Πνευματικα
Μηνυματα
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών

Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι σήμερα ὅλοι μας εἴχαμε μέσα στήν ἐκκλησία κάποια βιώματα πνευματικά. Ἄν αὔριο, πού θά βρεθεῖς στή δουλειά σου, εἶσαι ἐπηρεασμένος ἀπό αὐτά, ἀνάλογα θά μιλήσεις. Δέν θά μιλήσεις ὅπως μιλοῦσες μέχρι χθές. Θά μιλήσεις πιό καλοσυνάτα, πιό ταπεινά, πιό ὑποχωρητικά, πιό ἀνεκτικά. Αὐτό εἶναι μιά εὐλογία πού πῆρες ἀπό τή λατρεία, ἀπό τό μυστήριο, ἀπό τήν ἐκκλησία. Αὐτή τήν εὐλογία τή ζοῦμε, καί αὐτή ἐπεκτείνεται καί πιό πέρα καί ἁγιάζει καί τό περιβάλλον μας καί τούς γύρω μας. Πῶς ἁγιάζει; Μήν περιμένετε, ὅταν λέμε ὅτι ἁγιάζει, νά γίνει κάτι ἐντυπωσιακό. Δέν εἶναι λίγο πού ἐσύ μέ τόν τρόπο πού μιλᾶς, μέ τήν ἐν γένει στάση σου, μέ τή συμπεριφορά σου, μέ τήν ἐξυπηρετικότητά σου, συντελεῖς στό νά μή δημιουργηθοῦν πολύ ἄσχημες καταστάσεις, ὅπως δημιουργοῦνταν τίς ἄλλες ἡμέρες, καί συντελοῦσες κι ἐσύ σ᾿ αὐτό. Νά πῶς ἁγιάζεται τό περιβάλλον.

Ποιός ξέρει πόσοι ἁγίασαν καί πῆγαν στόν παράδεισο τίς ἡμέρες τῆς ἁλώσεως, ἀκριβῶς διότι ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά ἔρθουν ὅλα αὐτά στό γένος μας. Συγχρόνως ὅμως στέλνει καί τή βάρκα τῆς σωτηρίας, τό σωσίβιο τῆς σωτηρίας, τόν πατριάρχη Γεννάδιο, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι γενικότερα συμμάζεψε τό γένος. Ἑπομένως, εἶναι πολύ σημαντικό πρόσωπο ὁ Γεννάδιος ὁ Σχολάριος. Κι ἄν ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία δέν τόν ἔχει ἀναγνωρίσει ὡς ἅγιο, ὅμως ἔχουμε αὐτή τή μεγάλη ἀλήθεια: μέ ὅλη τή στάση του καί τήν προσευχή του διασώθηκε τό ἀληθινό πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας. Συγχρόνως, διασώθηκε ἡ ἀλήθεια γιά τό ὅλο γεγονός τῆς ἁλώσεως. Δέν ἔχει σημασία τί θά συμβεῖ στή ζωή μας, ἀλλά ἄν ἡ ψυχή μας δέχεται τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιά νά γίνει αὐτό, θά περάσεις πολλά, διότι ἄλλο εἶναι μέ τά λόγια, καί ἄλλο εἶναι νά ἀφήνει ὁ Θεός νά πάθεις διάφορα, κι ἐσύ, ὅσο κι ἄν παιδεύεσαι, νά τά δέχεσαι μέ εὐγνωμοσύνη.

«Μή θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυρούς ἐπί τῆς γῆς, ὅπου σής καί βρῶσις ἀφανίζει, καί ὅπου κλέπται διορύσσουσι καί κλέπτουσι». Ἐάν θησαυρίζεις, ἐάν ὅλος ὁ κόπος σου, ὅλη ἡ προσπάθειά σου, ὅλη ἡ φροντίδα σου εἶναι νά μαζέψεις θησαυρούς σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, εἶναι ἀδύνατον ἡ καρδιά σου νά εἶναι στόν Θεό. Ἡ καρδιά πηγαίνει σ᾿ αὐτό πού θεωρεῖ θησαυρό. Ἐφόσον λοιπόν νύχτα μέρα ἀσχολεῖσαι μέ αὐτό –εἴτε τά καταφέρνεις νά θησαυρίζεις εἴτε ἁπλῶς μόνο τό ἐπιθυμεῖς καί κουράζεσαι– ἡ καρδιά σου ἐκεῖ εἶναι. Ὁ Κύριος ὅμως μᾶς συνιστᾶ νά ἀποσπάσουμε τήν καρδιά μας ἀπό ὅλα αὐτά καί νά θησαυρίζουμε στόν οὐρανό. Ὅταν κάνεις ἐλεημοσύνη, ὅταν ἀγαπᾶς τούς ἄλλους, ὅταν τούς συγχωρεῖς, ὅταν νοιάζεσαι καί γιά τούς ἄλλους, ὅταν ἀκριβῶς σκέπτεσαι τά οὐράνια, τά πνευματικά ἀγαθά, ὅλα ἐκεῖνα τά ὁποῖα μᾶς ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος καί ὄχι αὐτά ἐδῶ τά γήινα ἀγαθά, τότε θησαυρίζεις στόν οὐρανό καί ἐκεῖ εἶναι ἡ καρδιά σου.

