Θεομητορικες Εορτες
A+
A
A-

21. Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας

Ὅπως θά γνωρίζετε, τό πρῶτο ἐκκλησάκι στήν ἀδελφότητά μας τό ἀφιερώσαμε στόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου. Πιστεύουμε ὅτι μᾶς φώτισε ὁ Θεός νά τό ἀφιερώσουμε στή γιορτή αὐτή, πού ἀπόψε ὅλοι μαζί ἐδῶ γιορτάσαμε κάνοντας ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

{Τί ἄλλο νά ζητήσουμε; }

Ἀπό μιά πλευρά ὅλα ἀπό τόν Εὐαγγελισμό ἀρχίζουν. Ὅλα βέβαια ἀρχίζουν ἀπό τήν Ἁγία Τριάδα, ἀλλά, ἄς ποῦμε, διά μέσου τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί καταλήγουν πάλι στήν Ἁγία Τριάδα. Ἀπό κάποια πλευρά λοιπόν στήν γιορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἔχουμε τήν ἀρχή καί τό τέλος. Καί ὅλα αὐτά, ἀκριβῶς γιά νά μᾶς βοηθοῦν νά ἐνθυμούμαστε τί πρέπει νά κάνουμε. Ἀρχίσαμε κάποτε μέ τό νά βαπτισθοῦμε. Δηλαδή ἄρχισε μέ τή βάπτισή μας νά ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός καί ὁ Χριστός τό ἔργο αὐτό πού ἀνέλαβε θέλει νά φέρει εἰς πέρας. Ἤ γιά νά τό ποῦμε καλύτερα, ὁ Χριστός πού ἄρχισε νά ζεῖ μέσα μας θέλει ν᾿ αὐξηθεῖ ἤ μᾶλλον ν᾿ αὐξήσει ἐμᾶς, γιά νά φθάσουμε «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματός του» (Ἐφ. 4, 13).

Τί νά ποῦμε, ἀδελφοί μου; Νομίζω ὅτι δέν πρέπει νά ὑπάρχουν ἄλλοι ἄνθρωποι εὐτυχέστεροι ἀπό μᾶς τούς χριστιανούς. Ὄχι ἁπλῶς ἀπό μᾶς πού βρισκόμαστε τώρα ἐδῶ στόν ναό ἀλλά ἀπό τούς χριστιανούς. Μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός νά τόν γνωρίσουμε καί νά μᾶς δεχθεῖ. Μᾶς δέχθηκε, συγχώρησε καί συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες μας, μᾶς ἀνέλαβε καί μᾶς ἀναλαμβάνει συνεχῶς καί ὅλο καί πιό πολύ μᾶς κάνει δικούς του καί μᾶς ὁδηγεῖ μέρα μέ τήν ἡμέρα στή Βασιλεία του. Ἡ ὁποία Βασιλεία του ἔρχεται, ἀλλά εἶναι καί παρούσα, ὅπως καί ἀπόψε πού ἤμασταν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πού εἴμαστε στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καί εἴμαστε, ὄχι μόνο διότι βρισκόμαστε μέσα στόν ναό, ὄχι μόνο διότι ἐτελέσθη τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλά διότι ὅλα αὐτά εἶναι μέσα στό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, μέσα στήν ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ, καί μέσα σ᾿ αὐτή τήν ἀποκάλυψη, μέσα σ᾿ αὐτό τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, ἀξιωνόμαστε νά εἴμαστε κι ἐμεῖς. Τί ἄλλο νά ζητήσουμε οἱ ἄνθρωποι; Τί ἄλλο νά θελήσουμε; Τί ἄλλο νά ποθήσουμε;

Βέβαια, ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοί χριστιανοί πού εἶναι δυστυχεῖς, ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοί χριστιανοί πού ἀμφιβάλλουν, ἐάν ὄντως ὁ Κύριος μπορεῖ νά μᾶς κάνει πανευτυχεῖς. Εἶναι ἴσως ἀκόμη στενόψυχοι ἤ μπερδεύονται ἀκόμη ἀπό κάποιες ἀμφιβολίες ἤ χαρίζονται ἀκόμη σέ κάποιες ἐπιθυμίες τους, σέ κάποια πάθη τους, καί μένουν στό σκοτάδι καί μένουν μακράν τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

