Πνευματικα
Μηνυματα
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών

Ἡ παραβολή τοῦ σπορέως, ὅπως ὅλες, εἶναι ἀλληγορική. Κατ᾿ ἀρχήν ὁ σπόρος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὅσες φορές κι ἄν τόν ἔχουμε διαβάσει ἤ ἀκούσει, πάντοτε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τῆς ὥρας, ζεστός, ζωντανός καί δραστικός. Εἶναι πολύ κακό, ὅταν ἀκοῦμε, ξανακοῦμε καί δέν μᾶς ἐπηρεάζει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε, μέ βάση τήν παραβολή, τέσσερις κατηγορίες ἀνθρώπων: Ἐκείνους πού ἄκουσαν τόν θεῖο λόγο καί δέν ὠφελήθηκαν καθόλου. Ἐκείνους πού ἀκοῦν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἔρχεται ὁ πειρασμός καί δέν καρποφοροῦν. Βέβαια, ἕνας πού βάζει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ βαθιά μέσα του, δέν κινδυνεύει ἀπό τόν πειρασμό. Ἴσα-ἴσα, ὁ πειρασμός βοηθάει νά γίνει πιό βαθιά τό ρίζωμα. Τρίτη ὁμάδα εἶναι ἐκεῖνοι πού ἄκουσαν τόν λόγο, ἐπειδή ὅμως συμπορεύονται μέ τίς φροντίδες καί τίς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς, δέν καρποφοροῦν. Στήν τέταρτη περίπτωση ὁ σπόρος ἔπεσε σέ γόνιμο ἔδαφος –καλή καί ἀγαθή καρδιά– καί καρποφόρησε.

Δέν πρέπει νά παραξενεύεσαι γιά ὅ,τι ἔχεις μέσα σου. Ὅλο τό κακό εἶναι ὅτι δέν θέλεις νά ταπεινωθεῖς. Τρομάζεις νά πάρεις τήν τελευταία θέση. Ὅταν εἶσαι κάπου ψηλά, κάνεις τό πᾶν μήν τυχόν πέσεις. Ἄν ὅμως κατέβεις καί καθίσεις κάτω στό χῶμα, γιατί νά ἔχεις φόβο; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δεῖ τήν ὅποια κατάστασή του καί ταπεινωθεῖ καί συγχρόνως ἔχει ἐμπιστοσύνη στόν φιλάνθρωπο Θεό, εἰρηνεύει, βάζει ἀρχή καί σιγά-σιγά τακτοποιεῖται, ἰσορροπεῖ. Ἐνόσῳ δέν αἰσθάνεται τακτοποιημένος, σημαίνει ὅτι κρύβεται ἀπό τόν Θεό ἤ ὅτι πασχίζει νά γιατρευτεῖ μόνος του. Μετά ἀπορεῖ κανείς γιατί ἔχει λογισμούς, δέν μπορεῖ νά ἡσυχάσει, νά εἰρηνεύσει, νά εἶναι χαρούμενος, γιατί πάει νά κάνει τό πιό καλό πράγμα καί νά ἡ ὑπερηφάνεια· πάει νά κάνει τήν πιό καλή πράξη καί νά ὁ ἐγωισμός, ἡ φιλαυτία. Καί δέν βρίσκει τίποτε πού νά εἶναι ἀμόλυντο. Πῶς θά εἶναι; Ταπεινώσου καί θά εἰρηνεύσεις.

Νά μή δίνουμε, τρόπον τινά, λαβή στόν Θεό νά μᾶς πεῖ: «Λές ὅτι μοῦ ἔχεις ἐμπιστοσύνη, ἀλλά τελικά ἐσύ μόνος σου κάνεις κουμάντο. Ἔ, κάνε ἔτσι». Μέ τή στάση μας αὐτή δέν ἀφήνουμε τόν Θεό νά μᾶς προλάβει ἀπό κάτι, ἀφοῦ δέν τόν ρωτοῦμε. Καί νά δείξει ὁ Θεός ἕνα κάποιο σημάδι, δέν θά τό καταλάβεις ἐσύ, ὁ ἐγωιστής, ὁ ὁποῖος ἔχεις πάρα πολλή ἐμπιστοσύνη στήν κρίση σου καί στίς δικές σου ἐνέργειες καί δέν προσέχεις πῶς ἐπεμβαίνει ὁ Θεός. Στόν ἄνθρωπο δέν γίνεται ὅπως μέ ἕνα ἐργοστάσιο: δίνεις τήν πρώτη ὕλη, καί μέσα ἀπό διάφορα στάδια ἐπεξεργασίας βγάζει αὐτό γιά τό ὁποῖο εἶναι φτιαγμένο νά παράγει. Ἀλλά τί; Ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος μέ τήν ἐλεύθερη βούλησή του ἀφουγκράζεται τόν Θεό, ὑποτάσσει τόν ἑαυτό του ἐνσυνείδητα στόν Θεό καί ὅλα τά μαθαίνει καθ᾿ ὁδόν, καθώς τοῦ φανερώνεται ὁ Θεός καί τοῦ ἀποκαλύπτει τίς ἀλήθειες του. Καί αὐτό ὅλο εἶναι ἕνα μυστήριο συγκλονιστικό.

