς πόνους της, τή φροντίζει, τήν καταρτίζει, τήν ἑτοιμάζει σάν τήν πιό καλή νύμφη, γιά νά τήν ἔχει αἰώνια μαζί του.

Πλένεις τά πολύ βρώμικα χέρια σου καί κάτι βγῆκε ἀπό τή βρωμιά, ἀλλά, ὅταν ἀργότερα θά καθαρίσουν καλά-καλά, θά λές «κι ἐγώ νόμιζα τότε ὅτι εἶχαν καθαρίσει», ἐνῶ ἐλάχιστα εἶχαν καθαρίσει. Ἔτσι, ὕστερα ἀπό χρόνια θά βλέπεις ὅτι ἡ μετάνοιά σου, ὅταν πῆγες στόν Θεό, ἦταν πολύ φτωχή. Ἐφόσον ὅμως σταθερά ἐμμένεις στή μετάνοιά σου κάθε μέρα καί περισσότερο, κάποτε θά ἁπλωθεῖ σέ ὅλη τήν ψυχή σου. Θά τό νιώθεις ὅτι κυριεύθηκε ὅλη ἡ ὕπαρξή σου ἀπό τό ἔλεος αὐτό τῆς μετανοίας, καί γίνεσαι ἄλλος ἄνθρωπος. Ἀλλά θά περάσει καιρός. Πόσος; Ὁ Θεός ξέρει. Ἕως τότε ἑπομένως καί θά τά μπερδέψεις τά πράγματα καί θά πέσεις ἔξω καί θά ξεχαστεῖς καί δέν θά καταλάβεις πότε παρασύρθηκες ἀπό δῶ, πότε ἀπό κεῖ. Αὐτό εἶναι ἀναπόφευκτο. Ἐσύ ἐν γνώσει σου νά μήν κάνεις ἐκεῖνα γιά τά ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι μετενόησες καί ὅτι τά πέταξες πέρα. Τό ἄλλο σιγά-σιγά θά τό κάνει ὁ Θεός. Ἐσύ πρέπει νά κάνεις σταθερά ὑπακοή.

Μποροῦμε νά προσευχόμαστε καί μέ δικά μας λόγια. Πολλές φορές, λέγοντας λόγια δικά σου, καλύτερα ἀφοσιώνεσαι στήν προσευχή· ἀλλά αὐτό νά εἶναι ἁπλῶς σάν προθέρμανση. Κυρίως θά προσευχόμαστε μέ τίς προσευχές τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν βιβλία, προσευχητάρια, ὅπου ὁ καθένας μπορεῖ νά βρεῖ τί προσευχή νά κάνει τό πρωί, τί προσευχή νά κάνει τό βράδυ. Ἀλλά νά λέμε καί τήν εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», πέρα ἀπό τό ὅτι ὅλη τήν ἡμέρα παντοῦ καί πάντοτε μποροῦμε νά τή λέμε. Νά μή μᾶς εἶναι ἕνα ἄχαρο ἔργο ἡ εὐχή· νά εἶναι ἡ ἀναπνοή μας. Μερικές φορές, καθώς στήν πόλη παντοῦ μᾶς πνίγει τό νέφος, θέλει νά βρεῖ κανείς εὐκαιρία νά πάει κάπου νά ἀναπνεύσει λίγο καθαρό ἀέρα καί τό χαίρεται, ὅταν τό καταφέρει. Μέ αὐτή τήν ἔννοια ἡ εὐχή νά εἶναι πνευματική ἀναπνοή. Μέ κάθε εὐκαιρία, μέσα μας –δέν χρειάζεται νά δώσουμε στόχο σέ κανέναν– νά λέμε τή νοερά προσευχή.