{Ἡ κρίσιμη ὥρα}

Ὅμως, ὅποια στάση κι ἄν πάρει ὁ καθένας, ὅπως κι ἄν νομίζει καί ὅπως κι ἄν ζεῖ ὁ καθένας, τό ἔργο τοῦ Θεοῦ δέν καταργεῖται. Βρέθηκε κάποτε κάποιο πρόσωπο ἀπό μέρους τῶν ἀνθρώπων, ἡ Παναγία, ἡ ὁποία εἶπε τό «ναί» στόν Θεό, καί τό εἶπε τό «ναί» ὁριστικά καί ἀμετάκλητα, καί «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1,14). Ἡ Μαρία, ἡ ἁγία αὐτή κόρη, πού εἶπε τό «ναί» _«Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου» (Λουκ. 1, 38)_ ἔγινε ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ἔγινε ἡ Παναγία. Ἀλλά δι᾿ αὐτῆς κι ἐμεῖς, ὅλοι ὅσοι θέλουμε, ὅλοι ὅσοι πιστεύουμε, δεχόμαστε τόν Χριστό καί κατά τήν πίστη μας καί κατά τό δόσιμό μας, γινόμαστε κι ἐμεῖς, ὅ,τι θέλει νά μᾶς κάνει ὁ Κύριος, μᾶς κάνει κι ἐμᾶς ὁ Κύριος, ὅ,τι θέλει νά μᾶς κάνει. Ὁ ἴδιος δέν εἶπε· «Μητέρα μου καί ἀδέλφια μου εἶναι ὅλοι αὐτοί πού ἀκοῦν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τηροῦν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, τηροῦν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 12, 46-50· Μάρκ. 3, 31-35· Λουκ. 8, 19-21);

Ὁ ἄνθρωπος δέν χρειάζεται νά κάνει μεγάλα πράγματα. Ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι λίγο νά σκεφθεῖ σοβαρά, λίγο νά σκεφθεῖ ὡς λογικός ἄνθρωπος πού εἶναι καί νά δεῖ καί νά προσέξει τί ἔκανε καί τί κάνει ὁ Θεός γι᾿ αὐτόν, νά πιστεύσει καί νά δεχθεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά τόν τηρήσει. Ἔτσι θά ἀνταποκριθεῖ στήν κλήση καί στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μετά, γίνεται κανείς ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ, γίνεται συγγενής τοῦ Χριστοῦ, γίνεται τρόπον τινά μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Τό εἶπε ὁ ἴδιος. Ἀλλά δέν γίνεται κανείς ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ, μητέρα τοῦ Χριστοῦ, συγγενής τοῦ Χριστοῦ, δέν γίνεται κανείς ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι μαγικά ἤ, ἁπλῶς ἐπειδή θά τό ποθήσει. Λίγο-πολύ ὁ κάθε ἄνθρωπος θά βρεθεῖ σ᾿ αὐτή τήν κρίσιμη ὥρα νά πεῖ τό «ναί» ἤ νά μήν πεῖ τό «ναί» στόν Θεό, ὅπως ἡ Παναγία, στήν ὁποία ἦλθε ὁ ἀρχάγγελος καί τῆς εἶπε τί θέλει ἀπ᾿ αὐτήν ὁ Θεός. Καί ἐνῶ αὐτό ἦταν ἀνθρωπίνως ἀδιανόητο, ἡ Παναγία, ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι αὐτό τό ἀναλαμβάνει νά τό κάνει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, τό Ἅγιο Πνεῦμα, χωρίς δισταγμό εἶπε· «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου».

Καθένας θά βρεθεῖ σ᾿ αὐτή τήν κρίσιμη ὥρα. Ὅλη ἡ ζωή μας αὐτό εἶναι· ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀπό δῶ, ἀπό κεῖ, μᾶς περιτριγυρίζει σάν ἄγγελος, ἤ ἄν θέλετε, ὁ ἄγγελός μας προσπαθεῖ νά μᾶς πείσει νά ποῦμε τό «ναί», καί ἅμα ποῦμε τό «ναί», ὁ Λόγος γίνεται σάρξ. Ὁ Χριστός ὄντως ἔρχεται μέσα μας, ὄντως ἀρχίζει νά κυοφορεῖται μέσα μας, ὄντως μᾶς ἀναλαμβάνει, καί ἔτσι χριστοποιούμεθα καί αὐξανόμεθα ἐν Κυρίῳ.

