Πνευματικα
Μηνυματα
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών

Ἄνθρωπος γεννιέται στόν κόσμο, καί σκύβουν, θά λέγαμε, οἱ ἄγγελοι καί προσκυνοῦν. Γιατί; Γιατί ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶναι εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅταν οἱ ἄγγελοι βλέπουν αὐτό τό μωρουδάκι, τό ἀδύναμο αὐτό πλασματάκι, τό προσκυνοῦν –μή σᾶς φαίνεται παράξενο– ἀκόμη καί ὅταν δέν ἔχει βαπτισθεῖ, διότι μπορεῖ νά βαπτισθεῖ καί νά γίνει χριστιανός. Ὁ Θεός θέλησε νά γίνονται ἔτσι τά πράγματα, ὥστε αὐτός νά εἶναι δημιουργός ἀλλά καί ὁ ἄνθρωπος συνδημιουργός· αὐτό ἔχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Καί οἱ γονεῖς πού δέν τό ἔχουν καταλάβει καί δέν τό ἔχουν συνειδητοποιήσει, δέν μποροῦν νά φερθοῦν ἀνάλογα ἀπέναντι στά παιδιά τους, πού εἶναι δημιουργήματά τους, καθώς συνδημιουργοῦν μέ τόν Θεό, καί δέν μποροῦν νά πάρουν τή στάση ἐκείνη πού πρέπει νά πάρουν. Χρειάζεται νά τό συνειδητοποιήσουν αὐτό, γιά νά δώσουν τήν κατάλληλη ἀγωγή καί νά ἐμπνεύσουν τή ζωή πού πρέπει στά παιδιά.

Ὁ Κύριος κάνει λόγο γιά κάποιον ἄρχοντα πού χάρισε ἕνα μεγάλο χρέος σέ ἕναν δοῦλο του. Καί ὁ δοῦλος αὐτός ὄχι μόνο δέν χάρισε τό πολύ μικρό χρέος ἑνός συνδούλου του, ἀλλά τόν πῆγε καί στή φυλακή. Μέ τήν παραβολή αὐτή ὁ Κύριος θέλει νά μᾶς πεῖ ὅτι πρέπει κι ἐμεῖς νά συγχωροῦμε ὅλους, ἀκόμη καί τούς ἐχθρούς μας, γιά νά συγχωρήσει ὁ Θεός ἐμᾶς. Καί ὅταν ἀκόμη μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ νιώθεις ἀχρεῖος, ἐκτεθειμένος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ζητᾶς νά σέ σπλαχνισθεῖ, ἀκόμη κι αὐτή τήν ἱερή ὥρα προσπάθησε νά ἀνακρίνεις εἰλικρινά τόν ἑαυτό σου: ἔχεις ὄντως διάθεση νά συγχωρήσεις ἐκείνους πού ἔπταισαν σ᾿ ἐσένα; Διαφορετικά θά τούς συγχωρήσεις, ὅταν βρεθεῖς ἐσύ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καταχρεωμένος καί νιώθεις ὅτι χάνεσαι αἰώνια, ἄν δέν σέ συγχωρήσει ὁ Θεός. Θά τούς νιώσεις καλύτερα καί θά τούς συγχωρήσεις ἀληθινά· ὄχι συναισθηματικά ἤ ἀφ᾿ ὑψηλοῦ, σάν νά εἶσαι ἐσύ κάποιος σπουδαῖος.

