Πνευματικα
Μηνυματα
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών

Ἡ ἔγνοια μας νά εἶναι αὐτή: «Ἔχω καημό νά εἶμαι ἀληθινός χριστιανός;» Μέ αὐτόν τόν καημό νά λέμε τήν εὐχή. Ἐμεῖς τόσο ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν προσευχή, τόσο ἔχουμε παγώσει, στεγνώσει, βολευτεῖ, πού χρειάζεται σιγά-σιγά νά βάλουμε τή ζωή μας σέ κάποιο πρόγραμμα. Ὅταν λές τήν εὐχή, συμμαζεύεσαι. Ἡ νοερά προσευχή θά μᾶς βοηθήσει νά γίνουμε τοῦ Χριστοῦ, νά συμφιλιωθοῦμε μαζί του, νά τόν ἀγαπήσουμε. Θά ζορίσεις ὅμως τόν ἑαυτό σου, γιά νά συγκεντρωθεῖ στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, στίς λέξεις τῆς εὐχῆς. Ὁπότε, ὅσο περισσότερο τό κάνεις αὐτό, τόσο ἄλλα πράγματα πού τά θεωροῦσες ἀπαραίτητα φεύγουν ἀπό μόνα τους καί γλιτώνεις ἀπό αὐτά, χωρίς πολύ νά κουραστεῖς. Καθώς τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μπαίνει μέσα σου, ἀμέσως ἑλκύεσαι ἀπό αὐτή τήν κατάσταση καί ξεχνᾶς τά πάντα.

Ὁ τελώνης, ἐρχόμενος στόν ναό, μαζί μέ τή σκέψη καί τή διάθεση πού ἔχει νά μετανοήσει καί νά ἐξομολογηθεῖ τίς ἁμαρτίες του –καί τί ἁμαρτίες!– ἔχει μέσα του ταπείνωση. Ταπεινώνεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί καθόλου δέν προσπαθεῖ νά δικαιολογηθεῖ ἤ νά παρουσιάσει τάχα ἀρετές. Τίποτε, τίποτε! Ταπεινώνεται, παίρνει τήν τελευταία θέση. Πιό κάτω ἀπό κεῖ δέν ὑπάρχει. Καί ἄν ὑπῆρχε, αὐτός θά πήγαινε. Πῆγε στό ἔσχατο σκαλοπάτι. Μετέφερε τόν ἑαυτό του ἐκεῖ διά τῆς ταπεινώσεως. Ἀλλά ὅσο ταπεινωνόταν, ὅσο κατέβαινε, ὅσο μέσα του συνετρίβετο καί κατενύσσετο συναισθανόμενος τίς ἁμαρτίες του –δέν τολμοῦσε οὔτε τά μάτια του νά ὑψώσει στόν οὐρανό– τόσο εἶχε ἐλπίδα· εἶχε μιά κρυφή ἐλπίδα στόν Θεό, μιά κρυφή ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Καί γι᾿ αὐτό δέν σηκώνεται νά φύγει. Καί τελικά τόν δικαιώνει ὁ Θεός καί βρίσκει σωτηρία.

Ὁ ἄνθρωπος δέν θέλει νά μετανοήσει. Καί δέν μετανοεῖ κανείς, γιατί εἶναι ἐγωιστής καί δέν θέλει νά δεῖ ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός. Ὁ Θεός σέ βοηθάει νά δεῖς ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ἀλλά ποιός δέχεται νά τό δεῖ αὐτό; Οἱ χριστιανοί ἔχουν περί πολλοῦ τόν ἑαυτό τους καί μήν τυχόν ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά δοῦν τήν ἄσχημη κατάσταση, τά χάλια πού ἔχουν μέσα τους. Νά πάψουμε νά μένουμε στή βόλεψή μας. Νά βάλουμε ἀρχή στή σωστή πνευματική ζωή. Θά ξεκινήσουμε σάν τώρα νά βρήκαμε τόν Χριστό. Καί τό θέμα εἶναι νά γνωρίσουμε τόν Χριστό ὡς ἕναν καταδικό μας ἄνθρωπο. Χριστιανός σημαίνει ὅτι ζεῖ μέσα σου ὁ Χριστός, ὅτι ὁμοιάζεις καί πορεύεσαι μέ τόν Χριστό, ἔχεις μέσα σου τή χάρη. Ἄν αὐτό δέν γίνεται, νά ἀνησυχήσεις γιά τό πόσο ἀληθινός χριστιανός εἶσαι καί νά ἀποφασίσεις νά δεῖς τόν ἁμαρτωλό ἑαυτό σου, νά ταπεινωθεῖς καί νά μετανοήσεις ἀληθινά.