{Νά ποῦμε τό «ναί» }

Καί τίποτε νά μήν ἔχει κανείς ἀπ᾿ αὐτά, αὐτή τήν ὥρα πού γιορτάζουμε αὐτή τή μεγάλη γιορτή, μόνο νά τά πιστεύσει ὅτι εἶναι ἔτσι, μόνο νά πιστεύσει ὅτι εἶναι καί γι᾿ αὐτόν. Ἔκανε τί ἔκανε μέχρι τώρα κανείς _ἦταν ξεχασμένος, δέν πρόσεξε_ ὅμως αὐτή τήν ὥρα ξυπνάει καί λέει· «Τί κάνει ὁ Θεός γιά μᾶς; Τί κάνει ὁ Θεός γιά μένα;» Καί ἄν αὐτό τό προσέξει κανείς καί πιστεύσει, ἀπ᾿ αὐτή τή στιγμή ἀρχίζει νά εἶναι ὁ εὐτυχέστερος ἄνθρωπος. Ὄχι γιατί κέρδισε τίποτε, ἀλλά διότι βρῆκε τόν Θεό, διότι ἀρχίζει νά ἔχει πραγματική κοινωνία μέ τόν Θεό. Δέν ἀκούει πλέον ἁπλῶς γι᾿ αὐτό, οὔτε τό πιστεύει θεωρητικά, δηλαδή τό πιστεύει, ἐπειδή τοῦ τό λένε, ἀλλά νιώθει ὅτι τό γεγονός αὐτό ἔγινε καί γι᾿ αὐτόν, ὅτι τό γεγονός αὐτό εἶναι καί γι᾿ αὐτόν, τό γεγονός αὐτό ἀρχίζει νά γίνεται ἀπό τώρα μιά πραγματικότητα καί γι᾿ αὐτόν.

Γι᾿ αὐτό εἶπα στήν ἀρχή· Τί νά ποῦμε; Νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό, νά εὐγνωμονήσουμε τόν Θεό. Δηλαδή ὅλοι ἐμεῖς πού ἤλθαμε ἐδῶ στόν ναό καί καθίσαμε τόσες ὧρες, δέν τό κάναμε ἔτσι γιά διασκέδαση. Κάτι ἔχουμε μέσα μας. Αὐτό τό κάτι πού ἔχουμε, καί πού ὁ Θεός μᾶς τό ἔδωσε, νά μήν τό ἀφήσουμε νά χαθεῖ, ἀλλά νά τό χρησιμοποιήσουμε καί νά προχωρήσουμε.

Νά δεχθοῦμε τήν κλήση τοῦ Θεοῦ, νά ποῦμε τό «ναί» στόν Θεό, ὥστε ν᾿ ἀρχίσει νά ὑπάρχει μέσα μας, νά ἐκχύνεται μέσα μας, τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ, ὥστε ν᾿ ἀνοίξει καί γιά μᾶς τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ καί νά εἰσέλθουμε σ᾿ αὐτό. Ν᾿ ἀρχίσει δηλαδή καί γιά μᾶς αὐτό τό κάτι ἄλλο. Αὐτό πού _ὅπως τό ξέρουμε καί ὅπως τό ἔχουμε πεῖ_ δέν μπορεῖ νά μᾶς τό δώσει κανένας· οὔτε καθεστῶτα οὔτε ἰδεολογίες οὔτε ἀρχηγοί οὔτε σοφοί καί σπουδαῖοι. Αὐτό τό δίνει μόνο ὁ Θεός, μόνο ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἰδού, τό δίνει σέ κάθε ἄνθρωπο. Δέν ἐξαιρεῖται κανένας· οὔτε ἐμεῖς.

Καί δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι αὐτή τήν ὥρα εἴμαστε στό ναό. Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι εἴχαμε τό κουράγιο νά μείνουμε τόσες ὧρες ἐδῶ· λίγο νυσταγμένοι, λίγο κουρασμένοι, λίγο προσέχοντες… Πάντως, καί αὐτό κάτι εἶναι. Εἶναι κάτι πού τό κάνει ὁ Θεός, εἶναι ἕνα σκούντημα. Ὁ Θεός πού ἔκανε αὐτό, θά κάνει καί τό ἄλλο. Ἁπλῶς περιμένει ἀπό μᾶς τό λίγο περισσότερο, τό ἕνα βῆμα ἀκόμη· περιμένει νά δώσουμε τή συγκατάθεσή μας, νά ποῦμε τό «ναί».