Διαβάζουμε στό συναξάρι γιά τόν ἴδιο τόν ἅγιο Μάξιμο ἀλλά καί γιά τούς μαθητές του, ὅτι ἐξορία πῆγε ὁ ἕνας, ἐξορία ὁ ἄλλος, ἐξορία ὁ ἄλλος. Ὁ ἕνας ἔκανε ἀρκετό καιρό στήν ἐξορία καί ὕστερα ἐκοιμήθη καί ἀνεπαύθη. Ὁ ἄλλος λίγο λιγότερο, ὁ ἄλλος ἀκόμη λιγότερο· ἕνας ἔκανε πολύ λίγο. Ὅπως κανόνισε ὁ Θεός γιά τόν καθένα. Ἀλλά αὐτό ἦταν τό τέλος τους. Καί οἱ τέσσερις εἶναι μαθητές τοῦ ἁγίου Μαξίμου, τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας καί ὁμολογητοῦ. Ἡ μαθητεία ὅμως στόν ἅγιο δέν ἔφερε ὅ,τι θά ἐπιθυμοῦσε ὁ καθένας μας σήμερα, ἀκόμη καί ὁ πιό καλός χριστιανός: νά πᾶνε ὅλα καλά, νά μήν ἔχει δυσκολίες καί προβλήματα. Ποιός σήμερα βαθύτερα ἐπιθυμεῖ ἔτσι: «Ὅ,τι κι ἄν χρειαστεῖ, νά τό πάθω, Θεέ μου, ἀρκεῖ τελικά νά εὐαρεστήσω σ᾿ ἐσένα. Νά γίνει τό ἅγιο θέλημά σου, ὅ,τι κι ἄν μοῦ στοιχίσει. Καί ἐξορία; Καί ἐξορία. Καί μαρτύριο; Καί μαρτύριο. Καί ὅ,τι ἄλλο; Ναί».

Ἡ Παναγία δάνεισε τή σάρκα της στόν Θεό, γιά νά γίνει ὁ Θεός ἄνθρωπος. Κατεδέχθη ὁ ἴδιος ὁ Θεός νά κάνει ἕνα δάνειο ἀπό ἕναν ἄνθρωπο, πού εἶναι ἡ Παναγία, νά δανεισθεῖ δηλαδή τήν ἀνθρώπινη φύση ἀπό ἐκείνην. Ποτέ δέν θά πάψει ὁ Κύριος νά εἶναι Θεάνθρωπος, Θεός ἀλλά καί ἄνθρωπος, καί ἑπομένως δέν θά ἐπιστρέψει τήν ἀνθρώπινη φύση στήν Παναγία, διότι θά ἀνατρεπόταν τό ὅλο ἔργο πού ἔκανε ὡς ἄνθρωπος. Ἔτσι, ὁ Κύριος εἶναι, τρόπον τινά, χρεώστης συνεχῶς στή μητέρα του, καί ὅ,τι τοῦ ζητήσει ἡ μητέρα του τῆς τό κάνει. Καί φυσικά, εἶναι ἐντελῶς ἀδιανόητο νά τοῦ ζητήσει κάτι πού εἶναι ἔξω ἀπό τό θεϊκό θέλημα. Ἔτσι καί ἐμεῖς μποροῦμε νά παρακαλέσουμε τήν Παναγία νά μεσιτεύσει νά μᾶς συγχωρήσει ὁ Θεός, νά μᾶς ἐνδυναμώσει καί νά ἀρχίσουμε μιά καθ᾿ ὅλα ἀληθινή ζωή, ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί, καί νά ζήσουμε πάνω στή γῆ, ὅπως θέλει ὁ Θεός. Θά χαρεῖ πολύ ἡ Παναγία.

Ἡ Παναγία, ὅπως εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς ἔφερε τόν Θεό στή γῆ, μᾶς φανέρωσε τόν Θεό καί εἶναι ἡ κλίμακα πού μᾶς ἀνεβάζει στόν οὐρανό, ἔτσι μέ τίς πρεσβεῖες της μᾶς βοηθάει νά προχωροῦμε στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί νά εὐαρεστοῦμε στήν Ἁγία Τριάδα. Ἑπομένως, νά προσευχόμαστε, νά ψάλλουμε στήν Παναγία, νά τήν τιμοῦμε, ἰδιαίτερα κάθε φορά πού ἔχουμε κάποια γιορτή της. Εἶναι αὐτή πού μᾶς ἔφερε τόν οὐρανό στή γῆ· εἶναι αὐτή πού μᾶς ἀνεβάζει ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Ἀλλά καί νά παρακαλοῦμε τήν Παναγία. Ἔτσι ζεσταίνεται, ἀνοίγει ἡ ψυχή μας καί δέχεται τά θεϊκά πράγματα, ἐνῶ ἀλλιῶς, εἶναι κλειστή καί παγωμένη. Νά παρακαλέσουμε, λοιπόν, ἰδιαίτερα σήμερα τήν Παναγία, καθώς ἑορτάζουμε τήν Κοίμησή της, νά πρεσβεύσει νά μᾶς ἐλεήσει ὁ Θεός, νά μᾶς δώσει μετάνοια, ταπείνωση, ἀρετή, νά μᾶς βοηθήσει νά κάνουμε τό θέλημά του, νά γίνουμε δικοί του, νά γίνουμε ἀληθινοί χριστιανοί.