Ὅταν πιστεύεις ὅτι τίς συνθῆκες μέσα στίς ὁποῖες βρίσκεσαι ὁ Θεός τίς οἰκονόμησε –ὁπότε δέν γκρινιάζεις καί δέν τρώγεσαι μέ τά ροῦχα σου, ἀλλά εὐλογεῖς τόν Θεό– στρώνεσαι ἐκεῖ ὅπου εἶσαι, καί τότε ὅλες οἱ συνθῆκες βοηθοῦν στό νά προσεύχεσαι ἀδιαλείπτως καί νά προκόπτεις· καί νιώθεις σωτηρία. Γιά κάποιους μπορεῖ νά εἶναι πολύ καλύτερα τά πράγματα στήν ἔρημο, σέ μιά ἡσυχία, ἐξωτερική βέβαια ἡσυχία. Ἄν καί ἐκεῖνο πού ἔχει σημασία εἶναι ἡ ἐσωτερική ἡσυχία καί ὄχι τόσο ἡ ἐξωτερική. Γιά ἄλλον ὅμως, πού ἦλθαν ἔτσι τά πράγματα καί βρέθηκε στίς συνθῆκες πού βρέθηκε –π.χ., μέσα στόν κόσμο– καί δέν μπορεῖ νά ξεφύγει ἀπό αὐτές, ὁ ὅλος θόρυβος τοῦ κόσμου μπορεῖ νά γίνει γι᾿ αὐτόν μιά ἡσυχία, ὅσο κι ἄν φαίνεται παράδοξο. Ὅπως ὁ ὡρολογάς· ἄν δέν εἶχε κανέναν θόρυβο ἔξω καί ἦταν μιά ἀπέραντη ἡσυχία, ἴσως δέν θά μποροῦσε νά συγκεντρωθεῖ τόσο στόν κτύπο τοῦ ρολογιοῦ καί νά κάνει τή δουλειά του, νά τό διορθώσει.

Ὅταν γιά μιά ἁμαρτία δέν μετανοήσει καί δέν τήν ἐξομολογηθεῖ κανείς, καί ἑπομένως εἶναι ἀσυγχώρητη, τότε ἤ θά σκοτώσει τή συνείδησή του καί θά ζεῖ ὡς ἕνας ἄνθρωπος πού δέν ἔχει Θεό, ἤ θά ἀπωθήσει τό βίωμα τῆς ἐνοχῆς πού δημιούργησε ἡ ἁμαρτία, καί ὁ ἄνθρωπος θά ἀρχίσει νά εἶναι νευρωτικός. Καί ἡ νεύρωση εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατο νά θεραπευθεῖ μέ τόν χρόνο. Θά περάσει τότε μόνο, ὅταν αὐτό τό ὁποῖο εἶναι μέσα στό ὑπόγειο τῆς ψυχῆς ριγμένο βγεῖ στό φανερό καί, ἀφοῦ βγεῖ στό φανερό, μετανοήσει ὁ ἄνθρωπος γιά τήν ἁμαρτία πού τό γέννησε καί συγχωρηθεῖ ἀπό τόν Θεό. Δυστυχῶς, ὁ κάθε χριστιανός, καί ὅταν φτάνει στό ἐξομολογητήριο, δέν δυσκολεύεται νά ἀναφερθεῖ σ᾽ ἐκεῖνα πού εἶναι γύρω ἀπό τήν οὐσία, ἀλλά φοβᾶται νά προχωρήσει στήν οὐσία. Καί ἡ οὐσία θέλει ἀλήθεια· θέλει νά εἶσαι ἀποφασισμένος νά πεῖς αὐτό πού πρέπει νά πεῖς, νά δεχθεῖς αὐτό πού πρέπει νά δεχθεῖς, νά κάνεις αὐτό πού πρέπει νά κάνεις.