Καί ἐλπίζω, ἀδελφοί μου, ὅτι ὅλοι θά ποῦμε τό «ναί» καί ὅτι θά φύγουμε ὅλοι ἀπό δῶ, ἀφοῦ θά ἔχουμε πεῖ τό «ναί», θά φύγουμε ὅλοι ἀπό δῶ, μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος δέχθηκε τό «ναί» μας καί μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος ἄρχισε νά ζεῖ μέσα μας.

25-3-1986

 

Νά τό καταλάβουμε καλά: Ὁ Θεός θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο

Ἑορτάζουμε σήμερα τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου. Ἡ ἡμέρα αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας μας. Θά παρακαλοῦσα ἀκόμη μία φορά καλά νά τό ἐννοήσουμε οἱ χριστιανοί, καλά νά τό καταλάβουμε, ὅτι ὁ Θεός θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Νά τόν σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶναι τό κακό στόν ἄνθρωπο, ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλα τά ἄλλα πού ἐμεῖς τά νομίζουμε κακά, δέν εἶναι τίποτε. Ὁ Θεός θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο καί γι᾿ αὐτό ἔστειλε τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ νά φέρει αὐτή τήν καλή εἴδηση στήν Παναγία, ὅτι ἀπ᾿ αὐτήν θά γεννηθεῖ αὐτός πού θά σώσει τόν κόσμο.

Αὐτό πού ἦταν νά κάνει ὁ Θεός ὡς Θεός, τό κάμνει. Ἀποφασίζει νά σώσει τόν ἄνθρωπο, ἀποφασίζει νά γίνει ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί φέρνει τό μήνυμα αὐτό στούς ἀνθρώπους. Καί, δόξα τῷ Θεῷ, βρίσκεται καί ἀπό τήν πλευρά τῶν ἀνθρώπων ἐκείνη ἡ ὁποία μπορεῖ νά δεχθεῖ τό μήνυμα καί ν᾿ ἀνταποκριθεῖ. Εἶναι ἡ Παρθένος Μαρία, ἡ Παναγία.

Ἡ σωτηρία εἶναι νά γίνει ὁ Θεός ἄνθρωπος. Καί ὁ ἄνθρωπος σώζεται, καθώς ἀνταποκρίνεται στόν ἐρχομό τοῦ Θεοῦ, στή συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί πρώτη πού ἀνταποκρίνεται εἶναι ἡ Παναγία· «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου». Καθόλου-καθόλου δέν ἔχει πρόθεση ἡ Παναγία ν᾿ ἀντιδράσει ἤ ν᾿ ἀντισταθεῖ. Κάτι ρώτησε, κάτι εἶπε στόν ἄγγελο, ἀκριβῶς γιά νά πεῖ κατά ἕνα τέλειο τρόπο τά λόγια πού εἶπε. Καί ὅταν ὁ ἀρχάγγελος τῆς ἀπάντησε, χωρίς τήν παραμικρή δυσκολία, ἀλλά πέρα γιά πέρα πρόθυμη καί ἕτοιμη νά ὑποταχθεῖ σ᾿ αὐτό πού λέει ὁ Θεός, εἶπε· «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου». Νά, ἡ δούλη Κυρίου· ἄς γίνει, ὅπως λές. Καί ἀπό ἐκείνη τήν ὥρα «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο». Ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἔγινε ἄνθρωπος μέσα στήν Παναγία. Αὐτό εἶναι ἡ σωτηρία, αὐτό εἶναι ὅλη ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, αὐτό εἶναι τά πάντα.

{Ὁ Θεός θέλει νά ἔλθει στήν καρδιά μας}

Ἔρχεται ὁ Θεός, γιά νά γίνει μέσα εἰς τήν κοιλίαν τῆς Παναγίας ἄνθρωπος. Ἀλλά μετά τήν ἐνανθρώπησή του, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, ὁ Θεός θέλει νά ἔλθει, γιά νά γίνει ἄνθρωπος σέ κάθε ἄνθρωπο, γιά νά σκηνώσει στήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος σωτηρίας.