Δέν ἔχουμε μάθει νά προσευχόμαστε, ἀλλά καί σάν νά μή μᾶς ἀπασχολεῖ αὐτό. Νά συνειδητοποιήσουμε τή φτώχεια μας καί τό πόσο δεμένοι εἴμαστε μέ τόν ἐγωισμό μας, πόσο δοσμένοι στόν ἑαυτό μας, ὀκνηροί, ράθυμοι, καί γι᾿ αὐτό δέν δίνει ὁ Θεός τή χάρη του. Τουλάχιστον νά ἔχεις αὐτή τήν κρυφή νοσταλγία. Ἐκεῖνο πού περισσότερο ἀπό ὅλα ἐμποδίζει νά πάρει κανείς αὐτόν τόν δρόμο εἶναι ἡ νωθρότητα, ἡ ραθυμία. Ἄν ζητήσεις ἀπό τόν Χριστό νά σέ κάνει ἀληθινά νά τόν ἀκολουθεῖς, θά βιώσεις τό «ἀντίο, ἑαυτέ μου», καί δέν τό θέλεις. Γι᾿ αὐτό δέν δίνεσαι ὁλόψυχα στόν Χριστό, γιατί φοβᾶσαι μή χάσεις τόν ἑαυτό σου. Τήν κρίσιμη ὥρα πού τίποτε ἄλλο δέν ὑπάρχει νά στηριχθεῖς καί σοῦ μένει μόνο ὁ Θεός, προσεύχεσαι ἐμπόνως καί ἐντόνως. Ὁ καθένας μπορεῖ νά δοθεῖ ἔτσι στήν προσευχή. Ἕνεκα ὅμως ραστώνης, τεμπελιᾶς, βολέματος δέν προσευχόμαστε ἔτσι.

«Μάλιστα, Θεέ μου, τά ἔκανα θάλασσα, γιατί ἔκανα τόν ἔξυπνο». Ἄν πεῖς ἔτσι, ἀληθινά ταπεινώνεσαι μέσα σου, καί τότε ἀμέσως ὁρμάει ἡ χαρά, ἡ ὁποία σάν νά καιροφυλακτοῦσε καί περίμενε τήν ἱερή αὐτή στιγμή τῆς ταπεινώσεώς σου. Μιά τέτοια διαδικασία ὅμως ταπεινώσεως καί συναντήσεως μέ τή χαρά, τήν ἐξασφαλίζεις μέσα στήν ἀδιάλειπτη καί ὑπεύθυνη μαθητεία. Μαθητεύοντας, θά δεῖς ὅτι οἱ γκάφες σου ὀφείλονται ἀκριβῶς στό ὅτι κάνεις τόν ἔξυπνο. Ἀφήνει λοιπόν ὁ Θεός νά πάθεις τέτοιες γκάφες, γιά νά προσγειωθεῖς. Νά πάψεις νά ἔχεις μέ τόση σιγουριά περί πολλοῦ τό ὅποιο «ἀτού» σου. Καί τότε, πράγματι συνειδητοποιεῖς ὅτι εἶναι τό πιό συγκλονιστικό καλό πού σοῦ ἔτυχε στή ζωή σου ἡ γκάφα πού σέ ντροπιάζει καί σέ βοηθάει, ἐπιτέλους, νά βρεθεῖς κι ἐσύ στή βάση τοῦ κάθε ἁμαρτωλοῦ. Καί ἔτσι νά πᾶς στόν Χριστό, ὄχι τάχα ἀσπροπρόσωπος.