Ὁ πλούσιος νέος ἦταν θρησκευτικός ἄνθρωπος καί τηροῦσε τίς ἐντολές. Ἔνιωθε ὅμως κάποιο κενό. Γι᾿ αὐτό πλησίασε τόν Χριστό καί ρώτησε τί νά κάνει, γιά νά κερδίσει τήν αἰώνια ζωή. Περίμενε νά τοῦ πεῖ ὁ Χριστός ὅτι αὐτό πού κάνει φτάνει ἤ ἔστω ὅτι χρειάζεται κάτι ἀκόμη, καθώς ρώτησε: «Τί ἔτι ὑστερῶ;» Δέν πῆγαν ὅμως καλά τά πράγματα, γιατί ὁ Χριστός τοῦ ζήτησε τά πάντα. Συμβαίνει συχνά νά μή δυσκολεύεται ὁ ἄνθρωπος νά ἐγκαταλείψει κάποια πράγματα, ἀλλά ὅμως κάπου εἶναι κολλημένος, μέ κάτι εἶναι δεμένος. Καί ὅταν καταφεύγει στόν Θεό μέ διάθεση νά ἀνταποκριθεῖ στήν ἀγάπη του, εἶναι πρόθυμος νά δώσει τά πάντα, ἐκτός ἀπό αὐτά μέ τά ὁποῖα εἶναι δεμένος, στά ὁποῖα εἶναι προσκολλημένος καί τά κρατάει περίζηλα. Ἄν ὅμως θέλεις τόν Θεό, θά χάσεις τά «πλούτη» σου, τήν ὅποια «περιουσία», αὐτά δηλαδή πού, ἔστω καί ἄν δέν εἶναι χρήματα, σοῦ εἶναι πολύτιμα, καί δέν θέλεις νά τά ἀποχωρισθεῖς.

Λέει ὁ Ἀσπιώτης ὅτι ὁ βαριᾶς μορφῆς μελαγχολικός τύπος αἰσθάνεται πώς ζεῖ μέσα σέ κόλαση, καί ἐνῶ καταλαβαίνει ὅτι, ἄν θελήσει νά βγεῖ ἀπό αὐτή τήν κόλαση, θά βρεθεῖ σέ μιά λύτρωση, δέν τό κάνει. Ἡ παθολογική κατάσταση στόν ἄνθρωπο ἔχει τέτοια δύναμη! Γι᾿ αὐτό παιδεύονται οἱ ἄνθρωποι –οἱ ἀρρωστημένοι τύποι. Κατά τή γνώμη μου δέν εἶναι ἀγιάτρευτο τό κακό. Θά μποροῦσε κανείς νά συνειδητοποιήσει καλά-καλά αὐτή τήν ἀντίσταση καί νά πεῖ: «Ἄ! Ἔτσι εἶναι τά πράγματα;» Καί νά μήν τῆς δώσει σημασία. Μερικές φορές χρειάζεται νά μήν πάει κανείς κόντρα σ᾿ αὐτή τήν ἀντίσταση. Καί γενικότερα μιλῶ τώρα. Μπορεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὡς λογικός ἄνθρωπος νά δεῖ ὅτι αὐτό πού ἔχει μέσα του εἶναι ἀντίθετο πρός τόν Θεό. Ἐντάξει· δέν μπορεῖ νά τό βγάλει ἀπό τή μέση, ἀλλά μπορεῖ νά τό παραδεχθεῖ ὅτι ἔτσι εἶναι. Ὁπότε εἶναι μιά ἀπαγκίστρωση τῆς ψυχῆς αὐτό· καί ἀφήνεται στή χάρη νά ἐπέμβει.

Ἐκεῖνος πού θά μπεῖ στόν δρόμο πρός τόν Χριστό, δέν ξαφνιάζεται μέ αὐτά πού βλέπει στήν πράξη καί λέει: «Θεέ μου, ἄν δέν εἶχε γίνει αὐτό πού ἐπέτρεψες, ἐγώ ἕτοιμος ἤμουν νά λοξοδρομήσω». Καί τοῦ στοιχίζει βέβαια αὐτό, ἀλλά οὔτε μοιρολογεῖ οὔτε τά χάνει. (Ὁ ἐγωιστής τό παθαίνει αὐτό, καθώς ἔχει τή γνώμη: «Ἐντάξει, ἐλευθερώθηκα, λυτρώθηκα, βρῆκα τόν Χριστό, ἔγινε μέσα μου τό θαῦμα», ἀλλά ἕτοιμο εἶναι τό ἐγώ νά ἁρπάξει τήν εὐλογία.) Ἐνόσῳ εἴμαστε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, καθώς ὑπάρχει τώρα τό ἐγώ πού εἶναι ἕτοιμο νά αὐτονομηθεῖ, ἔτσι θά εἶναι τά πράγματα. Στόν ἄλλο κόσμο θά στερεωθοῦμε στήν καλή κατάσταση. Πρέπει λοιπόν νά γνωρίζουμε ὅτι ἔτσι θά προχωρεῖ ἡ ψυχή, καί δέν πρέπει νά ξαφνιάζεται κανείς ἀπό τό ὅτι κάθε τόσο μοιάζει σάν νά μήν ἔγινε αὐτό πού νόμισε ὅτι εἶχε γίνει ἤ πού ἤθελε νά γίνει. Τελικά πρέπει νά μάθουμε νά ἀφηνόμαστε συνεχῶς στόν Χριστό βιωματικά.