Αὕτη ἐστίν ἡ ἐντολή ἡ ἐμή,ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς.Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει,ἵνα τις τήν ψυχήν αὐτοῦ θῇ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ.Αὐτό ἔκανε ἡ ἁγία Φιλοθέη. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, θυσίασε τή ζωή της κυριολεκτικά καί δέχτηκε τό μαρτύριο γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γιά τήν ἀγάπη πού εἶχε πρός ὅλες ἐκεῖνες τίς ἀδελφές πού ἦταν γύρω της. Καθεμιά ψυχή, γιά νά σωθεῖ, θά μαρτυρήσει τελικά, εἴτε μέ τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως εἴτε μέ τό μαρτύριο τοῦ αἵματος. Ἀλλά ὅμως ἕως ὅτου νά φτάσει ἡ ψυχή ἐκεῖ, κάποιος ἄλλος θά μαρτυρήσει· κάποιοι ἄλλοι θά μαρτυρήσουν πρίν ἀπό τήν ψυχή, γιά τήν ψυχή. A Ἔπρεπε τόσα χρόνια πού εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ νά εἴμαστε φίλοι του. Νά πᾶς στήν προσευχή μέ τόν πόνο σου, μέ τόν καημό σου, ἀλλά ὡς φίλος τοῦ Χριστοῦ, διότι ἐκεῖνος ἤδη μᾶς ἔκανε φίλους του μέ τή θυσία του.

Στά χρόνια μας, τό χειρότερο ἀπό ὅλα εἶναι ἡ πλάνη. Μάλιστα σήμερα ὑπάρχει καί ἄλλου εἴδους πλάνη, ἡ βιωματική πλάνη, ἡ νόθευση τῆς πίστεως, τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπό τούς ἴδιους τούς χριστιανούς, πού τά ἰσοπεδώνουν ὅλα, καί δέν ὑπάρχει ἀληθινή πίστη, δέν ὑπάρχει ἀληθινή ζωή· δέν βρίσκουμε τόν ἀληθινό Χριστό. Καί μᾶς καλοαρέσει αὐτό. Ὑπάρχει χριστιανός πού νά πιάσει τόν ἑαυτό νά ἔχει, ἄς ποῦμε, φιλαυτία καί νά νιώσει ὅτι εἶναι ἄρρωστος πνευματικά καί νά πάρει στάση τέτοια: «Ἄχ Θεέ μου, δέν τή θέλω τή φιλαυτία. Γιάτρεψέ με»; Τίποτε. Κάνει τό κέφι της. Ἐμφανίζεται ἡ φιλαυτία, καί ὁ χριστιανός ὡς ὕπαρξη, ὡς ὀντότητα, παραδίδεται σ᾿ αὐτήν καί κάνει τό κέφι της. Σάν νά τήν εὐχαριστιέται, σάν νά τήν ἐπιδοκιμάζει, σάν νά λέει μέσα του: «Καλά πού τήν ἔχω αὐτήν καί περνῶ καλά...» Εἴμαστε τελείως αἰχμάλωτοι τέτοιων καταστάσεων, καί οὔτε πάει τό μυαλό μας ὅτι εἴμαστε σέ πλάνη.

Ὅτι εἶσαι φίλαυτος, ἄνθρωπε, ἐντάξει, εἶσαι. Ὅτι ἔχεις μέσα σου τάση γιά κολακεῖες, ἔχεις μέσα σου ἀμετανοησία, πονηριά, σκληρότητα, ἀντίδραση, πεῖσμα, ἐντάξει, ἔχεις. Ἔ, ἀφοῦ τά ἔχεις, τά ἔχεις. Ἀλλά δές τα· δές τα ὅτι εἶναι ἁμαρτίες. Δές τα ὅτι δέν τά θέλει ὁ Θεός καί θέλει νά μήν τά θέλεις κι ἐσύ· καί νά τά μισεῖς. Καί νά μισήσεις καί τόν ἴδιο τόν ἑαυτό σου, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀγάπες μέ αὐτά. Πάρα πολλά πράγματα θά φύγουν –θά τά πάρει ὁ Θεός– ἐάν ἐμεῖς λίγο ξεσφίξουμε τήν παλάμη πού τά σφίγγουμε· ἄν πάρουμε δηλαδή σωστή στάση. A Ἡ ἀγάπη θυσιάζει τά δίκαιά της, τή βόλεψή της, τό πρόγραμμά της. Δέν ζητάει γιά τόν ἑαυτό της τίποτε. Νά ἀγαπᾶς, χωρίς νά περιμένεις νά λαμβάνεις καί νά τρέφεις μέ αὐτόν τόν τρόπο τή φιλαυτία. Ἔτσι ἀκριβῶς μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός τόν καθένα ξεχωριστά σάν νά εἴμαστε τό μοναδικό του πλάσμα.