Βάζεις μιά στάμνα κάτω ἀπό μιά βρύση, ἀπό τήν ὁποία τρέχει ἄφθονο νερό. Ἀλλά οὔτε μιά στάλα δέν θά μπεῖ μέσα στή στάμνα, ἐάν δέν βγάλεις τό πῶμα τῆς στάμνας. Ἀλλιῶς, ποτάμια νά πέσουν ἐπάνω της, δέν θά γίνει τίποτε. Ἔτσι εἶναι καί μέ τήν ψυχή. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ὠκεανός ἀπέραντος. Δέν μπορεῖ νά συλλάβει κανείς πόσο πολλή καί πόσο δυνατή εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ χάρη αὐτή ἔρχεται, θέλει νά ἔλθει στόν καθένα, θέλει νά ἁγιάσει τόν καθένα, νά τόν καθαρίσει, νά τόν κάνει ἄνθρωπο ἀληθινό, νά ἔχει πρῶτα ἀνθρωπιά, νά τόν κάνει χριστιανό χαριτωμένο. Ἀλλά περιμένει νά ἐκπωματίσεις τόν ἑαυτό σου. Αὐτό γίνεται μέ τή συγκατάθεση πού δίνει κανείς, μέ τό ναί πού λέει στόν Θεό. Ἀλλιῶς, θά εἶναι ψευτοχριστιανός. Νά σκύψουμε μέσα μας καί νά ἀφουγκρασθοῦμε. Μήπως μᾶς λέει ὁ Θεός: «Δέν ἄνοιξες ἀκόμη τή στάμνα σου· τήν ἔχεις πωματισμένη. Ἀκόμη εἶμαι ἀπ᾿ ἔξω· δέν ἦλθα μέσα σου»;

Ὅλα αὐτά τά ὁποῖα δοκιμάζεις στίς διάφορες περιστάσεις, νά τά ἀντιμετωπίζεις μέ φόβο Θεοῦ καί καθόλου μέ ὀργή, μέ ταραχή, μέ διάθεση νά μαλώσεις μέ κάποιον. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζωντανός καί ἔχει νά κάνει μέ ἄλλους ἀνθρώπους, θά ἔλθει ὥρα πού κάτι θά δημιουργηθεῖ καί θά τόν δυσκολέψει: ἕνας πειρασμός. Νά τό ἀντιμετωπίσει μέ φόβο Θεοῦ, ὄχι μέ ἐκδικητικότητα ἤ ἐριστική διάθεση. Ἐδῶ συμβαίνει ὅπως μέ τό δενδρύλλιο πού πάει πέρα δῶθε στόν ἄνεμο. Ἐμεῖς τό βλέπουμε καί τό λυπούμαστε, ἀλλά ἐκεῖνο ὠφελεῖται ἀπό τόν ἀέρα πού πάει νά τό ξεθεμελιώσει, γιατί ἀναγκάζεται καί ρίχνει ρίζες βαθιές καί ἔτσι σιγά-σιγά ἀντέχει στά δύσκολα ζορίσματα. Μολονότι ἔχει κανείς βιώματα –μέ τήν καλή ἔννοια– καί κάποια ἄλλα δεδομένα, ἔρχεται ὥρα πού σάν νά κλονίζεται μέσα του. Τό ἀφήνει αὐτό ὁ Θεός, ἀκριβῶς γιά νά ρίξει ἡ ψυχή ρίζες βαθιά στήν πίστη, στήν ἐμπιστοσύνη πρός τόν Θεό.

No event found!
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Ομιλιες τρεχουσας περιοδου
  • 148. Ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου 06/09/2018 Ασκητικα
    28:09 01/09/2004
  • 157. Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ (Παραβολή τοῦ Σπορέως) 14/10/2018 Κυριακοδρομιο
    26:34 17/10/2004
Ομιλιες π. Συμεων
Κατα ειδικη θεματολογια
ΣΘ
Αγ. Συμεων Ν. Θεολογος
ΜΟ
ΠΔ
Παλαια Διαθηκη
Π.Τ
ΜΥ
Μυστηριο Θ. Ευχαριστιας
ΕΞ
Μυστ. Εξομολογησεως
ΛΤ
Λειτουργικα
ΑΓ
ΚΥ
Κυριακοδρομιο
ΚΔ
Καινη Διαθηκη
ΘΕ
Θεομητορικες Εορτες
ΔΟ
ΔΕ
Δεσποτικές Εορτες
ΨΥ
ΚΥΡΙΑΚΗΔΕΥΤΕΡΑΤΡΙΤΗΤΕΤΑΡΤΗΠΕΜΠΤΗΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣΑΒΒΑΤΟ 14151617181920 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥΟΚΤΩΒΡΙΟΥΟΚΤΩΒΡΙΟΥΟΚΤΩΒΡΙΟΥΟΚΤΩΒΡΙΟΥΟΚΤΩΒΡΙΟΥΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Συναξαριστης

Δ΄ Λουκᾶ (Παραβολή τοῦ Σπορέως) ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

Λουκιανοῦ μάρτυρος, Σαβίνου ὁσίου, Εὐθυμίου τοῦ νέου

Λογγίνου μάρτυρος τοῦ ἑκατοντάρχου

Ὠσηέ προφήτου, Ἀνακομιδή λειψάνων ἁγίου καί δικαίου Λαζάρου

Λουκᾶ τοῦ ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ

Ἰωήλ προφήτου, Οὐάρου μάρτυρος

Ἀρτεμίου μεγαλομάρτυρος, Γερασίμου ὁσίου τοῦ ἐν Κεφαλληνίᾳ

No event found!