Σωτηρία δέν εἶναι ἁπλῶς νά κάνει κανείς μερικά πράγματα, μερικά καλά, ἄς ποῦμε, ἔργα ἤ ἁπλῶς νά ἔχει κανείς μιά καλή πρόθεση, μιά καλή διάθεση. Ἕνας τρόπος ὑπάρχει, γιά νά σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος· νά γεννηθεῖ μέσα του ὁ Χριστός, νά ἔχει μέσα του τόν Χριστό, νά φύγει ἀπ᾿ αὐτόν τόν κόσμο μέ τόν Χριστό. Καί, ἄν θέλετε, γιά νά ἔλθει ὁ Χριστός στήν ψυχή μας, γιά νά κατοικήσει στήν ψυχή μας, γιά νά ζήσουμε ἐν Χριστῶ, γιά νά ζήσουμε ἔχοντας μέσα μας τόν Χριστό καί γιά νά φύγουμε ἀπ᾿ αὐτόν τόν κόσμο μέ τόν Χριστό καί νά σωθοῦμε αἰώνια, δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος παρά νά κάνουμε καί ὁ καθένας μας αὐτό πού ἔκανε ἡ Παναγία· «Ἰδού ὁ δοῦλος Κυρίου, ἤ ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου».

Κάθε ἄνθρωπος ὀφείλει ν᾿ ἀκούσει τή φωνή τοῦ Θεοῦ, ὀφείλει ν᾿ ἀκούσει τό μήνυμα αὐτό καί νά ὑποταχθεῖ πλήρως, νά ὑπακούσει πλήρως. Ὄχι νά ὑπακούσει καταναγκαστικά, ἀλλά μέ ὅλη του τήν ψυχή, μέ ὅλη του τήν καρδιά, μέ ὅλη του τή διάθεση καί χωρίς τήν παραμικρή ἀμφιβολία. Αὐτό εἶναι ὅλο τό ἔργο. Ὅλα ὅσα λέγονται, ὅλα ὅσα γίνονται, ὅλα ὅσα συμβαίνουν μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ _γιορτές, μυστήρια κλπ._ γι᾿ αὐτό γίνονται· θέλει ὁ Θεός, θέλει ὁ Κύριος διά Πνεύματος Ἁγίου νά ἔλθει στήν καρδιά μας. Καί γιά νά γίνει αὐτό τό θαῦμα, πάντοτε περιμένει ἀπό μᾶς στήν πράξη, στήν καθημερινή ζωή, νά ποῦμε, ἀλλά καί νά ζήσουμε μιά ζωή ὁλόκληρη αὐτό· «Ἰδού ὁ δοῦλος Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου». Ὅλα τά ἄλλα εἶναι ἀποπροσανατολισμός, εἶναι γιά νά ξεφεύγει κανείς ἀπό τόν δρόμο καί νά χάνει τόν καιρό του. Ὅλα ἐφόσον ξεκινοῦν ἀπ᾿ αὐτό, ἐφόσον ἀπορρέουν ἀπ᾿ αὐτό, εἶναι χρήσιμα, εἶναι χρειαζούμενα. Ἀλλιῶς, εἶναι ὅλα περιττά καί θέλουν πέταμα.

Ἀκόμη μιά φορά, ἀδελφοί μου, σήμερα, αὐτή τήν ἁγία ἡμέρα πού γιορτάζουμε αὐτό τό γεγονός, μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία εἰλικρινά καί τίμια νά σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, νά ἀκούσουμε αὐτή τή φωνή καί νά ποῦμε τό ναί. Ὅποιος δέν λέει τό ναί καί ξεφεύγει ἀπό δῶ κι ἀπό κεῖ καί τό ἀναβάλλει, νά ξέρει ὅτι διακινδυνεύει τή σωτηρία του. Ἀλλά πιστεύω, ὅλοι μας χωρίς ἐξαίρεση θά προσέξουμε τή φωνή, ἄν θέλετε, τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, καί ὅλοι μας θά ποῦμε· «Ἰδού ὁ δοῦλος Κυρίου, ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου».

25-3-1987

* Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «Θέλεις ν’ αγιάσεις;»