Ἑορτάζουμε σήμερα τήν εἴσοδο τῆς Παναγίας στόν ναό τοῦ Θεοῦ. Εἰσάγεται στόν ναό ὁ καθαρότατος ναός, γιά νά γίνει ἐκεῖ ἀκόμη πιό καθαρός καί ἀκόμη πιό λαμπρός ναός· ναός τοῦ Σωτῆρος. Καί ἐμεῖς ἀξιωνόμαστε μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας νά εἰσέλθουμε στόν μυστικό ναό τοῦ Θεοῦ, στόν ναό τῆς χάριτός του, νά εἰσέλθουμε σέ ὅλο αὐτό τό ὁποῖο ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Θεός γιά τούς δικούς του, γιά ἐκείνους πού θά τόν πιστέψουν, πού θά τόν ἀκολουθήσουν καί θά θελήσουν νά ὑπακούσουν σ᾿ αὐτά πού λέει, γιά ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θά δεχθοῦν τήν οἰκονομία του. Ἄς μήν κρατήσουμε τόν ἑαυτό μας ξένο πρός ὅλη αὐτή τήν οἰκονομία, πρός ὅλο αὐτό τό θαῦμα, πρός ὅλη αὐτή τή δωρεά τοῦ Θεοῦ. Ἡ Παναγία μᾶς κάνει τή χάρη αὐτή, μᾶς κάνει αὐτή τήν τιμή. Ὁ δρόμος ἄνοιξε, ἡ πορεία ἄρχισε. Μακάριοι θά εἴμαστε ὅσοι θά πιστέψουμε ἔτσι καί θά μποῦμε στόν δρόμο αὐτό.

Ἐνῶ μετανοεῖς, ἐξομολογεῖσαι, δακρύζεις, βαθύτερα πάντοτε ἔχεις ἕνα κρατούμενο: μιά κρυφή ἐλπίδα καί μιά προσπάθεια νά περισώσεις κάτι ἀπό τόν παλαιό ἑαυτό σου. Λές: «Ἐντάξει, νά μετανοήσω, νά κατηγορήσω, νά καταδικάσω τόν ἑαυτό μου, ἀλλά νά μή χαθεῖ κιόλας ὁ ἑαυτός μου». Νά ξέρουμε ὅτι ἔχουμε πεμπτοφαλαγγίτη μέσα μας, ἕναν προδότη πού συνεργάζεται μέ τόν ἐχθρό. Ἐάν δέν ἐκλείψει ἀπό μέσα μας κάθε ἑστία ἀντιστάσεως, κάθε σημεῖο ζωῆς τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου –πού δείχνει ὅτι ὑπάρχει, σαλεύει ἀκόμη καί κάτι κάνει– δέν πρέπει νά ξενοιάσουμε, νά ἐφησυχάσουμε ὅτι καλά πᾶμε. Νά καταδικάσουμε ἀλύπητα τόν ἑαυτό μας. Τό νά γίνει ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη ὁ ἑαυτός μας ἅγιος καί νά μήν ὑπάρχει ἡ παραμικρή ἀντίσταση, δέν εἶναι εὔκολο. Θά τό κάνει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅταν θέλει. Τό κακό ὅμως δέν εἶναι ὅτι ὑπάρχει ἀντίσταση μέσα μας, ἀλλά ὅτι συμμαχοῦμε, πιάνουμε φιλία μαζί της.

No event found!
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Ομιλιες τρεχουσας περιοδου
  • 148. Ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου 06/09/2018 Ασκητικα
    28:09 01/09/2004
  • 157. Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ (Παραβολή τοῦ Σπορέως) 14/10/2018 Κυριακοδρομιο
    26:34 17/10/2004
Ομιλιες π. Συμεων
Κατα ειδικη θεματολογια
ΣΘ
Αγ. Συμεων Ν. Θεολογος
ΜΟ
ΠΔ
Παλαια Διαθηκη
Π.Τ
ΜΥ
Μυστηριο Θ. Ευχαριστιας
ΕΞ
Μυστ. Εξομολογησεως
ΛΤ
Λειτουργικα
ΑΓ
ΚΥ
Κυριακοδρομιο
ΚΔ
Καινη Διαθηκη
ΘΕ
Θεομητορικες Εορτες
ΔΟ
ΔΕ
Δεσποτικές Εορτες
ΨΥ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΗΔΕΥΤΕΡΑΤΡΙΤΗΤΕΤΑΡΤΗΠΕΜΠΤΗ 16171819202122 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥΝΟΕΜΒΡΙΟΥΝΟΕΜΒΡΙΟΥΝΟΕΜΒΡΙΟΥΝΟΕΜΒΡΙΟΥΝΟΕΜΒΡΙΟΥΝΟΕΜΒΡΙΟΥ Συναξαριστης

Ματθαίου τοῦ ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ

Γρηγορίου Νεοκαισαρείας, Γενναδίου πατριάρχου Κων/πόλεως

Θ΄ Λουκᾶ (Παραβολή ἄφρονος πλουσίου) Πλάτωνος, Ρωμανοῦ καί Ζακχαίου μαρτύρων

Ἀβδιού προφήτου, Ἡλιοδώρου καί Ἀγαπίου μαρτύρων

Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτου, Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Φιλήμονος, Ἀρχίππου, Ὀνησίμου ἀποστόλων ἐκ τῶν Ο΄, Κικιλίας μάρτυρος

No event found!