Ἔχει σημασία νά σκεφτεῖς νά δώσεις τόν ἑαυτό σου στόν Θεό τότε ἀκριβῶς πού εἶναι οἱ καλύτερες ὧρες σου. Κάποιες ὧρες πού θά βρεῖς ὅτι εἶναι οἱ πιό κατάλληλες –πού δέν θά ψευτοδώσεις τόν ἑαυτό σου, ἀλλά θά μπορεῖς νά τόν δώσεις ὅλο– νά γονατίσεις, νά προσευχηθεῖς, νά μελετήσεις, νά κλάψεις, νά μετανοήσεις, νά μείνεις μέ τόν Θεό. Καί ὅταν ὁ Θεός δεῖ ὅτι ἔχει νά κάνει μέ μιά ψυχή πού μπορεῖ νά συνεννοηθεῖ μαζί της καί νά τῆς ἔχει ἐμπιστοσύνη, δίνει μετά ἤ δέν δίνει τή χάρη του, τή βοήθειά του; Τή χαριτώνει ἤ δέν τή χαριτώνει; Τήν εὐλογεῖ ἤ δέν τήν εὐλογεῖ; Καί δίνει πλούσια· γεμίζει τήν ὕπαρξή της μέ τό ἔλεός του. Μένει τότε ὁ Θεός κατά ἕναν τρυφερό τρόπο μέσα στήν ψυχή αὐτή καί τήν παρηγορεῖ, τή στηρίζει, τήν καθαρίζει, τή λαμπρύνει, τή χαριτώνει, τή χαροποιεῖ, γλυκαίνει τούς πόνους της, τή φροντίζει, τήν καταρτίζει, τήν ἑτοιμάζει σάν τήν πιό καλή νύμφη, γιά νά τήν ἔχει αἰώνια μαζί του.

Πλένεις τά πολύ βρώμικα χέρια σου καί κάτι βγῆκε ἀπό τή βρωμιά, ἀλλά, ὅταν ἀργότερα θά καθαρίσουν καλά-καλά, θά λές «κι ἐγώ νόμιζα τότε ὅτι εἶχαν καθαρίσει», ἐνῶ ἐλάχιστα εἶχαν καθαρίσει. Ἔτσι, ὕστερα ἀπό χρόνια θά βλέπεις ὅτι ἡ μετάνοιά σου, ὅταν πῆγες στόν Θεό, ἦταν πολύ φτωχή. Ἐφόσον ὅμως σταθερά ἐμμένεις στή μετάνοιά σου κάθε μέρα καί περισσότερο, κάποτε θά ἁπλωθεῖ σέ ὅλη τήν ψυχή σου. Θά τό νιώθεις ὅτι κυριεύθηκε ὅλη ἡ ὕπαρξή σου ἀπό τό ἔλεος αὐτό τῆς μετανοίας, καί γίνεσαι ἄλλος ἄνθρωπος. Ἀλλά θά περάσει καιρός. Πόσος; Ὁ Θεός ξέρει. Ἕως τότε ἑπομένως καί θά τά μπερδέψεις τά πράγματα καί θά πέσεις ἔξω καί θά ξεχαστεῖς καί δέν θά καταλάβεις πότε παρασύρθηκες ἀπό δῶ, πότε ἀπό κεῖ. Αὐτό εἶναι ἀναπόφευκτο. Ἐσύ ἐν γνώσει σου νά μήν κάνεις ἐκεῖνα γιά τά ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι μετενόησες καί ὅτι τά πέταξες πέρα. Τό ἄλλο σιγά-σιγά θά τό κάνει ὁ Θεός. Ἐσύ πρέπει νά κάνεις σταθερά ὑπακοή.