Ὁ τελώνης δέν κάνει θεατρινισμούς, καθώς παίρνει τή στάση πού παίρνει καί λέει τά λόγια πού λέει χτυπώντας τό στῆθος του. Ἔχει μέσα του βεβαιότατη, ὁλοζώντανη τήν ὅλη συγκατάβαση, σπλαχνικότητα καί ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ βασίζεται. Αὐτή εἶναι ἡ κλωστή ἀπό τήν ὁποία κρέμεται ἡ σχέση του μέ τόν Θεό. Βαστάζει τούς τόννους τῶν ἀνομιῶν του, ἀλλά δέν σπάζει. Διότι ἀπό τήν πλευρά τοῦ Θεοῦ ἡ κλωστή αὐτή δέν κόβεται στόν αἰώνα τόν ἅπαντα. Ἄν κοπεῖ, μόνο ὑπαιτιότητι τοῦ ἀνθρώπου θά γίνει αὐτό. Ἡ στάση ὅμως τοῦ τελώνου καθόλου δέν ἀφήνει τέτοιο περιθώριο. Καί τόν κρατάει γερά. Καί φεύγει δικαιωμένος, μολονότι ἀπό τήν πλευρά του τίποτε καλό δέν ἔχει νά παρουσιάσει. Ἄν δέν πιστεύεις ἀπόλυτα στήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεῖς νά ταπεινωθεῖς, νά συντριβεῖς ἔτσι. Αὐτή εἶναι γιά τόν τελώνη ἡ κλωστή ἀπό τήν ὁποία κρέμεται ἀπό τόν Θεό. Καί δέν κινδυνεύει νά πέσει.

Εβδομαδιαιο προγραμμα
No event found!
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Ομιλιες τρεχουσας περιοδου
  • 186. Κυριακή τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου 17/02/2019 Κυριακοδρομιο
    29:43 04/02/2001
  • 169. Τελική εὐθεία – Α΄ μέρος 12/12/2018 Ασκητικα
    34:05 12/12/2002
  • 170. Τελική εὐθεία – Β΄ μέρος 14/12/2018 Ασκητικα
    33:39 13/12/2002
Ομιλιες π. Συμεων
Κατα ειδικη θεματολογια
ΣΘ
Αγ. Συμεων Ν. Θεολογος
ΜΟ
ΠΔ
Παλαια Διαθηκη
Π.Τ
ΜΥ
Μυστηριο Θ. Ευχαριστιας
ΕΞ
Μυστ. Εξομολογησεως
ΛΤ
Λειτουργικα
ΑΓ
ΚΥ
Κυριακοδρομιο
ΚΔ
Καινη Διαθηκη
ΘΕ
Θεομητορικες Εορτες
ΔΟ
ΔΕ
Δεσποτικές Εορτες
ΨΥ
ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΗΔΕΥΤΕΡΑΤΡΙΤΗΤΕΤΑΡΤΗΠΕΜΠΤΗΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16171819202122 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Συναξαριστης

Παμφίλου μάρτυρος καί τῶν σύν αὐτῷ, Φλαβιανοῦ Κωνσταντινουπόλεως

ΙΣΤ΄ Λουκᾶ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ Θεοδώρου Τήρωνος

Λέοντος πάπα Ρώμης, Ἀγαπητοῦ Σινάου

Φιλοθέης τῆς Ἀθηναίας, Ἀρχίππου ἀποστόλου

Λέοντος Κατάνης, Ἀγάθωνος Ρώμης, Πλωτίνου ὁσίου

Τιμοθέου τοῦ ἐν Συμβόλοις, Εὐσταθίου Ἀντιοχείας

Εὕρεσις λειψάνων τῶν ἐν τοῖς Εὐγενίου μαρτύρων

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Μικρόν Νηστειοδρόμιον

Κατάλυση εἰς πάντα

Κατάλυση εἰς πάντα

Κατάλυση εἰς πάντα

Κατάλυση εἰς πάντα

Κατάλυση εἰς πάντα

Κατάλυση εἰς πάντα

Κατάλυση εἰς πάντα

Εβδομαδιαιο προγραμμα
No event found!