Ὁ Χριστός δέν ἔκανε ἕνα ἔργο τό ὁποῖο τελικά ἔμεινε στόν ἀέρα. Ὑπάρχουν μέσα στήν Ἐκκλησία τά ὄργανά του πού ὄχι ἁπλῶς μᾶς καταρτίζουν, ὥστε νά μυηθοῦμε στήν ὅλη λατρεία, ἀλλά μᾶς μεταγγίζουν τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἀκατάπαυστα ξεχύνονται ἀπό τόν οὐρανό καί πᾶνε νά βροῦν τίς ψυχές πού εἶναι ἀνοιχτές καί τά προσμένουν μέ λαχτάρα νά τά προσλάβουν καί νά τά ἀφομοιώσουν. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ μέσα στά βιώματα τῆς Ἐκκλησίας, κάθε στιγμή αἰσθάνεται ὅλο καί πιό μεγάλη τή συγγένεια μέ τόν Θεό, ὅλο καί πιό ἀληθινή τήν κοινωνία μαζί του. Ἀλλά ἡ κοινωνία αὐτή, ἡ κοινή ζωή μέ τόν Θεό δέν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρά ξεσκέπασμα τῆς δικῆς μας ἀχρειωμένης καταστάσεως. Καθώς ὁ Θεός ὅλο καί περισσότερο φανερώνεται, ἀφοῦ εἶναι φῶς, φωτίζει τόν χῶρο τῆς ψυχῆς μας καί φαίνονται καθαρά αὐτά πού δέν ἦταν εὐδιάκριτα ὅσο κυριαρχοῦσε μέσα ἐκεῖ τό σκοτάδι.

No event found!
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Ομιλιες τρεχουσας περιοδου
  • 144. Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος 06/08/2018 Δεσποτικές Εορτες
    20:55 06/08/1994
  • 145. Ἡ ἁγνότητα τῆς Παναγίας 10/08/2018 Γαμος Θεομητορικες Εορτες
    42:15 08/08/1996
  • 146. Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου (Ματθ. 18, 23-35) Ὁ κακός δοῦλος 12/08/2018 Κυριακοδρομιο
    17:43 27/08/1995
Ομιλιες π. Συμεων
Κατα ειδικη θεματολογια
ΣΘ
Αγ. Συμεων Ν. Θεολογος
ΜΟ
ΠΔ
Παλαια Διαθηκη
Π.Τ
ΜΥ
Μυστηριο Θ. Ευχαριστιας
ΕΞ
Μυστ. Εξομολογησεως
ΛΤ
Λειτουργικα
ΑΓ
ΚΥ
Κυριακοδρομιο
ΚΔ
Καινη Διαθηκη
ΘΕ
Θεομητορικες Εορτες
ΔΟ
ΔΕ
Δεσποτικές Εορτες
ΨΥ
ΠΕΜΠΤΗΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΗΔΕΥΤΕΡΑΤΡΙΤΗΤΕΤΑΡΤΗ 16171819202122 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΑΥΓΟΥΣΤΟΥΑΥΓΟΥΣΤΟΥΑΥΓΟΥΣΤΟΥΑΥΓΟΥΣΤΟΥΑΥΓΟΥΣΤΟΥΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Συναξαριστης

Ἁγίου Μανδηλίου, Διομήδους μάρτυρος, Σταματίου νεομάρτυρος

Μύρωνος μάρτυρος, Παύλου καί Ἰουλιανῆς μαρτύρων, Δημητρίου ὁσιομάρτυρος

Φλώρου καί Λαύρου μαρτ., Ἀνακομιδή λειψάνων ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ ἐν Πάρῳ

ΙΒ΄ Ματθαίου (Πλουσίου νέου) Ἀνδρέου τοῦ στρατηλάτου

Σαμουήλ προφήτου, Λουκίου μάρτ. τοῦ βουλευτοῦ, Θεοχάρους νεομάρτυρος

Θαδδαίου ἀποστόλου, Βάσσης μάρτυρος καί τῶν τέκνων αὐτῆς

Ἀγαθονίκου μάρτυρος καί τῶν σύν αὐτῷ, Ἀνθούσης μάρτυρος

No event found!